WILMA FLINTSTONE

Δεύτερη ιστορία από βαγόνι

2010-03-07T13:46:00.000-08:00

Δεν φτάνει που πλέον γράφω με τη συχνότητα που επισκέπτεται ο κομήτης του halley τη γη (κάθε 76 χρόνια, για να μην το ψάχνετε), θα κολλήσω και στο ίδιο σκηνικό.
Λοιπόν αγαπημένοι μου και πάλι σε βαγόνι τρένου είναι η σκηνή που μου διηγήθηκε αυτή τη φορά ο αδερφός μου, ο οποίος τελεί χρέη εικαστικού gastarbeiter στο Βερολίνο.
Μου είπε λοιπόν, ότι το τελευταίο διάστημα, με το που μπαίνει στο τρένο (το αντίστοιχο μετρό ας πούμε) όταν οι συνεπιβάτες τον ακούν που μιλά ελληνικά με τη γυναίκα του, υψώνουν τις εφημερίδες που κρατούν στα χερια τους, κουνώντας τες απειλητικά, και δείχνοντας τους ταυτόχρονα τα πρωτοσέλιδα όπου πρωταγωνιστούμε τους σέρνουν τα... εξ αμαξοστοιχίας.
Ευτυχώς που ακόμη δεν καταλαβαίνει γερμανικά το ζεύγος, διότι θα είχαμε θερμό επεισόδιο στο ψυχρό Βερολίνο.

Συμπέρασμα: Δεν μπορώ παρά να ευγνωμονώ τα ελληνικά ΜΜΕ που φροντίζοντας για την καλή μου ψυχική υγεία, μου κρύβουν όλα αυτά που μπορεί να με ταράξουν και μου μιλούν μόνο για την υποστηριξη που μας προσφέρει απλόχερα ο Νικολά. Η Αφροδίτη της Μήλου ήταν απλώς ένα σύμπτωμα.

Τελικά σε αυτή τη χώρα ούτε την ξεφτίλα σου δεν μπορείς να συνειδητοποιήσεις.
Πόσο μάλλον να ευχαριστηθείς.

Ατάκα

2010-02-01T09:50:00.001-08:00

Από τηλεφωνημα ακροατή στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΙ-ελληνοφρένεια.
"Καλά προχτές ήμουν στον ηλεκτρικό και ξαφνικά ακούω να πέφτουν κάτι φαπίδια στο πίσω μέρος του βαγονιού. Τι λες ότι είχε γίνει? Ένας Έλληνας κυριλέ, κουστουμάτος και με χαρτοφύλακα είχε βουτήξει το πορτοφόλι ενός Αλβανού".

Έλα να πέφτουν τα στερεότυπα!

Ει! εσείς οι δύο: Τώρα μπορώ να βάλω ένα τραγουδάκι που θέλω?

Always look at the bright side of life

2009-12-23T06:02:00.000-08:00

Κάτι μου λέει ότι θα περάσω τα Χριστούγεννα με γρίπη.

Επετειακό

2009-12-01T00:29:00.000-08:00

Σήμερα έχει γενέθλια ο πατέρας μου! Οπότε του αφιερώνω αυτό:

Χρόνια πολλά μπαμπά!

Μωυσής: 3ος Κύκλος με νέα άπαιχτα επεισόδια

2009-11-10T04:58:00.000-08:00

Σύνδεση με τα προηγούμενα: χτύπησε το τηλέφωνο του Μωυσή και ακούστηκε η Φωνή άνωθεν.
-«Μωυσή!» είπε αυστηρά η φωνή.
-Ννναιιιι?
-Θέλω τώρα που θα πάτε στη Γη της επαγγελίας να έχετε ένα ολοκληρωμένο τρόπο διακυβέρνησης, οπότε ανέβα πάνω στο βουνό Σινά να σου δώκω κάτι εντολές.
-Καλά ρε παιδί μου δεν μπορεί να τις φέρει ένας courier εδώ κάτω? Αμάν πια! Έχω ξεπατωθεί στο περπάτημα κι έχω και μια ηλικία! Που να ανεβαίνω τώρα στο βουνό!
-«Ανέβα ρε συ! Θα περάσουμε καλά!» του είπε η φωνή γλυκά για να τον καλοπιάσει.
«Έχω και δορυφορική εδώ πάνω, θα δούμε το ματς.»
-Εμ αν είναι έτσι έρχομαι, πέταξε τη σκούφια του ο Μωυσής.
Πριν ανέβει έδωσε σαφείς εντολές να τον περιμένουν με νηστεία και προσευχή μέχρι αυτός να κατέβει από το βουνό. Άφησε στο πόδι του τον Ααρών και πήρε το δρόμο.
Όταν έφτασε επάνω ρώτησε το Μεγάλο τι ήταν αυτές οι Εντολές.
-Α μωρέ δεν είναι τίποτε, θα σου δώσω 10 εντολές να σου βρίσκονται για να τις πεις στα πλήθη.
-Συγγγνώμη, πππέραν ότι εγγγώ δεν μμμμπορώ να τις πππω, είμαι κκκαι γέρρρος άνθρωπας. Θα τις ξξξξξξξ….
-Ναι?
-Θα τις ξξξξξξ….
-έλα ξεκόλλα! είπε ανυπόμονα ο Μεγάλος
-Αυτό είναι εντελώς αντιπαιδαγωγικό που κάνεις! Φούντωσε ο Μωυσής. Δεν μπορείς να με πιέζεις! Τέλος πάντων! Θα τις ξξξξξξξεχάσω μέχρι να κατέβω.
-Ε τότε θα τις γράψουμε σε πλάκα για να τις θυμάσαι! απάντησε συμβιβαστικά ο Μεγάλος.
-Τι πλάκα?
-Καρύστου.
-Μα δεν είναι καλές από πλάκα Καρύστου θα σπάνε εύκολα!
-Εγώ έτσι τις θέλω! Παραδοσιακές!
Σαράντα μέρες έμεινε πάνω στο βουνό ο Μωυσής μέχρι να πάρει τις Δέκα εντολές σε πλάκα Καρύστου και να γυρίσει πίσω. Ο τεχνίτης που είχε αναλάβει την παραγγελία αντιμετώπισε κάποια έκτακτα προβληματάκια (ο μπατζανάκης του χτύπησε το πόδι του, η πεθερά του έκανε μπάι πας –ναι καλά θα ήθελε- ο γιος του πέρναγε περιοδεύων) και όταν είδε ο Μεγάλος ότι με την προκαταβολή που του έχει δώσει η δουλειά θα τραβούσε επ’ άπειρο πήγε και του είπε γλυκά, γλυκά να μην ανησυχεί για την πεθερά του διότι θα ξεπεράσει σε χρόνια ζωής ακόμη και τον Μαθουσάλα, αν συνεχίσει να καθυστερεί. Αμέσως ο τεχνίτης απέκτησε μια αστραπιαία ταχύτητα στα χέρια και το σφυρί με το καλέμι δούλευαν σχεδόν μόνα τους. Είναι κρίμα που κανείς δεν μιλά για αυτό το θαύμα διότι είναι πολύ σημαντικό και διδακτικό.
Ζαλώθηκε λοιπόν τις πλάκες ο Μωυσής και ροβόλησε το βουνό.
Όταν κατέβηκε τι να δουν τα ματάκια του!
Η παλιοπαρέα είχε βαρεθεί να τον περιμένει, σου λένε αυτός θα τα κακάρωσε πάνω στο βουνό, οπότε ίσως είναι καλό να αρχίσουμε να πιστεύουμε σε κάτι άλλο, διότι με το Μεγάλο δεν είδαμε προκοπή. Αφού το καλοσκέφτηκαν αποφάσισαν να φτιάξουν ένα χρυσό βόδι (η λόρδα υπαγόρεψε τη συγκεκριμένη θεϊκή οντότητα) να το λατρεύουν μπας και δούνε λίγο κρεατάκι μπροστά τους.
Ο δε Ααρών, καλό κουμάσι, ήταν αυτός που έφτιαξε το βόδι. (μεταξύ μας ο τεχνίτης του Μεγάλου ήταν φοβερός απατεώνας: έκανε 40 ημέρες να φτιάξει δύο πλάκες, ενώ ο άλλος στο ίδιο διάστημα έκανε ολόκληρο βόδι!).
Τον Μωυσή τον έπιασε τέτοια τρεμούλα που του έπεσαν οι πλάκες κι έσπασαν.
Ε τότε ήταν που έγινε βαπόρι!
-Αφού το είπα ότι σπάνε οι πλάκες από πέτρα Καρύστου! Αλλά έτσι είμαστε! θέλουμε τα ρουστίκ και μετά χαλάνε! Όσο για εσάς! Ένα σας λέω: πάω ξανά επάνω. Αν γυρίσω και βρω έστω κι έναν να κοιτάει το κολοβόδι θα του φορέσω τις πλάκες κολάρο και θα γίνει κατευθείαν μνημείο πεσόντων προς τη γη της επαγγελίας!
Και βρίζοντας πήρε ξανά το δρόμο για το βουνό.
Φυσικά η όλη ιστορία πήρε άλλες σαράντα μέρες, μόνο που αυτή τη φορά δεν έφταιγε ο τεχνίτης. Ο Μωυσής είχε κατσικωθεί επάνω και δεν έλεγε να κατέβει.
Με τα πολλά χρησιμοποιώντας μεθόδους με ανάποδες σκούπες και χοντρά αλάτια ο Μεγάλος κατάφερε να τον ξαναστείλει κάτω.
Αυτή τη φορά το πλήθος ήταν τύπος και υπογραμμός. Τον καλωσόρισαν και περίμεναν με φοβερό ενδιαφέρον να ακούσουν τις Εντολές
-Καλώς τον! Καλώς τον!
-Μα τι ωραίες πλάκες είναι αυτές!
-Από Μάρμαρο! είπε περήφανος ο Μωυσής που πέρασε τελικά το δικό του.
-Και πόσο σου πάνε! Οι άλλες σε πάχαιναν παιδί μου! Ενώ αυτές!
-Βρίσκετε? Ρωτάει κι άλλος που λίγο ήθελε για να τον τουμπάρουν.
-Μη το συζητάς. Για πες πόσες εντολές θα μας πεις?
-Δέκα! Απάντησε κορδωμένος ο Μωυσής.
-Και την ενδεκάτη εντολή ποιος θα την πει? απόρησε ένας παρευρισκόμενος.
-Η Μούσχουρη! Σκασμός τώρα! Πήρε το λόγο ο Ααρών. Λοιπόν σας διαβάζω τις εντολές!
Ο Μωυσής για να μη μείνει εκτός του θεάματος πήρε θέση κι άρχισε να δείχνει σαν την Κρίστα στον Τροχό της τύχης τις πλάκες και να τις χαϊδεύει.

Πρώτον: Εγώ ειμί ο Κύριος ο Θεός σου, όστις εξήγαγόν σε εξ οίκου δουλείας, ουκ έσονταί σοι Θεοί έτεροι πλην εμού .
-Καλέ γιατί τις λέτε στα ξένα? Πως θα τις καταλάβουμε? Πετάχτηκε κάποιος από το πλήθος, που ήθελε καλά και σώνει να ξέρει τι λένε οι Εντολές.
-Καλά λοιπόν, θα σας τις μεταφράζω κιόλας! Αυτά να τα υπολογίσεις ως υπερωρία, γύρισε στον αδελφό του, ο Ααρών.
Η πρώτη εντολή λέει ότι:
-Εγώ είμαι ο Κύριος ο θεός σου, που σε πήρε από τη σκλαβιά και σε έχει στα μετάξια. Δεν υπάρχει άλλος στον κόσμο πιο μεγάλος!
-Μπορούμε να σχολιάζουμε?
-Μα τι λέτε βεβαίως! Έχουμε ξεκινήσει τη δημόσια διαβούλευση και αναρτήσαμε σχετική σελίδα στο Internet www.poreia.isr για να μπορεί ο κόσμος να στέλνει τα σχόλιά του. Ρε είσαστε με τα καλά σας? τα πήρε τώρα κι ο Ααρών και προχώρησε ακάθεκτος:
-Συνεχίζω! Δεύτερον: Μην φτιάξετε άλλα είδωλα, γιατί θα σας πάρει και θα σας σηκώσει.
-Λέει τέτοιο πράγμα? Πετάγεται ο Ιησούς του Ναυή (αυτός είναι δελφίνος και στη συνέχεια θα πάρει το δαχτυλίδι από τον Μωυσή).
-Ναι λέει και εσείς ΔΕΝ σχολιάζετε! Απαντά φουρκισμένος ο Ααρών που αντιπαθούσε θανάσιμα τον Ιησού του Ναυή.
«Τρίτον! Να μη χρησιμοποιείτε το όνομα του θεού για κάθε βλακεία που θέλετε. Δεν κάνουμε ρουσφέτια και μου έχετε πάρει τα αυτιά.»
…
-Καμία αντίρρησις? ρωτά γλυκά ο Ααρών και συνεχίζει αμέσως μπας και περάσει την επόμενη εντολή στη ζούλα:
-Κάθε Σάββατο έχετε ρεπό για να πηγαίνετε στην εκκλησία!
Πανζουρλισμός από κάτω. Τι ΓΣΕΕ, τι συνδικάτα, τι σωματεία! όλοι σύσσωμοι να διαμαρτύρονται για την κατάργηση του 5μερου.
Προκειμένου να τους ηρεμήσει ο Μωυσής, τους είπε ότι μπορεί να είναι τυπογραφικό λάθος. Θα το δουν και θα επανέλθουν.
-«Πέμπτον!» Έχει ιδρώσει ο Ααρών. «Να τιμάτε τους γονείς σας και να τους δίνετε ένα ποτήρι νερό στα γεράματα. Να μην τους στέλνετε σε γεροκομεία του κwλου και μην τον είδατε τον Παναή. Ακούς Θανάση?» (γυρνάει στο γιό του).
-Έκτον: Μη σκοτώνεστε μεταξύ σας. Είμαστε που είμαστε λίγοι, δεν θα μείνει ψυχή για να πάει στη Γη της επαγγελίας. (αυτή την εντολή δεν την εμπέδωσαν ποτέ μα ποτε!)
-Έβδομον! Μην κάνετε αλλαξοκωλιές. Το τραγούδι «Τίνος είναι βρε γυναίκα τα παιδιά!» έχει γίνει ο εθνικός μας ύμνος!
-Πάνε και τα ωραία! σχολίασε ένας γεράκος 300 ετών μαγνητίζοντας βλέμματα θαυμασμού επάνω του.
-ΟΓΔΟΟΝ! ύψωσε φωνή ο Ααρών. Σταματήστε να κλέβετε. Επί τη ευκαιρία έτσι και πιάσω αυτόν που μου πήρε το ipod θα τον τσακίσω! Και θα τον στείλω και στο Μεγάλο για περαιτέρω μέτρα.
-Ένατον: Μη λέτε ψέματα ο ένας για τον άλλο, πείτε μόνο για τον εαυτό σας. Είναι απολύτως αποδεκτά τα ψέματα για βιογραφικά, προηγούμενη εμπειρία και εκπαίδευση. Επιτρέπονται επίσης χωρίς καμία εξαίρεση τα ψέματα που λένε οι άνδρες όταν επιθυμούν να ρίξουν γκόμενα στο κρεβάτι. Οι γυναίκες δεν μπορούν να πουν αντίστοιχα ψέματα διότι τότε θα είναι τσούλες και πεινασμένες γεροντοκόρες.
Εδώ δεν υπήρξε καμία απολύτως αντίδραση. Οι άνδρες χάρηκαν που έγινε και αναφαίρετο δικαίωμα τους το ψηστίρι by all means, ενώ οι γυναίκες (πιο διπλωμάτισσες) έκαναν τις αδιάφορες σκεπτόμενες «καλά θα σου δείξω εγώ, ποιος θα φλομώσει ποιον στο ψέμα».
-Και δέκατον: Μην επιθυμείς τη βιλίτσα και το σπορ αμαξάκι του γείτονα. Ας είχες τα γκόγκοφια να πάρεις και εσύ δικά σου! Η ιδιοκτησία είναι ένας θεσμός ξεπερασμένος! Χαρίστε τα όλα στην εκκλησία και θα δείτε προκοπή.
Αυτά είναι αγαπητοί μου τα θέματα! Ολοκλήρωσε ο Ααρών. «Αύριο γράφετε διαγώνισμα. Όσοι πάρουν κάτω από τη βάση θα κουβαλάνε τις πλάκες σε όλο το υπόλοιπο ταξίδι.»

Εννοείται ότι πήραν «ΆΡΙΣΤΑ Α» όλοι κι αναγκάστηκαν να ζαλωθούν τις πλάκες τα δύο αδέλφια. Καλά τώρα μην τους λυπάστε. Μόλις είδαν τα σκούρα έφτιαξαν μια ωραία επιτροπή από ιερείς, οι οποίοι και καλά ήταν εντεταλμένοι να προσέχουν το κουτί με τις πλάκες και έφαγαν το φέσωμα αυτοί. Φυσικά, κατά ένα περίεργο τρόπο οι πλάκες δεν κατάφεραν να σωθούν μέχρι σήμερα. Πιθανώς να βρίσκονται θαμμένες κάπου στην έρημο. Η παραφιλολογία για το ότι πήγαν ήρθαν από Ναούς, Φιλισταίους, μάχες κλπ. υπάρχει για να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα. Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να δείτε και τον Indiana Jones με τη Χαμένη Κιβωτό (είδατε? και προτάσεις καλλιτεχνικού ενδιαφέροντος από το blog μας).

Και για να μην σας αφήσουμε στα μισά του δρόμου: Η όλη πορεία κράτησε 40 χρόνια. Όταν ο Μωυσής πέθανε από το περπάτημα 120 ετών, ανέλαβε ο Ιησούς του Ναυή, ο οποίος ήταν μόνο 85.
Τέλος, επιμένω ότι είναι φοβερή αχαριστία να ξεσηκώνεις έναν άνθρωπο (τον Μωυσή επί τω προκειμένω) να τον βάζεις να ηγηθεί μιας ομάδας, να περπατά άπειρα χιλιόμετρα για 40 χρόνια για να του πεις έξω από τη Γη της επαγγελίας:
Που πας ρε Καραμήτρο?

Μωυσής: ξεκινά η μεγάλη πορεία.

2009-11-03T06:46:00.001-08:00

Για άμεση σύνδεση με τα προηγούμενα: ΝΑ ΤΑ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ!

Πήρε λοιπόν την οικογένεια (=γυναίκα και 2 γιους) και μετά από κάποιες διαδρομές μάζεψε και τον αδερφό του τον Ααρών και πήγε επίσκεψη στου Φαραώ. Εντωμεταξύ, ο μπαμπάς Ραμσής είχε πεθάνει και είχε αναλάβει ο 13ος γιος του. Ο Μωυσής ζήτησε ακρόαση από το Φαραώ Μανέφθα και πήγε να του πει το ανέκδοτο με τους Ισραηλινούς.
Φυσικά πήγε μαζί με τον Ααρών κι άρχισε να του λέει ότι θέλει να πάρει το λαό του και να φύγουν από την Αίγυπτο διότι να! τα νοίκια ακρίβυναν, οι δουλειές δεν είναι καλές και τους έχουν κάνει δούλους εδώ πέρα.
Τα ακούει ο Μανέφθα και πέφτει κάτω από τα γέλια:
-Τι θα κάνετε λέει? Θα πάρετε τους δούλους και θα φύγετε? Χαχαχαχαχαχα! Μπα σε καλό σας μεσημεριάτικα! Με κάνατε και γέλασα!
-«Στο είπα ότι θα γελούσε», είπε φουρκισμένος ο Ααρών στον αδελφό του. «Τώρα τι θα του πούμε?»
-«Περίμενε,» απάντησε ο Μωυσής «να πάρω μια στιγμή τον Mεγάλο στο κινητό να μου πει».
Παίρνει τηλέφωνο ατάκα κι επιτόπου κι αρχίζει τα χμ χμ. Μετά βγάζει κι ένα μπλοκάκι κι αρχίζει να γράφει.
-«Λίστα για ψώνια φτιάχνεις?» τον ρωτά ο άλλος που καθόταν σε αναμμένα κάρβουνα
-«Σκάσε! Θα τα ξεχάσω! Εεε όχι, όχι δεν το λέω σε εσάς! Ναι, ναι συνεχίστε», ξαναγυρνάει στο τηλέφωνο.
Ο Φαραώ τους κοιτούσε κι έκανε μεγάλο χάζι.
Τελειώνει το τηλεφώνημα, δίνει το χαρτί στον Ααρών, του οποίου πετάγονται τα μάτια έξω.
-«Τι λες ρε παιδί μου! Έτσι σου είπε?» ρωτά τον αδελφό του.
-«Αμέ? Τι νόμισες? Όχι παίζουμε!» λέει θριαμβευτικά ο Μωυσής.
-«Τι θα γίνει καλόπαιδα?» άρχισε να ανυπομονεί ο Φαραώ. «θα με παίξετε κι εμένα ή να την κάνετε σιγά, σιγά?»
-«Λοιπόν, αν δεν μας αφήσετε να φύγουμε θα γίνουν φοβερές καταστροφές εδώ πέρα!» ανακοινώνει επισήμως ο μεταφραστής.
-«Δηλαδή?» ρωτά ο Φαραώ.
-«Δηλαδή άκου και θαύμασε:
Πρώτον θα γίνουν τα νερά του Νείλου αίμα!»
-«Μπλιάξ!» έκανε με σιχασιά ο Φαραώ. «Δεν πειράζει όμως, γιατί έτσι θα μπορέσω να φτιάξω το CSI Kairo- Για πες, για πες κι άλλα.»
-Θα σας στείλουμε βατράχια, σκνίπες και αλογόμυγες.
-«Μα καλά αυτό δεν είναι λίγο χαζό?» ρώτησε ο Φαράω.
-«Μπαρδόν?» Κόλλησε ο Ααρών πάνω που πήγε να πάρει φόρα.
-«Μα αν στείλετε βατράχια και μύγες, θα φάνε τα βατράχια τις μύγες και θα ηρεμήσουμε.
-Και τα βατράχια τι θα τα κάνετε?
-Τηγανητά!
-«Μετά θα πέσει η γρίπη των ζώων», συνέχισε ακάθεκτος ο Ααρών.
-«Έχουμε κάνει εμβόλιο δεν μας νοιάζει», αντιγύρισε ο Φαραώ,
-Θα γεμίσετε σπυριά!
-Θα βάλω fenistil
-Θα πέσει χαλάζι!
-«Να πω να μαζέψουν τα ρούχα γιατί έχω απλωμένα έξω», προνόησε ο μονάρχης
-Θα πέσουν ακρίδες!
-«Φλιτ αγαπητέ μου! δεν το έχεις ακουστά?», χασμουρήθηκε ο Μανέφθα.
-Θα πέσει σκοτάδι!
-Θα ανάψουμε το φως!
-Και τέλος! Θα πεθάνουν όλοι οι πρωτότοκοι γιοί σας.
-Δε με νοιάζει! Εγώ είμαι ο 13ος!
Ο Ααρών απελπίστηκε: «Ρε συ», γύρισε στον αδελφό του, «αυτός δεν καταλαβαίνει Χριστό».
-«Τι σημαίνει αυτό?» ρώτησε ο πάντα φιλομαθής Μωυσής.
- Χριστός παιδί μου! Δεν ξέρεις το Χριστό? Α όχι, είναι στα επόμενα επεισόδια. Άσε θα σου εξηγήσω άλλη φορά. Λέγε τι να του πούμε τώρα?
-Πες του ότι θα μπλοκάρουν όλα τα κανάλια και θα παίζουν 24 ώρες το 24ωρο μόνο το πρόγραμμα από το Τηλε-Φως!
-«Μαμά μου! Αλήθεια?» έκανε έντρομος ο Ααρών.
-Όχι βρε! Αλλά θα πιάσει.
Η αλήθεια είναι ότι αυτό έπιασε, αλλά επειδή οι διαπλεκόμενοι στα Media τα κρύβουν αυτά, έμειναν τελικώς οι Δέκα πληγές του Φαραώ ως ο βασικός λόγος που πείσθηκε ο Μανέφθα να αφήσει τους Ισραηλίτες να φύγουν.
Μάζεψαν λοιπόν τα μπογαλάκια τους οι Ισραηλίτες και ξεκίνησαν για τη Γη της Επαγγελίας. Το τι τους έταξε ο Μωυσής για να τους ξεσηκώσει δε λέγεται. Τι σπίτια, τι αμάξια, τι αναδασμό εκτάσεων! Τελικά πείσθηκαν. Μαζεύτηκαν ένα ωραιότατο τσούρμο και ξεκίνησαν χαρωπά να φύγουν.
Στο δρόμο όλοι ήταν πολύ χαρούμενοι. Έβγαζαν φωτογραφίες την έρημο, τραγουδούσαν το «Άνοιξε πέτρα να διαβώ» (προφητικό, αλλά με θάλασσα), σταματούσαν κι έκαναν πικ νικ και περνούσαν φίνα.
Όμως ο Μανέφθα (σαν ψευδή Μανέστρα δεν είναι αυτό το όνομα?) τα είχε πάρει κράνος με τον εκβιασμό που του έκαναν και παρόλο που είχαν μείνει τρεις και ο κούκος στην Αίγυπτο από τους λιμούς, λοιμούς, σεισμούς και καταποντισμούς αποφάσισε να κυνηγήσει τους Ισραηλίτες. Μαζεύει λοιπόν κι αυτός ένα τσούρμο και τους παίρνει στο κατόπι. Λίγο πριν την Ερυθρά Θάλασσα τους πρόλαβαν.

Οι Ισραηλίτες με το που είδαν το αλαλάζον πλήθος να τους πλησιάζει έπαθαν αμόκ. Αρχίζουν να ουρλιάζουν κι αυτοί πανικόβλητοι με αποτέλεσμα ο Μωυσής που είχε καλέσει ήδη στο κινητό τον Μεγάλο, να μην μπορεί να βγάλει άκρη για το τι του έλεγε.
Παρόλα αυτά, όταν κλείνει το τηλέφωνο αρπάζει τη γκλίτσα, την ανεμίζει σαν μαζορέτα πάνω από το κεφάλι του και ορμά προς τη θάλασσα, φωνάζοντας ταυτόχρονα και στους υπολοίπους να τον ακολουθήσουν.
Δέκα δευτερόλεπτα μετά κι ενώ ήδη το κύμα του βρέχει τα πόδια, διαπιστώνει ότι είναι μόνος του και όλοι τον κοιτούν από την ακτή.
-«Τι έγγγινε πάλι?» ρωτάει μες στην τσαντίλα.
-«Εεεεε είναι κρύο το νερό? Γιατί ο μικρός είχε βρογχικά και λέω να μην τον αφήσω να κάνει μπάνιο», πετάγεται μια μαμά.
-«Τσακιστείτε και μπείτε μέσα στο νερό ΤΩΡΑ!!!!» είπε φτύνοντας κι ουρλιάζοντας ο Μωυσής (πληροφορίες που τον θέλουν ιδιαίτερα ήρεμο και πράο, αγνοούν επιδεικτικά το συγκεκριμένο γεγονός). Από πίσω μας είναι οι Αιγύπτιοι που θα μας κόψουν τον κwλο και εσείς κοιτάτε τη θερμοκρασία του νερού?
Άλλωστε… (αλλάζει τελείως ύφος) σας έχω μια έκπληξη!
-«Έκπληξη! Τι έκπληξη?» ρωτά το πλήθος με μια φωνή.
-«Ελάτε και θα σας πω», απαντά μειλίχια ο Μωυσής (εντωμεταξύ λόγω υποκριτικής, ο τραυλισμός έχει πάει και πάλι περίπατο).
-«Μήπως είναι απάτη?» ακούγεται μια φωνούλα από το πλήθος.
-«Ναι ρε απάτη είναι!» Τα ξαναπαίρνει ο Μωυσής. «Αει σιχτίρ καθήστε εκεί να σας πετσοκόψουν, εγώ φεύγω.»
Κι εκείνη τη στιγμή χτυπά το ραβδί του κάτω και ωωωωπ! Τα νερά της θάλασσας ανοίγουν στη μέση.
-«ΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ!» Κάνει το έκπληκτο πλήθος.
-«Τσακιστείτε κι ελάτε εδώ!» διατάζει ευγενέστατα ο Μωυσής.
Όντως, λοιπόν, αγαπητό μου κοινό, αρχίζουν οι Ισραηλίτες να διασχίζουν πεζή (λείπει η υπογεγραμμένη) τη θάλασσα σα να βρίσκονται στο λιβάδι. Όπως περνούν ανάμεσα στα κύματα μαζεύουν και ψάρια, μύδια, γυαλιστερές, γαρίδες, γαλότσες και γενικά ότι χρειάζεται μια καλή μπουγιαμπέσα. Φτάνοντας στην άλλη άκρη γυρνούν να δουν που βρίσκονται οι Αιγύπτιοι, οι οποίοι μόλις έχουν αρχίσει να πατάνε το βυθό της θάλασσας.
-«Δείτε τώρα κι αυτό!» Συνεχίζει ως γνήσιος showman ο Μωυσής. Και τακ τακ ξαναχτυπά τη γκλίτσα κάτω και φρρρρρρ τα νερά ξανακλείνουν!
-«Κι άλλο! Κι άλλο! Κι άλλο!» Αρχίζει να φωνάζει το πλήθος ενθουσιασμένο.
Οι δε Αιγύπτιοι από την απέναντι πλευρά έφαγαν τέτοια πούντα που πετάχτηκαν άρον, άρον έξω από το νερό.
Το γεγονός αναπτέρωσε το ηθικό των κατατρεγμένων, οι οποίοι πλέον με ανανεωμένη όρεξη τσάκισαν τη μπουγιαμπέσα που μαγείρεψαν στα παράλια και μετά σηκώθηκαν και πάλι ευπροσήγοροι να συνεχίσουν την πορεία τους.

Φυσικά επειδή τα καλά πάντοτε ξεχνιούνται γρήγορα, πολύ σύντομα άρχισε μια απίστευτη γκρίνια του τύπου: «Ωχού που πάμε τώρα», «Είναι μακριά ακόμη Μπαρμπα Στρουμφ?», «Πεινάω! Αχ! που είναι τα κρεμμύδια της Αιγύπτου! (αλήθεια παιδιά! αυτό δεν είναι δικό μου!)», «Θέλω τσίσα μου» και τέτοια γλαφυρά.
Το σημαντικότερο πρόβλημα που έπρεπε να αντιμετωπίσουν ήταν το θέμα του φαγητού, διότι η έρημος δεν φημίζεται για τα εστιατόριά της. Κάποια στιγμή ο Ααρών που είχε αρχίσει να μετράει τα παΐδια του από την πείνα, πάει και λέει στον αδερφό του.
-Τι θα γίνει ρε Μωυσή! Θα φάμε τίποτε?
-«Ναί, έχω ροσμπιφ από χθες το τρώς?», τον ειρωνεύεται απροκάλυπτα αυτός.
-«Χθεσινό φαγητό? Α πα πα πα! ούτε να το βάλω στο στόμα μου. Ρε συ, άσε τις ειρωνείες, έχει φτάσει το στομάχι μου στην πλάτη από την πείνα!» διαμαρτυρήθηκε ο Ααρών, «Πάρε κανένα τηλέφωνο το Μεγάλο να μας πει τι να κάνουμε.»
-Και τι είναι ρε ο Μεγάλος? Αθηνόραμα για να μας πει προτάσεις για το βράδυ?
-Δεν με ενδιαφέρει! Να βρει κάτι να μας δώσει να φάμε.
Ο Μωυσής πήρε ξανά τηλέφωνο αρχίζοντας τα συγνώμη για την ενόχληση κι αν δεν σας είναι κόπος κλπ., κλπ. Αλλά… Πεινάμε, Πεινάμε θέλουμε να φάμε!
Μετά από λίγο παρουσιάστηκε στα πλήθη:
-Πεινάτε? ρωτά τον κοσμάκη
-Όχι, μη μου μιλάς πάλι για φαγητό! Από προχθές που έφαγα ακόμη να χωνέψω! απαντούν ειρωνικά αυτοί (η ειρωνεία είναι χαρακτηριστικό των Ισραηλιτών όπως έχετε καταλάβει).
-«Λοιπόν πάμε άλλο ένα ταχυδακτυλουργικό!» Και σηκώνει το χέρι προς τον ουρανό σαν τον Ρουβά (το έχει όμως μέσα του το σταριλίκι δεν μπορείτε να πείτε) και λέει:
-Δώσε μάννα στο λαό!
Κι ανοίγουν οι ουρανοί, κάνουν ταρατατζούμ οι τρομπέτες, κι αρχίζει να βρέχει κορν φλέικς!
(το μενού λέει και για κάτι ορτύκια, αλλά κορν φλέικς με ορτύκια πάνε? Δεν πάνε!)
Εννοείται ότι, ξεκίνησαν κάποιες διαμαρτυρίες του τύπου εγώ θέλω all bran, εγώ με σοκολάτα κι ο άλλος με φρούτα, αλλά ο Μωυσής απείλησε ότι θα κόψει τις παροχές και θα τρώνε σκέτα χαλίκια, οπότε το βούλωσαν.
Αφού στούμπωσαν στα κορν φλέικς (Μάννα ®) ζήτησαν και νερό. Ο Μωυσής μόλις το άκουσε του ήρθε μια σκοτοδίνη διότι υπολόγισε το λογαριασμό που θα πληρώσει στο κινητό και ξανά, μανά πήγε στη γωνία να πάρει το Μεγάλο.
Άκουσε ένα χεστήριο που τον ξύπνησε μεσημεριάτικα κι ότι δεν υπάρχει τέλος πάντων κανένα φιλότιμο και τσίπα σε αυτόν τον κόσμο και μετά του είπε να χρησιμοποιεί αυτή την κωλογκλίτσα που του έχει δώσει, αφού δεν μπορεί να χρησιμοποιεί το μυαλό του.
Ο Μωυσής σιχτιριασμένος πήγε χτύπησε ένα βράχο με τη γκλίτσα κι αμέσως ανάβλυσε πόσιμο νερό. (Από τα μπουρίνια του ξέχασε να κάνει και show.)
Έτσι λοιπόν με ταχυδακτυλουργικά και show συνεχίστηκε η πορεία, ώσπου κάποια στιγμή χτύπησε το κινητό του Μωυσή.
-«Επιτέλους! Μια φορά πήρε κι αυτός!» μονολόγησε.
-«Μωυσή!» είπε αυστηρά η φωνή.
-(πάλι μπλεξίματα θα ‘χουμε) σκέφτηκε ο Μωυσής με το που άκουσε αυτόν τον τόνο.

(συνεχίζεται...)

Μωυσής: Μια μεγάλη πορεία

2009-10-23T05:37:00.000-07:00

Μετά από έντονες πιέσεις των θαυμαστών της σειράς για την Παλαιά Διαθήκη, (ζήτημα να υπάρχει ένας) σήμερα έχουμε Μωυσή.
Επειδή όμως ο Μωυσής έχει μια τεράστια ιστορία, θα την παραθέσουμε σε δύο τεύχη για να μας έρθει πιο εύπεπτο το όλο σχήμα.

Λοιπόν η περίπτωση του Μωυσή είναι ιδιάζουσα. Από τη μια θα τον έλεγες τελείως «φαρδόπουλο» (βλ. ιστορία με καλάθι, και εκλεκτός του θεού) αλλά και μια μητσοτακίλα την έχει αφού πορεύτηκε για κάμποσα χρονάκια στην έρημο για να δει τελικά μόνο από μακριά τη γη της επαγγελίας. (Να! Να! βλέπεις εκεί κάτω τη γη της επαγγελίας? Ε δεν θα πας!).

Ας πάρουμε όμως την ιστορία από την αρχή.
Το έρημο παιδί γεννήθηκε στην Αίγυπτο σε μια εκπληκτική χρονική περίοδο: Μόλις είχε ανακοινώσει ο Φαραώ ότι δεν θέλει ούτε ένα Ισραηλιτάκι ζωντανό, διότι είχε πήξει η χώρα στους μετανάστες. (Αυτά είναι μέτρα για μετανάστες! να τα διαβάσουν οι πολιτικοί μας και να εφαρμόσουν αυτές τις φιλελεύθερες λύσεις). Το πιάνει λοιπόν η μάνα του, παίρνει κι ένα καλάθι από το ΙΚΕΑ (το σετ των 3 μόνο 12 €, διαστάσεις: 30x50 εκ.) το βάζει μέσα και το ρίχνει στο Νείλο συστημένο με χρέωση στον παραλήπτη.
ΕΝΤΕΛΩΣ τυχαία εκείνη την ώρα περνούσε η ΚόρητουΦαραώ (το όνομά της είναι αυτό) κι εκεί που κάνει ύπτιο τρώει στο κεφάλι το καλάθι.
-Ουάου! Ένα μεγάλο kinder έκπληξη! Για να δω τι έχει μέσα!
Κι ανοίγει και βλέπει ένα μωράκι γλύκα! Τι χειλάκια, τι μαγουλάκια, τι μαλλάκια! Μα πάνω από όλα ζήλεψα τα μάτια του!
-Ωπ! Το νέο Πιτσιποπάκι! που γελάει, μιλάει και κάνει τσίσα του! (μόνο από την elgreco).
ανακράζει ενθουσιασμένη η νεαρά.
Πάλι ΕΝΤΕΛΩΣ τυχαία περνούσε από εκεί η αδελφή του μικρού, η οποία με το που βλέπει τη χαρούμενη φαραωπούλα της λέει:
-Αχ μα τι τυχερή που είσαι! Πέτυχες το μεγάλο δώρο στο Kinder έκπληξη! Τώρα βέβαια θα χρειαστείς και μια γκουβερνάντα για το μωρό για να του μάθει γαλλικά και πιάνο και κυρίως για να το ταΐζει.
-Γιατί δεν μπορώ να το ταΐζω εγώ? απόρησε η φαραωπούλα.
-Τι θα το ταΐζεις καλέ το βρέφος? Σουβλάκια? Αυτό θέλει γάλα. Θα σου δώσω το κινητό μιας γνωστής μου (δηλαδή της μαμάς της) και αυτή θα το αναλάβει με το αζημίωτο.
-Αμ αν είναι έτσι να την πάρω! είπε η μικρή αλλοπαρμένη. Ξέρεις αν παίρνει πολλά?
-Καλέ ψιλοπράγματα, το φαί της, τον ύπνο της και 1.000 € μηνιάτικο. Φυσικά κάθε Κυριακή θα έχει ρεπό.
-Και θα κολλάμε και ένσημα?
-Θα τα βρούμε αυτά, της είπε με τρόπο η αδερφή που ήταν και συνδικαλισμένη οπότε δεν άφηνε να της πέσει τίποτε κάτω.
Έτσι λοιπόν παίρνει η φαραωπούλα το καλάθι με το μικρό και πάει χαρωπά σπίτι.
Τη βλέπουν οι φαραώ-γονείς και μένουν κάγκελο.
-Τι είναι τούτο? ρωτά η μάνα.
-Παιδί, απαντά η κόρη
-Άχου το! κάνει ενθουσιασμένος ο Ραμσής (2nd edition) με το που βλέπει το μικρό. «Ε λοιπόν εγώ πάντα ήθελα άλλο ένα αγόρι!»
-Τι εννοείς? ρωτά θιγμένη η κόρη
-Τίποτε παιδί μου, είναι επαγγελματίας ηλίθιος, για αυτό λέει αυτά τα πράγματα, πετάγεται η μάνα ρίχνοντας ταυτόχρονα μια βασιλική μούντζα στον Ραμσή. «και δεν μου λές για να έχουμε καλό ρώτημα» γυρνάει ξανά στην κόρη της, «ποιος θα το προσέχει το μικρό?»
-Α μην ανησυχείς μαμά τα έχω σκεφτεί όλα, πήρα πριν από λίγο την κυρία Ισραηλίτου και θα αναλάβει φουλ τάιμ το παιδί.
-Και πως θα το βγάλουμε? πετάχτηκε ο Ραμσής που ασχολείτο μόνο με σοβαρά θέματα.
- Να το βγάλουμε Ριτζ? πρότεινε η κόρη.
-Όχι θα τον κάνουν ξενοδοχείο, αντέτεινε η μάνα. Θα τον βγάλουμε Μωυσή.
-Μωρσύ θα φωνάζουμε το παιδί, σαν βλάχοι? Απόρησε ο Ραμσής.
-ΜΩΥΣΗ! Που σημαίνει αυτός που ήρθε από το νερό.
-Μωρέ μήπως να το λέμε Πιτσιποπάκι? έκανε μια τελευταία προσπάθεια η κόρη.
- Ελπίζω ο μικρός να έχει περισσότερο μυαλό από εσένα, την κατακεραύνωσε η μάνα φαραώ και το θέμα έκλεισε εκεί.

Έτσι ο Μωυσής μεγάλωσε δόξα και τιμή μαζί με τη μαμά του και επιπλέον με όλες τις βασιλικές ανέσεις που του παρείχε η οικογένεια Φαραωπούλου. Βέβαια, επειδή ως γνωστόν ο κόσμος είναι αχάριστος, ενώ ο μικρός είχε γλυτώσει από το θάνατο, η μάνα έκανε κατήχηση στο Μωυσή κάτω από τη μύτη της φαραωπούλας και του μάθαινε διάφορα αντιστασιακά (Οι Ισραηλίτες είναι ο αγαπημένος λαός του θεού, οι Αιγύπτιοι είναι γουρούνια δολοφόνοι, Η Κίντμαν έχει κάνει μπότοξ, αλλά δεν το παραδέχεται κι άλλα πολλά και ανεπίτρεπτα).
Όταν ο Μωυσής έφτασε σε μια ηλικία κατάλληλη για μ@λ@κίες πήγε και σκότωσε έναν Αιγύπτιο προκειμένου να υπερασπιστεί ένα φίλο του Ισραηλίτη. Μετά κάνοντας ότι δεν τρέχει τίποτε τον φύτεψε στην άμμο κι έκανε να φύγει. Όμως ο θεός αγαπάει τον κλέφτη, αλλά αγαπάει και το νοικοκύρη (μα τι ωραία που τα δένω όλα). Το θέμα διέρρευσε στα κανάλια για εγκλήματα της βασιλικής οικογένειας που κουκουλώνονται (Αθάνατε Μάκη!) οπότε ο Μόουζες πήρε άρον, άρον το νέο σετ της Louis Vuitton και έφυγε για τα ξένα.
-Θα τα κκκάνω Γης Μμμμμαδιάμ! Με τους γε-γε-γελοίους που με κκκκατηγόρησαν άδικα! είπε στη μάνα του την ώρα που την αποχαιρετούσε. (είναι γεγονός! Ο Μωυσής ήταν τραυλός- Έξοδος 3:11, 4:10! Σε περίπτωση που δεν με πιστεύετε. …Εδώ που τα λέμε, αν δεν με πιστεύετε, να φύγετε! Άιντε πια! Λες και σας είπα εγώ ότι ήμουν μπροστά).
-Αχ παιδάκι μου, που πήγες κι έμπλεξες! μοιρολόγησε η μάνα και του έδωσε την ευχή της.
Ο νεαρός ξεκίνησε λοιπόν για τη Μαδιάμ νομίζοντας ότι έτσι θα πετύχει το σκοπό του.
Όταν έφτασε, του έδωσαν κάτι γίδια για να τα βοσκάει κι έγινε Area Manager στο όρος Χωρήβ. Εκεί λοιπόν που καθόταν και ξυνόταν από την πολλή δουλειά, παρατήρησε φωτιά κοντά στην αποθήκη του Σαμ –κινδυνεύει η Λόλα.
-Φτου σου γαμώτο! Ξέχασα να βγάλω το μπασμάτι από τη φωτιά, τι σκατά θα φάω σήμερα?
είπε και πετάχτηκε να πάει να σβήσει τη φωτιά.
Πλησιάζοντας είδε ότι καιγόταν μια βάτος, η οποία όμως δεν καιγόταν πραγματικά (κάτι σαν ολόγραμμα φωτιάς γύρω από το θάμνο –αμάν πια όλα πρέπει να σας τα εξηγήσω).
-Ουάου! Ανέκραξε. Ρε συ αυτό είναι γαμάτο! Σαν τα τζάκια με οθόνη Pc μπροστά! Τι είπα ο μεγάλος! Κάτσε να το γράψω για να κατοχυρώσω την ιδέα, και άρχισε να ψάχνει τα ράσα του για στυλό.
-ΜΩΥΣΗ! Ακούστηκε μια φωνή στέρεο dolby surround.
-Ναααιιιιιι? Χέστηκε ο Μωυσής. Πππποιος είναι? Δεν ακκκκούω, πάρτε το μμμμηδέν.
-Μωυσή έχω βαρεθεί τις βλακείες σου, τα πήρε η Φωνή.
-Καλέ ποιος είναι? Απόρησε τώρα ο area manager.
-Είμαι ο θεός!
-Ήλιος καλοκαιρινός? Αμέσως να πετάξει την εξυπνάδα ο Μωυσής.
Εκείνη την ώρα έπεσε ένα αστραπόβροντο (τι εννοείτε δεν το αναφέρει στην Έξοδο? Προτιμάτε να διαβάζετε εμένα ή το αρχαίο κείμενο? Αποφασίστε!) και ο Μωυσής χέστηκε από την τρομάρα του.
-Λοιπόν νομίζω ότι τώρα μπορούμε να σταματήσουμε τις αηδίες και να σου εξηγήσω γιατί ξεροψήνω τα πουρνάρια, είπε η φωνή.
-Για ππππες να δούμε, είπε ο Μωυσής που είχε αρχίσει να πεινάει και σκεφτόταν ότι τώρα σίγουρα θα έχει κολλήσει στον πάτο της κατσαρόλας το ρυζάκι του.
-Λοιπόν θα γυρίσεις στα κεντρικά και θα πας να μαζέψεις τους Ισραηλίτες για να φύγετε όλοι μαζί από την Αίγυπτο.
-ΕΙΣΑΙ ΜΕ ΤΑ ΚΑΛΑ ΣΟΥ???? Ούρλιαξε ο Μωυσής. Θέμου τι μου έλαχε μεσημεριάτικα? (ούτε τραύλισε ούτε τίποτε από την αγανάκτηση).
-Διαφωνείς με κάτι? Αν ναι πες το τώρα για να γίνεις ψητός όπως και η βάτος, πρότεινε διαλλακτικά η φωνή.
-Μμμμα είμμμμαι ττττραυλός! Πως θα μμμαζέψω τον κκκκόσμο? Θθθθα με πππεθάνουν στο δδδδούλεμα.
-Α! μα τα έχω σκεφτεί όλα! Θα αναλάβει μεταφραστής ο αδελφός σου!
-Και ττττι είμαι ο Ρουκάβινα για να κκκκυκλοφορώ με μμμμεταφραστή? τα πήρε ο Μωυσάκος.
-«Δε φτάνει που είσαι βύσμα του κερατά και γλύτωσες το πετσόκομμα από μικρός, μεγάλωσες στα Φαραώτικα και τώρα σε κάνω επίτιμο πρόεδρο, βολεύω και τον αδερφό σου, μου ζητάς και τα ρέστα από πάνω!» αγρίεψε πάλι η φωνή. «Η υπομονή μου έχει εξαντληθεί! Θέλεις ή δε θέλεις?»
-Θέλω, έσκυψε το κεφάλι ο βοσκός. Όχι, που δεν θα ‘θελε.

Η εικόνα είναι από το cartoonstock.

My precious job

2009-10-01T05:45:00.000-07:00

Είχα διαβάσει σε ένα περιοδικό ότι μια τύπισσα έχει το εξής επάγγελμα: παρακολουθούσε τις τάσεις που διαμορφώνονται στο δρόμο στο πως φορούν τα τζιν τους οι νέοι. Η δουλειά της έχει πολλά τυχερά, αν λάβεις υπόψη σου ότι πληρώνεται για να ταξιδεύει ανά τον κόσμο, παρακολουθώντας συναυλίες, και να μελετά το κοινό.
Χάλια δηλαδή!
Οπότε με έπιασαν τα υπαρξιακά του τύπου: Κι εγώ τι κάνω τόσα χρόνια, μια κwλοδουλειά, σε ένα κwλογραφείο της κwλοεταιρείας (το πρώτο συνθετικό είναι απαραίτητο όταν αναφέρομαι στη δουλειά μου), γιατί δεν σκέφτηκα κι εγώ να κάνω μια δουλειά σαν αυτή, μια ζωή κολλημένη στα ίδια, με άπειρες ώρες εκτός σπιτιού, και στου διαόλου τη μάνα κλπ, κλπ.

Μετά μου έστειλαν τις φωτό που ακολουθούν και ηρέμησα.
Απορία: Αυτές οι θέσεις προκηρύσσονται μέσω ΑΣΕΠ?

edit: Επειδή με ρωτάτε σχετικά με τη δουλειά με τις λεκάνες, να σας πω ότι είναι promotion κάποιου καθαριστικού για την τουαλέτα. Ευτυχώς, δεν είναι κινούμενες τουαλέτες για τους περαστικούς. Φανταστείτε όμως να πετύχουν στο δρόμο κανένα γνωστό με τον καμπινέ στον ώμο. κλαψ!

Γκερλφρεντ ιν α κόμα

2009-09-16T12:54:00.000-07:00

Λαέ της blogoσφαιρας! Με τιμάτε που έχετε μαζευτεί όλοι εδώ και περιμένετε με κομμένη την ανάσα τις περαιτέρω λεπτομέρειες της υποψηφιότητάς μου. Όπως σας είχα υποσχεθεί, σήμερα θα σας παραθέσω το διάλογο που είχα με τον αγαπητό μου σύζυγο και στηλοβάτη του σπιτιού που μένω. Κάνω σύνδεση με τα προηγούμενο:
Τρώγαμε όλοι μαζί(=εγώ, το αγαπόπαιδο, κι ο Ν-man) το βραδάκι και γυρίζει σε ανύποπτο χρόνο ο χρυσός μου και μου λέει:
-Να σου πω, μου τηλεφώνησαν σήμερα και μου πρότειναν, αν θέλεις να μπεις στο ψηφοδέλτιο των Wannabe Ιζνογκούντ (το πραγματικό όνομα του κόμματος παραλείπεται για ευνόητους λόγους).
-…. (παύση, διότι δεν κατάλαβα τι μου είπε και νόμισα ότι έφταιγε το κριθαροκούλουρο που έτριζε μέσα στο στόμα μου)
-Τι λες? με ξαναρωτά.
-Σου είπαν να κατέβεις στις εκλογές? (σκέφτηκα ότι μάλλον αυτό θα μου είπε)
-Όχι, για σένα λέμε!
-…. (παύση, διότι κατάλαβα τι μου είπε)
-Πως σου φαίνεται?
-Και γιατί πήραν εσένα? (αρχίσαμε την αντίδραση)
-Παιδί μου, μιλούσαμε στο τηλέφωνο για άλλα θέματα και κάποια στιγμή μου πρότεινε κι αυτό.
-Α! Καλά και θα κατέβω μόνη μου?
-Δηλαδή?
-Τι δηλαδή? Δεν μπορώ να κατέβω μαζί με την elf? (σας το ορκίζομαι, ρώτησα αυτό το πράγμα).
-Και θα σας ψηφίζουν ντουέτο? απαντά ο χριστιανός που άρχισε να καταριέται την ώρα που με ρώτησε.
-Γιατί τι πειράζει? Αν εγώ θέλω να κατέβω σαν ομάδα, ποιο το πρόβλημά τους?
-Μα είπαν να κατέβεις με το δικό τους κόμμα όχι να φτιάξεις δικό σου!
-…. (νέα παύση.) Και… μπορώ εγώ! να κατέβω ως υποψήφια? Ψέλλισα, αναλογιζόμενη μεγάλους πολιτικούς που έχουν αναχωρήσει προ αιώνων για έναν καλύτερο κόσμο και φυσικά πήγα τώρα πια να σταθώ στην ίδια θέση με αυτούς.
-Εμ εδώ κατέβηκε η Σαρ.. και η μάρα, απάντησε δίνοντάς μου απίστευτο κουράγιο και διαλύοντας κάθε αμφιβολία για το ποιόν μου.
-Α ωραία για να με περιλάβει μετά ο Λαζόπουλος και να μην μπορώ να βγω ούτε μέχρι το περίπτερο!
-Τώρα τι να σου πω! Προφανώς δεν θέλεις! Πες το μου να τελειώνουμε! Άρχισε να τα παίρνει ο καλοσυνάτος σταθμάρχης (πάντα μου αρέσει αυτή η φράση! Τον άντρα μου εννοώ αντί για σταθμάρχη).
-Ρε παιδί μου, δεν είναι ότι δεν θέλω, αλλά στην παρούσα φάση, μου φαίνεται πολύ δύσκολο.
-Γιατί? (μεταξύ μας φίλοι μου καλοί, τα θέλει κι αυτουνού ο κώλος του).
-Γιατί βαριέμαι να παρακολουθώ πολιτικές συζητήσεις! Τι στο διάολο θα πάω να κάνω αν με καλέσουν σε ένα debate? (Προσέξτε! Προσέξτε αγαπητοί πόσο μπροστά πάει το μυαλό μου! Έχω κατέβει υποψήφια από το πουθενά κι όλοι εμένα περιμένουν να καλέσουν στα debates).
-Ότι κάνουν κι άλλοι. Θα ακούς, θα διακόπτεις, θα μιλάς, και θα σημειώνεις.
-Καλά, σοβαρά πιστεύεις ότι σημειώνουν αυτοί που είναι στο debate?
-Δεν τους έχεις δει με τα στυλό που γράφουν? Τι νομίζεις ότι κάνουν? απόρησε ο Ν-man.
-Να σου πω, από το ύφος που έχουν, μάλλον λίστα super market φτιάχνουν.
-Ρε Wilma, πήγαινε και εσύ και γράφε λίστα super market. Αμάν πια!
-Μπα! Μάλλον θα πάρω τις ξυλομπογιές μου και θα ζωγραφίζω.
-Ρε δεν παίρνεις και τα pokemon μαζί σου! Σάμπως καλύτεροι είναι οι άλλοι που κρατάνε το στυλό. (η εμψύχωση συνεχίζεται αμείωτη, δεν μπορώ να πω).
-Α! και τώρα που το θυμήθηκα, του λέω, αν τρέχω εγώ στη Βουλή (είναι το επόμενο άλμα του μυαλού μου, διότι πλέον έχω εκλεγεί) Ποιος θα κρατάει το παιδί? Η μαμά μου δεν μπορεί τόσες ώρες!
-Σωστά, οπότε κάτσε εκεί που είσαι! Ή μάλλον τώρα που το ξανασκέφτομαι, δεν σηκώνεσαι να πλύνεις κανένα σταφύλι?

Οπότε αγαπητοί συμπολίτες, θέλω να σας πω ότι θα σας απογοητεύσω, αλλά δεν θα κατέβω φέτος στις εκλογές. Έχω οικογένεια, παιδί, δουλειά, σπίτι, μαγείρεμα, σιδέρωμα, σκούπισμα και τόσα άλλα που δεν θέλω να απαρριθμήσω, διότι με βλέπω να πηγαίνω σε ιεραποστολή. Σκέφτομαι όμως σοβαρά την πιθανότητα να κατέβω στις ευρωεκλογές, διότι μου αρέσουν τα ταξίδια. Προλαβαίνω να οργανωθώ και το παιδί θα έχει ξεπεταχτεί μέχρι τότε. Δε νομίζετε κι εσείς ότι είναι πιο καλά? Άλλωστε οι Βρυξέλλες έχουν έναν άλλο αέρα! Save this vote for me!

Το θέμα είναι να έχεις θέμα

2009-09-11T00:10:00.000-07:00

Λοιπόν παιδιά μου είχα πολύ μεγάλο πρόβλημα το τελευταίο διάστημα. Δεν είχα καμία όρεξη και καμία έμπνευση να γράψω. Άσε που αν είχα καμιά ρημαδοϊδέα, την οποία σκεφτόμουν μετά από ώρες πνευματικού σφιξίματος (έλα! δεν θέλω αηδίες) την έβρισκα μπροστά μου ήδη γραμμένη από κάποιον άλλο. Να σας εξηγήσω, για να καταλάβετε το δράμα μου:

Πρώτα από όλα μουσικό κλιπάκι δεν μπορούσα να βάλω, διότι με μουσική σας αποχαιρέτησα. Κι επειδή εδώ μέσα δεν σας έχω συνηθίσει σε μουσικές αναζητήσεις, είπα να μην κοροϊδεύω τον εαυτό μου.

Μετά λέω: βρε να γράψω για τις επερχόμενες εκλογές? Φυσικά το θέμα είχε ήδη δημοσιεύσει ο Apos βρισκόμενος μεταξύ ακρωτηρίου Ταινάρου και Καλής Ελπίδας (αυτή πεθαίνει προ-τελευταία). Αυτό το παιδί δεν φτάνει που ρίχνει κάτι απίστευτα χιλιομετράκια ανά την Ελλάδα, ανεβάζει και post!
Φυσικά μετά έρχεται και το μανιτάρι κι αποτελειώνει το θέμα με μια κοσμική εσάνς (βλ. Ψινάκης στη Βουλή).

Λέω, δεν πειράζει, θα σχολιάσω κανένα βιβλίο. Αμ δε! Έρχεται η elf και γράφει για τον Κώστα Ανάν. Και μένω εγώ με τον Ρογκαλιόλο στο χέρι.

Άσε, αφού το γράψανε κι αυτό, συλλογίζομαι, ας πω ότι είμαι ακόμη σε κατάσταση καλοκαιρινής ραστώνης. Χα! Θα ήθελα! Το έγραψε και το απεικόνισε ωραιότατα ο Ιρλανδός. Φτου!

Μήπως να σχολιάσω τι άσχημο που είναι να μην έχεις έμπνευση; Ούτε αυτό μου κάθεται. Το είχε ήδη κάνει με εξαιρετικό τρόπο το πρόβατο. Επιπλέον έχεις και το spy να σου σπάει τα νεύρα με τα ecstasy κειμενάκια του. (ήθελα να ‘ξερα οι alfajores έκαναν τη διαφορά?).

Στο τέλος σκέφτηκα ότι αφού δεν βρίσκω τίποτε να γράψω ας καθυστερήσω κι άλλο για να κάνω μια θεαματική είσοδο. Υπάρχει όμως, πιο ωραία επιστροφή από αυτή της Houlk?

Μεγάλο πρόβλημα σας λέω. Και οι ημέρες περνούσαν και έβλεπα σε αυτό το ηλίθιο πράγμα που έχετε στο πλάι των Blog σας
Wilma: πριν 2 εβδομάδες.
Wilma: πριν 3 εβδομάδες.
Wilma: πριν ΤΕΣΣΕΡΙΣ εβδομάδες!!!!!
Τον κακό σου τον καιρό!

Ώσπου εχθές το βράδυ, την ώρα που τρώγαμε με τον άντρα μου γυρνάει και μου λέει.

«Να σου πω, μου τηλεφώνησαν σήμερα και με ρώτησαν αν θέλεις να κατέβεις υποψήφια στις εκλογές. Τι λες?»
"!!!!
...
...
Λέω... ότι επιτέλους ΕΧΩ ΘΕΜΑ»

Θα ακολουθήσει εν ευθέτω χρόνω η σχετική στιχομυθία που είχα, αλλά σε πρώτη φάση, θα ήθελα να ρωτήσω:
Θα με ψηφίσετε?

Βρέχει?

Check list

2009-08-12T04:46:00.000-07:00

Για να δούμε:
-Βαλίτσα έτοιμη. Τσεκ! (από χθες και φεύγω μεθαύριο)
-Μαγιό 2. Τσέκ! (για να μην έχουμε ατυχήματα και δεν κολυμπήσουμε ως οπτασίες)
-I pod φουλαρισμένο. Τσέκ! (για να μην ακούω Μαμά! Μαμά! ανά δύο δευτερόλεπτα).
-Βιβλία 3. Τσέκ! (προλαβαίνω να διαβάσω 600 σελίδες σε 20 ώρες? Βλέπετε, παίζουν μόνο τα μεσημέρια που κοιμάται ο εκφωνητής του Μαμά! Μαμά!).
-Εισιτήρια. Τσεκ!

Πάμε τώρα το τραγουδάκι!

Τώρα που έφυγαν όλοι...

2009-07-29T06:16:00.000-07:00

Το δέρμα δροσερό μετά το ντους που ξέπλυνε το θαλασσινό αλάτι.
Τα κατεβασμένα στόρια αφήνουν απ' έξω το μεσημεριανό ήλιο να κουρδίζει τα τζιτζίκια.
Πατάω το play και η επιθυμία γίνεται οδηγός μου σε αυτό το ταγκό.

Happy Birthday και ξερό ψωμί!

2009-07-20T05:12:00.000-07:00

Μα είναι δυνατόν! μετά από τόσα χρόνια, η ιστορία να επαναλαμβάνεται? Και μάλιστα με τόσο πληγωτικό τρόπο? (τι εννοείτε δεν υπάρχει τέτοια λέξη? εννοώ αυτό που σε πληγώνει). Στο θέμα μου: Μα να συμβαίνει ξανά?
Ας σας εξηγήσω με απλά και σταράτα λόγια (δίνει μια άλλη βαρύτητα αυτό το επίθετο) και θα μου πείτε κι εσείς αν συμφωνείτε.
Ήμουν λέει στο δημοτικό (στην Πέμπτη) και θυμάμαι σαν σήμερα το συναίσθημα που ένιωσα όταν διάβασα στο αναγνωστικό:
"20 Ιουλίου, καταραμένη μέρα για το λαό μας!"
Παρεξηγήθηκα εντόνως και δάκρυα ανέβλυσαν (σχεδόν) από τα αμυγδαλωτά μου μάτια.
«Γιατί? οι Έλληνες υπέφεραν τόσο πολύ, επειδή γεννήθηκα?» αναρωτήθηκα. Διότι αγαπητοί μου φίλοι, ΕΓΩ έχω γενέθλια στις 20 Ιουλίου και καθότι ο κόσμος περιστρέφεται γύρω από εμένα αποκλειστικώς, θεώρησα δεδομένο ότι το αναγνωστικό μιλάει γα μένα!
Αφού συνήλθα από το πρώτο σοκ διάβασα τη συνέχεια:
«… σαν σήμερα μπήκαν οι Τούρκοι στην Κύπρο!»
«Ααααα!» ανέκραξα ανακουφισμένη. «Δε λέει για μένα». (το ότι χάθηκε η μισή Κύπρος ήρθε ως δεύτερη προτεραιότητα στο μυαλό μου, αφού είχα λύσει πρώτα τα υπαρξιακά μου).
Χρόνια ολόκληρα όμως, σκεφτόμουν πόσο αντιπαιδαγωγικό μπορεί να είναι ένα βιβλίο με τέτοιους αφορισμούς ημερομηνιών. Τι να κάνουμε δηλαδή κύριε! Τότε γεννηθήκαμε! να αλλάξουμε γενέθλια δηλαδή; Είναι δυνατόν να πληγώνουν έτσι την ευαίσθητη ψυχούλα των παιδιών; (με διαβάζετε ακόμη ή έχετε φύγει; Κι αν με διαβάζετε τα παίρνετε στα σοβαρά τα όσα λέω; Αν ναι, να φωνάξω μια στιγμή τον Γιάλομ να σας αναλάβει).

Και τώρα αγαπητοί συνβλογίτες μου (καλά εγώ δεν ξέρω αν θεωρούμαι ακόμη blogger, καθότι το blog μου έχει κυρηχθεί αρχαιολογικό μνημείο και μεταφέρεται οσονούπω στο Νέο Μουσείο Ακροπόλεως.) μετά από χρόνια ψυχανάλυσης και υποστηρικτικής θεραπείας που έλαβα για να αντιμετωπίσω τον εχθρικό προς εμένα κόσμο, ανοίγω σήμερα τα blogia και διαβάζω αυτό:
Σήμερα το blog πενθεί!
Δηλαδή, ΠΑΛΙ ΤΑ ΙΔΙΑ!!!!
Πότε θα καταλάβετε ότι μπορεί να συνέβησαν διάφορα δεινά στην ανθρωπότητα στις 20 Ιουλίου, ΑΛΛΆ (βάζω και τόνο για να μη μπερδευτείτε) πρώτα από όλα και πάνω από όλα, ΕΓΩ ΕΧΩ ΤΑ ΓΕΝΕΘΛΙΑ ΜΟΥ!!!!! (και ο vk επίσης, αλλά αυτός είναι πιο ισορροπημένο παιδί).
Εφόσον λοιπόν έχω τα γενέθλιά μου όλα τα υπόλοιπα περιττεύουν. Από αύριο μπορούμε να συζητάμε όλα σας τα προβλήματα!
Αλλά όταν έχω γενέθλια δεν ακούω τίποτε!

Φχαριστώ!

Επίσης απορώ που δεν καταλαβαίνετε τη σχέση της ανάρτησης με τη φωτό: εγώ και η Candy είμαστε μεγάλες αλτρουίστριες. Εγω λίγο μεγαλύτερη.

Διεύθυνση φωτό: http://www.musicheaven.gr/html/modules/Blog/accounts/theotita/1174168838.jpg

Τι σου κάνει μια κουπίτσα γάλα

2009-05-27T02:10:00.000-07:00

Κοίτα να δεις τώρα πρόβλημα που έχω: Άμα έχεις καιρό να τα πεις με τον άλλο, δε μπορείς να αρχίσεις να τον πήζεις, ούτε με σοβαρές ειδήσεις ούτε με φιλολογικές αναζητήσεις.
Εντωμεταξύ, από την άλλη, δεν έχετε παράπονο: αν είναι για βλακείες γράφω με οίστρο!
Αλλά, μου τελείωσαν οι βλακείες (αυτό σημαίνει ότι πλέον είμαι έξυπνη).

Τεσπα, που λέμε κι εμείς εδώ στα Blogs, ας πιάσω την κουβέντα από κάτι που διάβαζα εχθές. (φυσικά και διαβάζω: Φαντάζιο, Θησαυρό, Πάνθεον, Ντόμινο –ρε που τα ξέθαψα όλα αυτά;- α! και Μανίνα!). Διάβαζα, λοιπόν λέγω, ένα κείμενο της Λένας Διβάνη στο οποίο απαριθμούσε τα βιβλία που της έκαναν εντύπωση (ήταν κάτι σαν σταθμοί –όχι τρένου, collectivo) από την εφηβική της ηλικία και μετά.

Τι αποκόμισα από το κείμενο: η συγγραφέας ανέφερε ένα βιβλίο, το «Ένα δέντρο μεγαλώνει στο Μπρούκλιν», το οποίο κι εμένα μου άρεσε πολύ, (όπερ θα γίνω κι εγώ, διάσημη κι έξυπνη σαν τη Διβάνη, αλλά στα ενενήντα μου, διότι είμαι μικρή ακόμη). Βέβαια στο συγκεκριμένο βιβλίο, αυτό που της είχε κάνει εντύπωση ήταν ότι η Φράνση (η ηρωίδα) που ζούσε με τη φτωχή της οικογένεια στο Μπρούκλιν, έχυνε ορισμένες φορές το γάλα της στο νεροχύτη για να νιώθει ότι έχει την πολυτέλεια να το κάνει. (!!!)

Εμένα από την άλλη πλευρά, αυτό που μου είχε κάνει εντύπωση στο ίδιο βιβλίο, ήταν ότι έριχνε στο γάλα της γλυκές παστίλιες, οι οποίες έλιωναν αργά μέσα στο φλυτζάνι. («Μάααααλιστα», ανακράζεις πτωχέ μου αναγνώστη).

Πείτε μου τώρα, τι συμπέρασμα βγάζετε ; Η Διβάνη ξεχώρισε μια πράξη που σηκώνει και γ@μώ τις κοινωνιολογικές αναλύσεις, κι εγώ μια ιδέα που μπορεί να καταγραφεί μόνο στο Γαστρονόμο. Για αυτό κι έχουμε η κάθε μια αυτή την πορεία.

Αυτό που λέτε αγαπητά μου παιδιά είναι πιστεύω και το ζουμί της ιστορίας (η μαγειρική εμφανής σε κάθε μου πρόταση). Ο καθένας μας διαβάζει από τα βιβλία, αυτό που θέλει να διαβάσει. Κι έτσι άλλες γίνονται Διβάνη, ενώ άλλες τρώνε στο ντιβάνι.

ΥΓ. Λέω να το συνεχίσω αυτό το θέμα και σε επόμενο επεισόδιο, διότι δεν το έχω εξαντλήσει. Επειδή όμως θα εξαντληθείτε εσείς από τις αναζητήσεις μου, είπα να μη σας κουράσω για πρώτο Post μετά από τόσο καιρό.

Η εικόνα από τη διεύθυνση: www.bittenandbound.com/.../superman-got-milk-ad/

Love at the first bite

2009-04-29T02:49:00.000-07:00

Λοιπόν εμένα που με βλέπετε, είχα πάει ΠΣΚ στην Καλαμάτα με τις δύο κολλητές μου. Την elf και μια εξωBlogική. Είχαμε πάει για δουλειές, οπότε όπως καταλαβαίνετε, ξενυχτήσαμε με σύνεση και εγκράτεια.

Μέσα σε όλες τις σοβαρές δουλειές που είχαμε, ήταν και το να πάρουμε σύγλινο από ένα συγκεκριμένο μαγαζί στην παλιά αγορά της Καλαμάτας. (είμαστε και γκουρμέ τύποι, οπότε δεν κάνουμε τα ψώνια μας από όπου να ‘ναι). Το σύγλινο, για όσους δυστυχείς δεν έχουν δοκιμάσει ακόμη, είναι καπνιστό χοιρινό το οποίο διατηρείται σε λίπος και λάδι. (Παχυντικό; Δε νομίζω! Απλά δεν καταλαβαίνω γιατί τώρα τελευταία βρίσκω βολικές μόνο τις κελεμπίες του Ντέμη Ρούσου).

Αφού λοιπόν καταφέραμε να φτάσουμε στο μαγαζί (τα κορίτσια μου είπαν ότι πρέπει να έχω καταπιεί GPS –καρφί τις πήγα!), αφήσαμε την εξωblog στο αμάξι, διότι είχα παρκάρει πάνω στην πλατεία και κουνιστές και λυγιστές πήγαμε με την elf στο μαγαζί.

Με το που μπήκαμε, ήταν σαν να βλέπαμε το προαύλιο του Παραδείσου! Τεράστιες πήλινες λεκάνες με όλα τα καλά του καλοφαγά: παστό, λουκάνικα, ελιές, τυριά και άλλα που δεν χωρούσαν στο μυαλό μου. Πίσω από τις πήλινες λεκάνες και μπροστά από ένα ψυγείο –θησαυρό καθόταν ένα κοντόχοντρος νεαρούλης με καραφλίτσα. Εντάξει, ελπίζω να πιάσατε το υπονοούμενο ότι τέλος πάντων δεν ήταν στην ίδια κατηγορία με Μάθιου ΜακΚόναχι και Κλάιβ Όουεν.
Ο νεαρούλης μας χαμογέλασε και είπε απλώς:
«Καλησπέρα σας, περάστε να σας κεράσουμε ένα μεζέ».
Και παίρνει ένα κομμάτι παστό και μας κόβει 4-5 κομματάκια.
Έχετε δει γυναίκες μέσα στο Λαλαούνη την ώρα που αραδιάζουν μπροστά τους διαμαντένια δαχτυλίδια και σκουλαρίκια; Πολλαπλασιάστε επί δέκα για να καταλάβετε το βλέμμα που ρίξαμε πάνω στα κομματάκια του παστού.
Κοκκινίσαμε, χάσαμε τα λόγια μας κι αρχίσαμε να ψελλίζουμε κάτι του τύπου:
«Ευχαριστούμε πολύ γκμφμ, αχ! Φανταστικό! Μα δεν έπρεπε!». Μετρήσαμε με ακρίβεια χειρουργού ποια ήταν τα μεγαλύτερα κομμάτια και πέσαμε πάνω τους αλύπητα.
Την ώρα που μασάγαμε τη μπουκίτσα μας πρέπει να είχαμε περάσει πλέον στο μεγάλο «χάσιμο».
Ο νεαρούλης βλέποντας τέτοια ανταπόκριση, είπε τη φράση που μας αποτελείωσε:
«Ε! αφού σας αρέσει ΤΟΣΟ, να σας δώσω να δοκιμάσετε και λίγο λουκάνικο».
Περιττό να σας πω ότι:
-Ο Κλάιβ και ο Μάθιου είναι μπάμιες.
-Ο νεαρούλης είναι θεός.
-Η συγκίνηση που νιώσαμε ξεπερνούσε αυτή που ένιωσε η Αντζελίνα με την προσφορά μονόπετρου από τον γονυπετή Brad Pit. (το ξέρω ήμουν μπροστά).

Εννοείται ότι το μαγαζί ξεπούλησε διότι και τη γιαγιά του να είχε παστή θα την είχαμε αγοράσει.
Μάλιστα το βράδυ τον συναντήσαμε και στη μπαρότσαρκα που είχαμε πάει και νιώσαμε την ίδια συγκίνηση και χαρά με αυτή που έχεις όταν συναντάς απρόσμενα το μεγάλο σου έρωτα. Τώρα, επειδή με την Elf πάνω από όλα είμαστε φίλες, (ξέρει ο Apos) μελετάμε ποια από τις δύο θα παντρευτεί το νεαρό για να αποκτήσουμε άμεση πρόσβαση στο «πράγμα».
Ελπίζουμε μόνο να δεχτεί.

Φωτό από: http://cache.daylife.com/imageserve/0daVfwLbsH6dw/610x.jpg

Άκουσον!

2009-04-08T00:15:00.000-07:00

Παιδιά μην τρομάζετε με τον τίτλο: δεν έχει σχέση με την Παλαιά Διαθήκη. Θα μου πείτε βέβαια τώρα, ότι κι αυτά που έγραφα τόσο καιρό, επίσης δεν είχαν σχέση με την Παλαιά Διαθήκη.

Λοιπόν στο θέμα μας.
Η άνοιξη έχει βάλει το ποδαράκι της για τα καλά και εμένα μου έχει βγει η πίστη στη δουλειά. Επειδή λοιπόν δεν προλαβαίνω να σκεφτώ, σας αφήνω παρακαταθήκη δύο ατάκες (άσχετες μεταξύ τους) οι οποίες μ'άρεσαν πολύ.

1. Θα γίνει της Ελλάδας! Έτσι φώναζαν οι εξαγριωμένοι διαδηλωτές των τελευταίων εβδομάδων στο Παρίσι. (Το αναφέρει όμως και ο naftilos αλλά για να εκφράσει τους φόβους των αστυνομικών στη Μεγάλη Βρετανία -όχι το ξενοδοχείο, τη χώρα της Λίτσας).

Είναι να μη γεμίζεις με περηφάνεια? άντε πάλι στις εξεγέρσεις δείχνουμε το δρόμο! (και δεν το λέω καθόλου αστεία!!).

2. Έμαθα τι είναι η "γκόμενα γαρίδα". Το καταθέτω κι αυτό: Είναι η γκόμενα με πολύ ωραίο σώμα και χάλια πρόσωπο. Οπότε είναι σαν τη γαρίδα: πετάς το κεφάλι και κρατάς το σώμα!

ε?

(αυτό ήταν seafood for thought)

To στριπάκι με τη Mafalda είναι απλά επειδή έτσι μου αρέσει. (από το www.mafalda.net)
Εδώ τελείωσε το Post "ότι του φανεί του Λωλοστεφανή".

Fuck-ές

2009-03-04T00:27:00.000-08:00

Ο Ησαύ ήταν από αυτά τα παιδιά που θα μπορούσες να χαρακτηρίσεις άνετα ως φτυσμένα.
Ήταν δίδυμος αδερφός του Ιακώβ κι ήταν ο πρωτότοκος. Η μαμά του όμως, η Ρεβέκκα, για κάποιο λόγο ήταν φανατική του Ιακώβ και τον μεγάλο δεν ήθελε ούτε να τον φτύσει. (βλέπετε? Ούτε καν φτυσμένο!)
Για να καταλάβετε, με το που είδε τον Ησαύ, του έδωσε αυτό το όνομα, διότι ήταν λέει τριχωτός (αυτό σημαίνει Ησαύ –για αυτό και σήμερα λέμε: ωραία κοπέλα, αλλά κάτι πρέπει να κάνει με την τρίχα στα πόδια της (ν)ισάφ!). Επίσης, επειδή κι ο μπαμπάς του δεν του είχε ιδιαίτερη αδυναμία, όταν του έφαγαν τα πρωτοτόκια (βλ. παρακάτω) τον μετονόμασε σε Εδώμ (όχι Εδώ μ..άνα μου) που σημαίνει κόκκινος, επειδή ο Ησαύ είχε γίνει μπαρούτι. (Σημ. όλοι στην οικογένεια ήταν ΛΑ.ΟΣ οπότε μπορείτε να φανταστείτε τον Εδώμ πως κυκλοφορούσε στις οικογενειακές γιορτές!).

Τέλος πάντων, η αλήθεια είναι ότι οι γονείς Ισάακ και Ρεβέκκα δεν είχαν γενικά μεγάλη έμπνευση στα ονόματα αφού τον δεύτερο, που τον έβγαλαν Ιακώβ σημαίνει αυτός που ακολουθεί κατά πόδας. Δηλαδή, εξηγήστε μου τώρα γιατί τόσα χρόνια κοροϊδεύουμε τους Ινδιάνους, όταν και στη Μεσοποταμία τα ίδια χάλια έκαναν.
Ο Ησαύ ήταν λέει πολύ καλός κυνηγός και γενικά άνθρωπος της φύσης. Ο Ιακώβ από την άλλη, το έπαιζε φιλάσθενος και καθόταν καθημερινά μαζί με τη Ρεβέκκα για να μην βγει έξω και κρυώσει. Έβγαινε ο μεγάλος αδερφός αξημέρωτα για κυνήγι και ο άλλος ήταν αγκαλιά με τις φρεσκοστυμμένες πορτοκαλάδες και τα τσάγια.

Μια μέρα, ο Ησαύ, αφού είχε κυνηγήσει από ελάφια μέχρι γκόμενες, ένιωσε μια λιγούρα.
Μια και δυο λοιπόν, πάει σπίτι να φαρμακώσει μια μπουκιά φαί.
Ο Ιακώβ με ένα κασκόλ στο λαιμό και μια παστίλια στο στόμα ανακάτευε κάτι μέσα στην κατσαρόλα. Ο Ησαύ τον πλησιάζει από πίσω και τον ρωτάει?
«Τι θα φάμε μυγόχεσμα?»
«Εσύ τίποτα! Γιατί με βρίζεις? –Μαμάαααα πες του!» τσαντίστηκε ο Ιακώβ. «Εγώ θα φάω φακές γιατί είναι δυναμωτικές. Έχουν πολύ σίδηρο και θα γίνω πιο δυνατός από εσένα και θα σε νικήσω!»
«Ναι καλά! Αν ήταν έτσι αγόρι μου, ο Ποπάυ θα έτρωγε φακές, αντί για σπανάκι» ειρωνεύτηκε ο Κοκκινοτρίχης (άρχισα να επηρεάζομαι από την ονοματολογία της εποχής).
«Το σπανάκι έχει τοξικά. Οι φακές είναι καλύτερες» επέμεινε με σθένος, ο ασθενικός Ιακώβ.
«Λες ε?» κόλλησε ο Ησαύ. Καλά τότε βάλε μου ένα πιάτο φακές.
Και στρογγυλοκάθησε στο τραπέζι. «Α! και πουσαι? (αυτό είναι ρήμα, έτσι, όλο μαζί). Πιάσε και καμιά ελίτσα, φέτα, ψωμί και λίγο Κουρτάκη».
Ο άλλος, επειδή ήξερε τι λιγούρης ήταν ο αδερφός του, είχε καταστρώσει ολόκληρο σχέδιο για να του πάρει τα πρωτοτόκια.
Για να καταλάβετε τα πρωτοτόκια ήταν σπουδαίο πράγμα εκείνη την εποχή. Ο πρωτότοκος έπαιρνε κτήματα, σπίτια, περιουσία κι ο δεύτερος έπαιρνε την ευχή του πατέρα του και τη θέση του επιστάτη στα κτήματα του πρώτου. (μην μεταφράσω δηλαδή τι έπαιρνε διότι είναι σαφές).
«Θαααα περιμένεις όμως λίγο, διότι δεν έχουν βγει πολύ βραστερές οι φακές κι αργούν» πέταξε τάχα αδιάφορα ο Ιακώβ.
«Ε άντε να περιμένω» μονολόγησε ο πεινασμένος αδερφός. «πόσο να περιμένω άλλωστε?»
Εμ έλα που περίμενε, περίμενε κι έφαγε εντωμεταξύ ένα καρβέλι ψωμί κι ένα ολόκληρο καλαθάκι φέτα Κεφαλληνίας. Κοπάνησε και τρία μισόλιτρα Κουρτάκη, κι είχε αρχίσει να ζαλίζεται.
«Τι θα γίνει ρε Ιακώβ με αυτές τις φακές? Κόκαλα έχουν?» ρωτάει ξελιγωμένος τον αδερφό του.
«Τώρα! Τώρα! Μη βιάζεσαι! Έριξα και τον πελτέ και πρέπει να πάρει μια βράση ακόμη» κωλυσιεργούσε τεχνηέντως το φίδι το κολοβό.
Του Ησαύ είχε αρχίσει να του γυρνά το μάτι από την πείνα.
«Έλα ρε παιδάκι μου. Τόσες ώρες οι φακές θα έχουν γίνει πουρές. Έλα σε παρακαλώ δώσε μου ένα πιατάκι».
«Περίμενε σου λέω!» εκεί πείσμα ο άλλος.
«Έλα σε παρακαλώωωωω. Ένα πιατάκι! Και να! Εγώ θα σου δώσω το λαγό που σκότωσα σήμερα» άρχισε τις εμπορικές διαπραγματεύσεις ο Ησαύ.
«Δεν θέλω το λαγό!» αντιγύρισε ο Ιακώβ.
«Καλά! Άντε θα σου δώσω το ελάφι!» αντιπρότεινε το χάπατο. (Ο κοκκινοτρίχης ντε!).
«Ούτε το ελάφι θέλω!» κολλημένος ο Ιακώβ.
«Καλά θες να σου δώσω τη Λίτσα?» πέταξε την τελευταία του προσπάθεια ο Ησαύ.
«Ποια αυτή την κοντή με τα μεγάλα δόντια?» ξίνισε τώρα ο Ιακώβ.
«Ε μα τι θες πια? Με έπρηξες!» φώναξε ο Ησαύ.
«Παιδιάαααααα μη μαλώνετε! Ησαύ εσύ είσαι ο μεγάλος, πως συμπεριφέρεσαι έτσι στο μικρό σου αδελφό?» ακούστηκε η στοργική μάνα από μέσα, η οποία παρακολουθούσε με κομμένη την ανάσα την όλη συναλλαγή.
«Μα βρε μαμά δεν μου δίνει φακές και στο κάτω, κάτω, αμάν πια με αυτό το ο Μεγάλος κι ο Μεγάλος! Δύο λεπτά τον περνάω! Όλα τα φορτώνομαι εγώ, επειδή είμαι ο μεγάλος!» άρχισε να κλαψουρίζει το κακόμοιρο το παιδί.
«Ε δώσε μου τότε τα πρωτοτόκια να μη σου ξαναπούν ότι είσαι ο μεγάλος!» απάντησε θριαμβευτικά ο Ιακώβ.
«Κι άμα στα δώσω θα σταματήσετε να με στέλνετε για εφημερίδα και γάλα, επειδή είμαι ο πιο μεγάλος?» ρούφηξε τη μύτη του ο Ησαύ που είχε συγκινηθεί από την αδικία που βίωνε τόσα χρόνια.
«Βρε το συζητάς? Όλα εγώ θα τα κάνω!» είπε ο Ιακώβ που ξαφνικά του πέρασαν όλες οι ιώσεις και πήρε τα πάνω του.
«Θα μου δώσεις και φακές?» συνέχισε το λακριντί ο κοιλιόδουλος.
«Άμα δε δώσω σε σένα φακές σε ποιον θα δώσω βρε?» απάντησε ο κατάπτυστος δευτερότοκος.
Κι έτσι αγαπητές κυρίες και κύριοι πάαανε τα πρωτοτόκια.
Για να καταλάβετε όμως, η μηχανορραφία δευτερότοκου και μάνας δεν τελείωσε εκεί! Όοοοχι. Διότι έπρεπε να πάρει και την ευχή του πατέρα. Ο δε πατέρας επειδή από τον καταρράκτη είχε αγγίξει τα όρια της τύφλωσης, δεν ήξερε ποιος είναι ποιος. Για να πάρει λοιπόν τη σχετική ευχή, ο Ιακώβ πήρε μια μάλλινη κόκκινη χνουδωτή ζακέτα, την πέταξε πάνω του ανέμελα και πήγε στον πατέρα του που εκείνη την ώρα άκουγε τον αγώνα Ρεάλ-Μπαρτσελόνα.
«Μπαμπάαα» είπε και τον έπιασε από το χέρι.
«Φύγε από δώ, ακούω τον αγώνα» τον έδιωξε ο Ισαάκ.
«Μπαμπάααα σου μιλάω!» αγρίεψε ο Ιακώβ.
«Τι θες ρε σκασμένο?» τσαντίστηκε ο άλλος.
«Θέλω να μου δώσεις την ευχή σου!» απήντησε ο καλός γιος.
«Ε πάρτην!» είπε ο Ισαάκ και χωρίς να γυρίσει καν το κεφάλι του, του ‘ριξε ένα φάσκελο.
«Φχαριστώωωω» είπε ο μικρός απατεώνας κι έφυγε χοροπηδώντας. Φτάνοντας στην κουζίνα βλέπει τον Ησαύ που μόλις είχε αποσώσει το πιάτο με τις φακές.
«Τι κάνεις εκεί με τη ζακέτα Ιούλιο μήνα?» τον ρωτά ο μεγάλος που είχε γίνει τούμπανο.
«Μόλις πήρα την ευχή του μπαμπά! Άντε τελείωνε με το φαί διότι έχουμε και δουλειές!» του απαντά η νυφίτσα.
«Τι? Πως? Μα πως έγινε αυτό?» ρωτά ο άλλος.
«Εμ, όταν αγόρι μου εσύ έτρωγες φακές, εγώ έπαιρνα τα rights για τα κτήματα. Άντε, άντε σήκω τώρα γιατί αρκετά κάθησες. Δεν θα σε έχω εδώ μέσα να τρως και να πίνεις! Δουλειά! Δουλειά!.
Ο Ησαύ ένιωσε αρχικά έναν ίλιγγο, μετά μια σκοτοδίνη και μετά σηκώθηκε, βγήκε από την πόρτα και πήγε στα χωράφια …όχι για πέσιμο, από το άλλο που πάει η γριά.

Apos amorcito

2009-02-23T13:23:00.000-08:00

Ούτε που θυμάμαι πως ακριβώς προσγειώθηκα στο Blog του.
Κι αυτό είναι κι η ομορφιά του Apos. Σε γοητεύει σιγά, σιγά, ανεπαίσθητα, σχεδόν… υποχθόνια. Και χωρίς να το καταλάβεις, έχεις πιαστεί στα δίχτυα του.
Έχουμε λοιπόν πρώτον, τη γοητεία του
Άρχισα να μπαίνω στο blog του και ήταν λίγο σαν το λούνα παρκ. Άρθρα για να χαρείς, να φοβηθείς, να διασκεδάσεις, να γελάσεις, να στεναχωρηθείς. Πάντα όμως παρουσιασμένα με τη γοητεία του ταχυδακτυλουργού. Να μην ξέρεις πότε πέρασες από το ένα συναίσθημα στο άλλο. Πότε η αγανάκτηση μεταμορφώνεται σε στραβό γελάκι.
Προσθέτω το χιούμορ και την εξυπνάδα του
Και μετά τα σχόλια. Θυμάμαι την αγωνία να του γράψω κάτι που να μην είναι ξεπέτα (Α μπράβο καλά τα λες, καλημέρα, ωραίο κείμενο κλπ). Το διάβασμα που έριχνα πριν του αφήσω σχόλιο ήταν πολύ περισσότερο από τις τρεις έρημες αράδες του σχόλιου μου. Αλλά έψαχνα να βρω την άποψή μου σε αυτά που έλεγε. Με έσπρωχνε να ψάξω, να μάθω.
Στα προηγούμενα βάζω και το σεβασμό.
Και μετά τον γνώρισα. Ακόμη και τώρα λέω στην elf ότι είμαι φανατική του Apos. Ο οποίος έχει τα πιο ζεστά μάτια του κόσμου. Βελουδένια. (χμ ξέρω πως ακούγεται κάπως αυτό, αλλά νομίζω ότι του το χρωστάω να του το πω).
Και όλα έρχεται και τα κυκλώνει η συνέπεια.
Αναρωτιόμουν τι είναι αυτό που έχει αυτός ο ξεχωριστός άνθρωπος και θα μπορούσα να μιλώ για αυτόν κάθε μέρα. Και σήμερα κατάλαβα, ότι το μυστικό είναι η συνέπεια.
Συνεπής στις αγάπες του (από την Αργεντινή μέχρι τη σοκολάτα) αλλά και στις αντιπάθειες του (για καλέστε τον σε βάφτιση και πείτε μου τι καταφέρατε). Συνεπής στην εικόνα που περνά μέσα από τα γραπτά του, διότι όταν τον συναντήσεις ξέρεις πως τελικά δεν σε κορόιδεψε. Είναι αυτός! Αυτός ακριβώς που γνώρισες, που έγινε φίλος σου, που αγάπησες.
Και μπορείς να τον αγκαλιάσεις και να του ψιθυρίσεις.
«Χαίρομαι τόσο, μα τόσο πολύ που σε έχω γνωρίσει.»
Feliz cumpleaños αγαπημένε μου Apos!
Χρόνια Πολλά!

To Ψάρι ο Ιωνάς και η κρουαζιέρα

2009-02-10T12:38:00.000-08:00

Αν και γενικά οι αντι-Γραφές είναι γεμάτες από ανθρώπους συνετούς, υπάκουους και πιστούς, ο Ιωνάς πρέπει να κράταγε από Κεφαλλονιά, καθότι έκανε κυρίως του κεφαλιού του.
Γεννήθηκε στη Γαθαφέρ (είπαμε κράταγε από Κεφαλλονιά ΔΕΝ γεννήθηκε εκεί!).
Αφού θριάμβευσε ως βοηθός του Ιεροβοάμ (αυτός ήταν βασιλιάς) και ξαναπήραν τα εδάφη που είχε χάσει το Ισραήλ (γκχμ), είπε ο άνθρωπος να πάει στη βίλλα του να ξεκουραστεί.
Όμως ο Μεγάλος είχε άλλη άποψη:
«Ιωνά»! είπε με βροντερή φωνή.
Καμία απάντηση.
«Ιωνά! Σου μιλάω!»
Τίποτα.
«Ιωνά αν δεν βγάλεις αμέσως τώρα, το god pod από τα αυτιά σου, θα χάσεις όλα τα mp3 που έχεις περασμένα!»
Αυτό κι αν ήταν απειλή! Ο Ιωνάς σταμάτησε τις τσαλιμιές και τέντωσε τα αυτιά του.
«Μεγάλε!» (έκανε τάχα έκπληκτος) «Πως από δω?»
«Άσε τις αηδίες Ιωνά και άκου!
Θέλω να πας στη Ν Ι Ν Ε Υ Η!.»
«Καλά και γιατί το κάνεις spelling? Χαζός είμαι? Το κατάλαβα.» Απάντησε ευθαρσώς ο Ιωνάς.
«Επειδή είμαι Παντογνώστης, κάτι ξέρω που στο κάνω spelling». (θα δείτε παρακάτω πόσο δίκαιο είχε!).
«Τέλος πάντων, και τι να πάω να κάνω καλοκαιριάτικα εκεί κάτω? Θα καίει ο τόπος!» γκρίνιαξε τώρα ο αντιρρησίας.
«Θέλω να πας να τους πεις να μετανοήσουν, διότι είναι ασεβείς.» βροντοφώναξε ο Μεγάλος.
«Πρώτον σε παρακαλώ κάνε κάτι με το volume διότι μου πήρες τα αυτιά.»
«Συγνώμη έχουμε βάλει νέο dolby surround και δεν το έχουμε μάθει ακόμη. Θα πάω στο Γερμανό να ρωτήσω πώς να το διορθώσουμε» απολογήθηκε ο Μεγάλος, που επειδή ήταν πολύ μεγάλος, μπορούσε να αναγνωρίσει και το δίκαιο του άλλου.
«Και γιατί να πάω στους Νινευίτες, αφού εμείς (οι Ισραηλινοί) δεν τους χωνεύουμε.
Πάλι εγώ θα σώσω τον κόσμο? Ας πάει ένας δικός τους να τους σώσει». Ξαναγκρίνιαξε ο Ιωνας που είχε σπαστεί πολύ με την όλη ιστορία.
«Ιωνά δεν το συζητώ! Σε προστάζω!»
«Αυτό είναι φασισμός»! Εξανέστη ο Ιωνάς.
«Θες να σε κάνω στήλη Άλατος?» ρώτησε μειλίχια ο Μεγάλος.
«Και μετά τι θα κάνεις τη γυναίκα του Λωτ?» αντιμίλησε ο Ιωνάς.
«Θέλεις να πάρεις μήπως τη θέση του Πινόκιο?» αντιπρότεινε ο Μεγάλος.
Εδώ χτύπησε τον Ιωνά στο ευαίσθητο σημείο του, καθότι ήταν φοβερά ωραιοπαθής οπότε δεν ήθελε με τίποτα να αποκτήσει μεγάλη μύτη. Φύσηξε, ξεφύσηξε, παράτησε το Mai Thai και την αιώρα του και πήγε να γεμίσει δύο luis vuitton για το ταξίδι (είχαν γίνει φοβερή μόδα μετά τη διαφήμιση με τον Γκορμπατσώφ). Πήρε τη φωτογραφική μηχανή και το παγουρίνο του και κατέβηκε στο λιμάνι για να πάρει το High speed για Νινευή.
Όμως τον έπνιγε η αγανάκτηση, διότι όλα τα κωλοτάξιδα αυτός τα έκανε, κι οδοιπορικά μηδέν. Οπότε εκεί που κοίταζε τα δρομολόγια ακούει:
«Αναχώρηση του Very High Speed 5 για Θαρσείς. Παρακαλούνται οι επισκέπτες να εξέλθουν από το πλοίο ή αλλιώς, ας πληρώσουν εισιτήριο και να ταξιδέψουν μαζί με τους υπόλοιπους. Κουλουρτζήδες, λουκουματζήδες κι άλλοι μικροπωληταί να περάσουν από τη ρεσεψιόν και να αφήσουν ποσοστό 5% επί των πωλήσεων που πραγματοποίησαν στο χώρο του καραβιού.»
«Ρε λες? Αναρωτήθηκε ο Ιωνάς. Μήπως είναι θέλημα θεού?»
«Εγώ δεν είπα τίποτε, μη με ανακατεύετε» ακούστηκε η φωνή του Μεγάλου. «Βρε γαιδούρι, ΔΕΝ σου είπα να πας στους Θαρσείς, στη Νινευή σου είπα.»
Παρόλα αυτά, ο Ιωνάς εκεί το βιολί του. Μια και δυο ανεβαίνει στο πλοίο και βγάζει εισιτήριο VIP για Θαρσείς, η οποία, ειρήσθω εν παρόδω (σε λίγο θα μιλώ την ελληνιστική με τόση μελέτη των κειμένων), ήταν παραλιακή πόλη της Ισπανίας-όχι νομίζετε ότι ήταν χαζός ο Ιωνάς.
Πάει στρώνεται σε μια σεζλονγκ στο πάνω κατάστρωμα, βάζει κι αντηλιακό και γουστάρει τρελά με την κοπάνα που έκανε.
«Vaya con Dios!» Μονολόγησε και ρούφηξε μια γουλιά από το Μάι Τάι (λίγο αλκοόλα τον έχω βγάλει τον άνθρωπο αλλά τι να κάνω? του άρεσαν τα κοκτέιλ διότι μάζευε τις ομπρελίτσες).
Όμως ο Μεγάλος, δεν είναι τυχαίος! Βλέπει μέσω Google map τον Ιωνά να λιάζεται στο δρόμο για Θαρσείς και τα παίρνει κράνος. «Τώρα θα δεις!» λέει μέσα από τα τέλεια δόντια του. Πάει στον Ποσειδώνα και του λέει: «Ρε συ εκείνη την τρίαινα που είχες τις Απόκριες που την έχεις βάλει?»
«Τι εννοείς?» του λέει θιγμένος ο άλλος. «Ποιες Απόκριες? Κανονικά την κρατάω».
«Εγώ στο είπα με εύσχημο τρόπο, αλλά με αυτά που κάνεις ούτε στο χιλιάρικο δε σε βλέπω να μπαίνεις. Δάνεισέ μου για λίγο την τρίαινα. Ή δώσε μου το μίξερ καλύτερα.»
«Το μίξερ το έχει πάρει η Δήμητρα. Και καλά που μου το θύμισες, διότι δεν το έχει επιστρέψει η μουλάρα. Τάχα ήθελε να φτιάξει ραβανί… μα που πας?» ρώτησε την πλάτη του Μεγάλου που ήδη έτρεχε να πάει να βρει τη Δήμητρα.
Τελικά το μίξερ βρέθηκε στο loft του Απόλλωνα, ο οποίος άκουσε και τα σχολιανά του, επειδή παίρνει πράγματα και δεν τα επιστρέφει.
Βάζει λοιπόν ο Μεγάλος το μίξερ μπροστά με τους αναδευτήρες για μαρέγκα και ξεκινά να ανακατεύει τη θάλασσα.
Περιττό να σας πω ότι έγινε της κολάσεως. Το πλοίο εκεί που έκανε κρουαζιέρα, άρχισε να θυμίζει Τιτανικό. Ένας σινεφίλ άρχισε να ουρλιάζει ότι «Θα πνιγούμε Μάνα μου το έχω δει εγώ το έργο!» οπότε έσπειρε τον πανικό.
Επειδή τότε όμως δεν είχε προχωρήσει τόσο πολύ η τεχνολογία, δεν σκέφτηκαν να δουν μετεωρολογικό δελτίο για να μάθουν πως κινείται η καταιγίδα. Προσέφυγαν σε πιο προηγμένες μεθόδους ήτοι (καλά δεν παίζομαι) έκαναν κλήρωση.
Όποιος είναι γκαντέμης, εξήγησε ο καπετάνιος το ανθρωπιστικό παιχνίδι, θα πεταχτεί στα ψάρια.
Μπορείτε να φανταστείτε σε ποιον έπεσε ο κλήρος (φυσικά και ήταν στημένη η κλήρωση! Τι νομίσατε ότι είναι όπως έχουμε τώρα την κληρωτίδα με τα μπαλάκια?).
Οπότε :
«Εεεεεειιιωωωωπ!» είπαν οι ναύτες κι έριξαν τον Ιωνά στη Θάλασσαααααα.
Εκείνη την ώρα εντελώς τυχαία, περνούσε απέξω ένα ψάρι (πρωτοφανές να υπάρχει ψάρι στη θάλασσα). Το ψάρι αυτό ήταν λίγο μικρότερο από το καράβι, οπότε τραβάει μια γερή ρουφηξιά νερό και πάρτον και τον Ιωνά μέσα.
«Ποιος έκλεισε το φως?» αναρωτήθηκε έντρομος ο Ιωνάς. «Μαμά μου! που είμαι?»
«Στο ψάρι» απάντησε το ψάρι (συγνώμη παιδιά για την επανάληψη της λέξης ψάρι αλλά μου έχει περισσέψει και η λέξη κήτος που θα χρησιμοποιήσω αμέσως μετά. Δυστυχώς, όπως δεν αναφερόταν το όνομα της γυναίκας του Νώε, επίσης δεν αναγράφεται και το όνομα του κήτους, ή έστω ο τύπος του-GT κλπ).
«Τι εννοείς? Την εξοχική ταβέρνα?» ρώτησε ο Ιωνάς.
«Όχι εννοώ το franchise με τα φρεσκοκατεψυγμένα» ειρωνεύτηκε το κήτος. «Ρε ντιπ βλάκας είσαι? Μέσα στην κοιλιά μου είσαι!»
«Μα βρωμάει ψαρίλα εδώ μέσα!» γκρίνιαξε ο Ιωνάς.
«Βάλε ένα ambi pur» ειρωνεύτηκε ξανά το κήτος. (καλά μιλάμε για πολλή ειρωνεία).
«Μεγάλε! Μεγάλε!» άρχισε να ουρλιάζει ο Ιωνάς χτυπώντας τα τοιχώματα. «Βγάλε με από εδώ! Σε παρακαλώ».
«Μη φωνάζεις! Η ηχομόνωση είναι άριστη. Τώρα κάτσε εδώ μέσα για να μάθεις! Χαχαχαχαχαχα!» (σατανικό γέλιο αφιερωμένο).
Ο Ιωνάς στην αρχή το έριξε στο κλάμα. Τέτοια γκρίνια, ούτε γριά από τη Μάνη σε μοιρολόι. Μετά, κατάλαβε ότι με το κλάμα δεν θα βγάλει άκρη, οπότε άρχισε να παρακαλάει το ψάρι να τον αφήσει κάπου παραλιακά. Όταν είδε ότι δεν πιάνει ούτε αυτό, άρχισε να αναρωτιέται. «Ρε τι θα έκανε ο Μαγκάιβερ (παλιά σειρά περιπέτειας για τους γνώστες της Παλαιάς ΕΡΤ) σε αυτή την περίπτωση?». Και κάθισε κάτω να ανάψει ένα τσιγάρο και να σκεφτεί. Αυτό ήταν.
Το ψάρι το έπιασε τέτοια ναυτία, που άρχισε να ξερνάει διαρκώς. Έφτασε άρον, άρον στα παράλια και με μια μεγαλειώδη αναγούλα τον έφτυσε στο νησί του Lost.
Ο Ιωνάς βγήκε από τα κύματα, τίναξε την άμμο από τα ράσα του και πήγε να βρει τους Χαμένους. Αλλά ο Μεγάλος τον πρόλαβε και του είπε:
«Κοίτα να δεις, επειδή άμα μπλεχτείς στη σειρά σε βλέπω νεκρό στο επόμενο επεισόδιο, αποφάσισε: ή στέλνω τώρα ένα εξωλέμβιο για να πας στη Νινευή, ή θα παίξεις ένα μικρό αλλά χαρακτηριστικό ρόλο στο σήριαλ. Τι προτιμάς?»
Ε τι να προτιμά? Πήρε τα μπογαλάκια του και πήγε στη Νινευή.
Εκεί τους περιέγραψε με τόσο μελανά χρώματα το τι θα πάθουν έτσι και δεν αλλάξουν μυαλά, που όλοι οι Νινευίτες έγιναν αρνάκια. Μετά μάζεψε ξανά τα ρούχα του (του είχε πάρει άλλα ο Μεγάλος, διότι θα έπρεπε αλλιώς να τον στείλει ξεβράκωτο), πήρε τα σαμπουάν και μια πετσέτα από το ξενοδοχείο και ξεκίνησε για το δρόμο του γυρισμού.
Αφού έφτασε κατάκοπος στη βίλλα του, άνοιξε τη δορυφορική για να παρακολουθήσει το χαμό που θα γινόταν στη Νινευή. Και πήγε η ώρα εννιά. Και τίποτε. Και πήγε δέκα. Ξανά τίποτε.
Ο Ιωνάς άρχισε να τα παίρνει (με πρόζακ τον βλέπω μέχρι το τέλος του έργου).
Παίρνει τηλέφωνο στο Igod το Μεγάλο και του λέει:
«Μου είπες να πάω στους σιχαμένους τους Νινευίτες να τους μιλήσω, επειδή ήταν αμαρτωλοί»
«Yes!» απάντησε ο Μεγάλος.
«Ναι αλλά αφού έκαναν τέτοια έκτροπα δεν έπρεπε να τους καταστρέψεις?»
«Νο!» (λαλίστατος και πολυμαθής ο Μεγάλος).
«Τι No! δηλαδή συγνώμη θα σώζουμε και τους εχθρούς τώρα?» απηύδησε ο Ιωνάς. «Αφού αυτοί είναι Ολυμπιακοί! Συμφωνήσαμε να πάω να τους ξεχέσω, όχι να τους σώσω!»
«My child έλα να σου μιλήσω για την αγάπη και τα συγχώρεση για να καταλάβεις» είπε ο Μεγάλος.
«Όχι!!!! Δεν θέλω άλλο κήρυγμα. Προτιμώ να μου κάνεις μια χάρη»
«Τι χάρη?»
«Να πάρει ο Παναθηναϊκός το πρωτάθλημα για τα επόμενα Μμμμμμ 20? 30? Χρόνια»
«Αδύνατον!» αναφώνησε η υπερδύναμη.
«Γιατί?» χτύπησε το πόδι με πείσμα ο Ιωνάς.
«Γιατί, είπαμε, είμαι Μεγάλος, δεν είμαι όμως και ο Κόκκαλης.!»

(Διεύθυνση φωτογραφίας: http://blindman.15.forumer.com/index.php?showtopic=23518)

Αύριο έχουμε ψάρι

2009-02-10T04:34:00.000-08:00

Για τους φανατικούς του είδους, ήδη έχω αποκαλύψει πολλά!

Υπερπαραγωγή -Ο Κατακλυσμός του Νώε

2009-02-05T05:59:00.001-08:00

Καλοί μου φίλοι! μετά από την ευγενική σας παρότρυνση είπα να συνεχίσω το θέμα με τις αντι-Γραφές. Επειδή όμως λόγω δουλειάς άργησα να σας γράψω, σήμερα παραθέτω την υπερπαραγωγή -Τον κατακλυσμό του Νώε. Διαβάζεται μονορούφι ή σε συνέχειες. Πάρτε και κανένα χάπι για τον πονοκέφαλο πριν ξεκινήσετε διότι βγήκε τεράστιο.

Ο Νώεεεεεεε.
Λοιπόν παιδιά μου εδώ έχουμε Σόδομα και Γόμορρα (ξέρω, αυτό είναι από άλλη ιστορία-ίσως την πούμε κι αυτή).

Ο Νώε πρέπει να ήταν μεγάλο βύσμα. Πρώτα από όλα έζησε τουλάχιστον 900 χρόνια. Μια πιθανή εξήγηση να είναι, επειδή έγραφε τη «Λάμψη» της εποχής («Βροντή» λεγόταν το σχετικό σήριαλ), είχε ζητήσει από το Μεγάλο να μην πεθάνει μέχρι να τελειώσει το σήριαλ. Όμως, δεν σταματούσε να γράφει, κι ο Μεγάλος που είναι και πρακτικός τύπος, έπνιξε όλη την ανθρωπότητα, οπότε μετά, το σήριαλ σταμάτησε λόγω μειωμένης τηλεθέασης.
Βέβαια, επειδή όπως είπαμε ο Νώε είχε το βύσμα του, ήταν ο μόνος που γλύτωσε μαζί με την οικογένειά του από τον κατακλυσμό.
Αλλά ας τα πάρουμε με τη σειρά.
Η σκούφια του Νώε κρατά από τον Μαθουσάλα (αμ έτσι πες μας και μετράμε χιλιετηρίδες). Είχε 3 γιούς τον Σήμ (από τον οποίο πήρε και το όνομά της η κάρτα SIM ), τον Χάμ (από τον οποίο πήρε το όνομά της η πίτσα Ham Special) και τον Ιάφεθ (αυτός δεν πρόκοψε όπως οι άλλοι δύο).
Τα παιδιά τα απέκτησε στην απίστευτη ηλικία των 500 ετών. (ήθελε να γλεντήσει τη ζωή του πρώτα ο άνθρωπος). Τελικά οι αρχαίοι ήταν πιο μοντέρνοι από εμάς που επειδή καβατζώσαμε τα 30+ λυσσάξαμε να κάνουμε παιδιά.
Ο Νώε όμως ήταν πρακτικός άνθρωπος. Όταν ο Μεγάλος του είπε να φτιάξει μια κιβωτό, ήταν, δεν ήταν 480 ετών (νιούδι). Οπότε σου λέει, προκειμένου να κάνω όλη τη βρωμοδουλειά μόνος μου, ας κάνω κανένα παιδί να με βοηθήσει. Άρχισε να κάνει παιδιά και υπέβαλε ταυτόχρονα πρόταση για την κατασκευή και επίβλεψη του έργου «Κιβωτός» που είχε προκυρηχθεί, με χρόνο ολοκλήρωσης 50 χρόνια, και προϋπολογισμό 10 εκατομμύρια €. Φυσικά, ως βυσματούχος πήρε το έργο.
Δυστυχώς, επειδή ο Άγγελος –Υπεχωδεφείμ δεν είχε προβλέψει να βάλει ρήτρες για την καλή τήρηση της συμφωνίας και την έγκαιρη παράδοση του έργου, η Κιβωτός ολοκληρώθηκε τελικώς σε 100 χρόνια και χρειάστηκαν άλλα 20 για τη συλλογή των ζώων. Ο Υπεχωδεφείμ ακόμη δουλεύει στην υπηρεσία Εφορίας Αρχαιοτήτων (πήρε και μετάταξη) σε ακριτικό νησί για να πληρώσει τις μη καταβληθείσες ρήτρες.

Βέβαια, επειδή ο Νώε είχε υπογράψει συμφωνητικό εμπιστευτικότητας (ναι αυτό το θυμήθηκαν να το φτιάξουν), όταν άρχισε να κατασκευάζει την κιβωτό τα βρήκε σκούρα. Πάει λοιπόν στον Υπεχωδεφείμ και του λέει:
-«Καλά είσαστε τελείως τζαζ εκεί πάνω?»
-«Γιατί?» φτερούγισε ταραγμένος ο άγγελος.
-«Μα είναι δυνατόν να φτιάξω το υπερωκεάνιο που μου ζητάτε και να μην πάρει κανείς χαμπάρι τι διάολο φτιάχνω?» απάντησε εκνευρισμένος ο ενάρετος νέος.
-«Εεεε μια στιγμή να ρωτήσω και θα σας πω» είπε ο Υπεχωδεφείμ και απογειώθηκε προς τα πάνω αφήνοντας πίσω του ένα σύννεφο από πούπουλα.
Μετά από δέκα λεπτά ξανακατέβηκε αναψοκοκκινισμένος.
«Ε ναι, κοιτάξτε να δείτε, ρώτησα τον Μεγάλο και με συμβούλευσε να πείτε ότι φτιάχνετε ένα σκάφος αναψυχής.»
«Σκάφος αναψυχής με τέσσερα καταστρώματα? Με δουλεύετε?» απάντησε, αγριεμένος τώρα, ο Νώε. «Ποιος θα την πιστέψει αυτή την παπαριά?»
«Ναι… να σας πω…, κι εγώ απόρησα, αλλά ο Μεγάλος μου είπε πρώτον να μην τον αμφισβητώ και δεύτερον να ζητήσετε από τη γυναίκα σας να το διαδώσει. Αυτή ξέρει!». Κι έφυγε μουρμουρίζοντας κάτι για εκκρεμότητες και όλα από τα δικά του φτερά περνούν, αμάν πια με αυτή την κωλοθέση.

Ο Νώε αναστέναξε και πήγε στη γυναίκα του.
«Ρε συ γυναίκα μου, να σου πω» της είπε.
«Δεν έχω όνομα εγώ, για να με φωνάξεις?» του απαντά αυτή όλο ταπεινοφροσύνη.
«Όχι! Μέσα στις γραφές υπάρχει το είδος του ξύλου (γόφερ) που έφτιαξα την Κιβωτό αλλά το δικό σου όνομα γιοκ!».
«Ωραία τότε να πεις από το ξύλο Γόφερ να σου πλύνει τα σώβρακα! Άει σιχτίρ εδώ μέσα! Φαλλοκράτες!» απάντησε, πετώντας κάτω ένα μποξεράκι με τον γκούφη.
«Έλα δω βρε μανίτσα μου» άρχισε τις γαλιφιές ο άλλος. «Έλα δω, να σου πω τι θα σου φτιάξω, εγώ που σε έχω στα ώπα ώπα.»
«Τι?» ρώτησε όλο ελπίδα η σουφραζέτα της εποχής.
«Θα σου φτιάξω μια Κιβωτό!»
«Για τα κοσμήματα?»
«Ναι! Ε όχι! Τι? ποια κοσμήματα παιδί μου μη με μπερδεύεις!» Θα σου φτιάξω ένα γιοτ για να σε πάω βόλτα».
«Αχ αλήθεια?» ξελιγώθηκε η γυναίκα του Νώε.
«Εμ τι παραμύθια?» απάντησε ετοιμόλογα το χουφταλάκι. (πότε νέος πότε χουφταλάκι, σας έχω τρελάνει).
«Και μπορώ να το πω στις φίλες μου?»
«Αυτό ακριβώς! Ναι! θέλω να το πεις στις φίλες σου για να δουν τι άντρα πήρες!».

Από τη στιγμή εκείνη και μετά, κανείς δεν αναρωτήθηκε τι φτιάχνει ο Νώε. Εκτός του ότι είχαν καταχωλωθεί που έφτιαχνε γιοτ, φοβόντουσαν να ρωτήσουν για να μην τους πιάσει στην πολυλογία η γυναίκα του Νώε.
Έπεφταν λοιπόν τα πατώματα, (πως λέμε έριξε πλάκα? Καμία σχέση) τα παιδιά που είχαν εντωμεταξύ μεγαλώσει κάρφωναν, κάρφωναν και προκοπή δεν έβλεπαν.
«Ρε μπαμπά τι θα το κάνουμε τόσο μεγάλο καράβι?» ρώτησε μια μέρα ο Ιάφεθ.
«Τράβα ρώτα τη μάνα σου» του απαντά ο σεβάσμιος πατέρας του.
«Ε ναι, εντάξει, το έχω ακούσει το παραμύθι με το καράβι και τις αίθουσες χορού, για τις εκδηλώσεις της επετείου σας κλπ, αλλά και πάλι δεν το καταλαβαίνω» πείσμωσε ο Ιάφεθ.
«Με αυτές τις βλακείες που ρωτάς σε βλέπω να μη γίνεσαι τίποτε στη ζωή σου!» Απήντησε επικριτικά ο Νώε. «Άντε να καρφώσεις κανένα γόφερ»!
«Να βάλω καλύτερα ένα γούφερ να έχουμε και καλύτερη μουσική απόδοση» ειρωνεύτηκε ο θρασύς νέος.
Παρόλα αυτά, ο Νώε εντυπωσιάστηκε από την εφευρετικότητα της γυναίκας του. Κοίτα τι έλεγε η αθεόφοβη! Άκου αίθουσα χορού! «Ρε μπας και να της δώσω να γράφει κανένα επεισόδιο στη ‘Βροντή’?», αναρωτήθηκε.
Κάποια στιγμή, η Κιβωτός έφτασε πλέον στα παρκέ, οπότε ο Νώε φώναξε το γιο του τον Σημ και του είπε. «Δε μου λες, θυμάσαι που σου είχα πάρει από την εφημερίδα «Τα Νέα της Παλαιάς Διαθήκης» μια Εγκυκλοπαίδεια με ζώα?»
«Ποια από όλα εννοείς μπαμπά? Τα κανονικά ή τα ξαδέρφια μου?» ρώτησε ο μεγάλος Σημ.
«Δεν είπα το άλμπουμ με τις οικογενειακές φωτογραφίες! Ούτε αναφέρθηκα σε γαϊδούρια ξεσαμάρωτα! Είπα ζώα!-Το έχεις?» εκνευρίστηκε ο υπομονετικός Νώε.
«Μη συγχύζεσαι καλέ μου πατέρα! Θα πεθάνεις γρήγορα με αυτό το άγχος! Φυσικά και το έχω!» απήντησε ο στοργικός γιος.
«Ωραία! πάρε τα αδέρφια σου και ξαμοληθείτε να μαζέψετε ένα σετ (αρσενικό –θηλυκό) από όλα!*».
«Πλάκα Με κάνεις?» έμεινε ξερός ο Σημ (καταγωγή από Βόρεια Ελλάδα). «Τι θα τα κάνουμε τόσα ζώα?»
«Θα τα βάλουμε στην Κιβωτό»
«Η μαμά το ξέρει?» ανησύχησε ο μαμμόθρεφτος.
«Τι είπες ρε!» είπε ο Νώε, που είχε ρίζες κι από Κρήτη. «Θα μου πει εμένα η μάνα ΣΟΥ τι θα κάνω?»
«Δεν ξέρω τι θα σου πει η μάνα ΜΟΥ, αλλά ξέρω σίγουρα τι θα σου πει η γυναίκα ΣΟΥ!» απάντησε ετοιμόλογα ο Σημ.
«Ποιανού είναι το καράβι ρε!» άρχισε να ωρύεται ο Νώε.
Ο Σημ ξερόβηξε και ξεκίνησε:
«Κοίταξε να δεις. Η αλήθεια είναι ότι εσύ είχες την ιδέα, (αν έχεις κι άλλη τέτοια κράτα τη για τον εαυτό σου), εσύ κατέθεσες την πρόταση για την ανάληψη του έργου και σε εσένα έχει κατοχυρωθεί. Βέβαια, αν πάρετε διαζύγιο με τη γυναίκα ΣΟΥ, θα δικαιούται το μισό καθότι αποκτήθηκε μετά το γάμο. Επιπλέον, αν πεθάνεις βάσει της νόμιμης μοίρας τα παιδιά δικαιούνται το 75% της περιουσίας σου και φυσικά και του καραβιού…»
«Θα πάρετε ένα @ρ…»
«Νώε!» τον διέκοψε μια βροντερή φωνή από ψηλά. «Μην ξεστομίσεις αυτό που θες να πεις, διότι θα βρεθείς εκτός Κιβωτού».
«Τι ήταν αυτό?» απόρησε ο Σημ.
«Ο υποβολέας» ξεφύσηξε ο Νώε κι έφυγε τσαντισμένος. Έκανε δέκα βήματα και φώναξε: «Τσακίσου να πας να μαζέψεις τα ζώα! Τη μάνα σου θα την αναλάβω εγώ!»
Ο Σήμ σηκώθηκε, πήγε, ξέθαψε την εγκυκλοπαίδεια με τα ζώα, και φώναξε τα αδέρφια του.
«Ρε σεις! Ο σεβάσμιος πατέρας μας τα έχει παίξει! Θέλει να μαζέψουμε ένα σετ από όλα τα ζώα που είναι σε αυτούς τους δέκα τόμους και να τα βάλουμε στην Κιβωτό»
«Η μαμά το ξέρει?» ρώτησαν με μια φωνή τα άλλα δύο καλόπαιδα.
«Θα της το πει τώρα, οπότε το μεσημέρι καλύτερα να παραγγείλουμε delivery διότι δεν μας βλέπω να τρώμε» είπε στεναχωρημένα ο Σημ. «Κρίμα, διότι σήμερα είχε πει ότι θα έφτιαχνε παστίτσιο»
«Φτιάχνει και το manetarius παστίτσιο!» αναφώνησε ο Χαμ. «μπορούμε να παραγγείλουμε από εκεί!».
«Στο θέμα μας!» επανέφερε την τάξη ο μεγάλος αδελφός. «Λοιπόν έχουμε δέκα τόμους και είμαστε τρεις. Πως θα τα μοιράσουμε?» (μιλάμε για τζιμάνια).
«Απλό!» πετάχτηκε ο Ιάφεθ «Θα πάρουμε ο καθένας από τρεις και τον ένα τόμο που περισσεύει θα τον πετάξουμε!»
Έτσι αγαπητοί αναγνώστες λόγω της βαρεμάρας τριών αδελφών, εξαφανίστηκαν από προσώπου γης οι δεινόσαυροι! Επειδή πέταξαν τον ένα τόμο της μοναδικής εγκυκλοπαίδειας των ζώων. (σας έλυσα κι αυτή την κοσμογονική απορία).
Οι τρεις φερέλπιδες νέοι ξεχύθηκαν σε βουνά και λαγκάδια να μαζέψουν τα ζώα.
Φυσικά κι αυτή η διαδικασία πήρε το χρόνο της. (τα είκοσι χρόνια που σας έλεγα στην αρχή του επεισοδίου).
Όταν επέστρεψαν οι τρεις νέοι με ένα ορυμαγδό ζώων από πίσω τους συνοδεύονταν κι από 3 αιθέριες υπάρξεις.
«Τι είναι αυτές?» ρώτησε ο Νώε που γυάλισε το μάτι του μόλις είδε τις κοπελλλλίτσες.
«Ρε πατέρα, δεν είπες να φέρουμε σετ από όλα τα ζώα? Ε! φέραμε και για εμάς!» είπε ο Ιάφεθ.
«Ότι θα παραδεχόσασταν ότι είσαστε ζώα, δεν το περίμενα» σχολίασε ο Νώε.
Φυσικά μπορείτε να φανταστείτε ποιος έριξε μούτρα κι έπιασε φτυάρι. Η γυναίκα του Νώε. Η οποία παράτησε τον καημό της με τα ζώα που θα της χαλάσουν το παρκέ κι έπιασε το μοιρολόγι με τις γειτόνισσες ξεκινώντας έτσι ένα μίνι κατακλυσμό.
«Αχ που εγώ τα μοσχομεγάλωσα κι αυτά βρήκαν την πρώτη τυχούσα και την έφεραν να τη σπιτώσουν. Τίποτε δεν σεβάστηκαν. Το μόχθο να τα μεγαλώσω, τα ιδιαίτερα που πλήρωνα για να ξεστραβωθούν, τις ξένες γλώσσες, τα κολυμβητήρια! Αχαριστία!»

Αφού στούμπωσε και τα ζώα μέσα στο καράβι, ο Νώε είπε σε γυναίκες και παιδιά να φτιάξουν βαλίτσες διότι θα πάνε ένα ταξιδάκι. Οι νύφες ξετρελλάθηκαν από τη χαρά τους. Βρε τι κιμπάρης πεθερός ήταν αυτός! Ακόμη δεν πάτησαν το πόδι τους και τις πάει κρουαζιέρα. Βγήκαν λοιπόν με τις mastercard για να ψωνίσουν. Μάλιστα ο Νώε για να φανεί ακόμη πιο καλός, την ώρα που τις ξεπροβόδιζε τους είπε:
«Κορίτσια! Μη φοβηθείτε τα έξοδα! Δώστε του να καταλάβει! Τρία κορίτσια σας έχω!» διότι φυσικά, ποιος πνιγμένος θα του ζητούσε να πληρώσει τις κάρτες?

Μάζευαν λοιπόν κορίτσια κι αγόρια τα συμπράγκαλά τους, μούτρωνε η κυρία Νώε και ο πατριάρχης που είχε και χιούμορ πέταγε διάφορα έξυπνα του τύπου :
«Πω πω μαύρος είναι ο ουρανός, γυναίκα να μαζέψεις τα ρούχα» ή
«Καρεκλοπόδαρα θα ρίξει πάλι»
«Αχ δεν με ακούτε κι εμένα το γέρο που τα ξέρω αυτά, αλλά μετά θα βρέχει και θα γελάω».
Φυσικά, για να βοηθήσει κανένα συνάνθρωπο ή γείτονα ούτε λόγος. (Γενικά όλοι αυτοί οι ενάρετοι τύποι της παλαιάς διαθήκης, πρέπει να ήταν ιδιαίτερα ευαισθητοποιημένοι κοινωνικά: πάντοτε έσωζαν την οικογένειά τους και κανέναν άλλο).

Έτσι όλο γέλιο και χαρά σάλπαρε το καράβι. Για επτά ημέρες αρμένιζαν χαρούμενοι τραγουδώντας:
«Μες σ’αυτή τη βάρκα είμαι μοναχή»
«Ήταν ένα μικρό καράβι»
«Καραβάκι μου ξεκίνα πάμε πάλι στην Αθήνα»
Και άλλα χαρωπά! Ο Ιάφεθ που ήταν λίγο ξυνός (εδώ ήθελα να βάλω κανένα Link αλλά αποφάσισα πως ΟΧΙ!) είχε χώσει στα αυτιά του τα ακουστικά του ipod κι άκουγε Στανίση.
Και μετά άνοιξαν οι ουρανοί!
Παραθέτουμε αυτούσιες πληροφορίες από πηγές της εποχής:
Και ύστερα από επτά ημέρες, τα νερά τού κατακλυσμού έπεσαν επάνω στη γη.
Και έγινε ραγδαία βροχή επάνω στη γη για 40 ημέρες και 40 νύχτες. (Πετρούλα να δω τι θα έλεγες!)
Και ο κατακλυσμός έγινε για 40 ημέρες επάνω στη γη και τα νερά πλήθυναν, και σήκωσαν την κιβωτό, και σηκώθηκε ψηλά από τη γη.
[…]
15 πήχες πιο ψηλά υψώθηκαν τα νερά, και σκεπάστηκαν τα βουνά. (Πόσο είναι ο πήχυς -νεοελ. Πήχης)? Είναι ψηλά τώρα αυτό?
Και πέθανε κάθε κινούμενη σάρκα επάνω στη γη, από τα πουλιά, και από τα κτήνη, και από τα ζώα, και από όλα τα ερπετά που σέρνονται επάνω στη γη, και κάθε άνθρωπος.
[…]
Και δυνάμωναν τα νερά επάνω στη γη για 150 ημέρες.
ΚΑΙ ο Θεός θυμήθηκε (????? Δείτε σχόλιο με το που τελειώνει η φράση) τον Νώε, και όλα τα ζώα, και όλα τα κτήνη, που ήσαν μαζί του μέσα στην κιβωτό και ο Θεός έστειλε άνεμο επάνω στη γη, και στάθηκαν τα νερά.
Πιο συγκεκριμένα ρώτησε: Μπορείτε να μου πείτε ποιες βρύσες τρέχουν τόσες μέρες? Μου έχουν πάρει τα αυτιά!
Αμάν! Πετάχτηκε ο άγγελος Κατακλυσμεφείμ. «Ξέχασα τον Κατακλυσμό!»
ΤΟΝ ΞΕΧΑΣΕΣ???? Και τρέχουν τα νέρα τόσες ημέρες? έγινε έξαλλος ο Μεγάλος. Όταν έρθει η ΕΥΔΑΠ θα την πληρώσεις ΕΣΥ!
Ο Κατακλυσμεφείμ δεν χρειάστηκε να ακούσει τίποτε άλλο. Μάζεψε τα μπογαλάκια του και πήγε να βρει τον Υπεχωδεφείμ. (τουλάχιστον είχαν παρέα ο ένας τον άλλο).

Έτσι λοιπόν σταμάτησε να τρέχει το νερό κι έληξε ο Κατακλυσμός. Τώρα βέβαια, επειδή το σύστημα αποχέτευσης ήταν άριστο, έπρεπε να περιμένουν κάτι μέρες να κατέβουν τα νερά. Μέσα στην Κιβωτό είχαν γίνει πλέον μαλλί με μαλλί διότι ε! άντε να πας μια εβδομάδα διακοπές με τα πεθερικά. Άντε να γίνουν και δέκα μέρες. Φαντάζεστε τώρα όλους αυτούς κλεισμένους στο κουτί για 190 ημέρες τουλάχιστον? Βάλε και τα ζώα, κόντεψαν να σφαχτούν και να μην κατέβει κανείς σώος από την Κιβωτό.
Εκεί λοιπόν που περίμεναν, λέει ο Νώε:
-«Παιδιά σήμερα θα στείλω ένα κοράκι να μας πει νεότερα».
-«Και γιατί να πάω εγώ?» αποκρίθηκε το κοράκι.
-«Αμ ποιος να πάει?» ρώτησε ο Σημ που αμέσως μπήκε στο παιχνίδι
-«Να πάει η χήνα» απάντησε το πτηνό.
-«Ρε σκατόπουλο δε φτάνει που σε περιμάζεψα, που τώρα θα μέτραγες 20 χιλιάδες λεύγες κάτω από τη θάλασσα, μου αντιμιλάς κιόλας?» τα πήρε κράνος ο Νώε.
-«Καλά θα πάω» συναίνεσε το κοράκι «αλλά τι είναι οι 20.0000 Λεύγες?»
-«Μυθιστόρημα του Ιουλίου Βέρν! Τσακίσου τώρα!» ούρλιαξε απηυδυσμένος ο Νώε.
Πήγε κι ήρθε το κοράκι και τους είπε ότι δεν υπήρχε κολυμπηθρόξυλο όρθιο. Τα δε νερά είχαν καλύψει τα πάντα, οπότε καλύτερα να κάτσουν εδώ μέσα, διότι άμα βγουν έξω θα βραχούν. «Ή άμα θέτε παίρνουμε το μικρό βαρκάκι που κρέμεται από πίσω από την Κιβωτό, για να πάμε καμιά βόλτα» συμπλήρωσε τινάζοντας τα φτερά του.
-«Άει σιχτίρ ! είσαι γκαντέμης!» σχολίασε ο Νώε. «Να πας να μαυρίσεις με τα νέα που μου είπες!» Και το κοράκι μαύρισε. (εδώ που τα λέμε δεν είναι και πολύ δίκαιο αυτό. Για να μην επαναληφθούν τέτοιες αδικίες στο μέλλον, καθιερώθηκε η φράση «Don’t shoot the messenger». Έτσι αποκαταστάθηκε η δικαιοσύνη κι η τάξη).

Μετά από μερικές ημέρες ο Νώε έστειλε ένα περιστέρι. Το περιστέρι βγήκε με τρόμο έξω, διότι σου λέει αν τα νερά δεν έχουν κατέβει με βλέπω και μένα Μαυρογυαλούρο!. Ευτυχώς όμως, είχαν αρχίσει να περνούν τα συνεργεία της πυροσβεστικής κι είχαν αντλήσει μεγάλο μέρος των νερών. Οπότε το περιστεράκι βρήκε ένα κλαδί από ελιά και το πήγε στο Νώε. Ο Νώε το πόσο το χάρηκε δε λέγεται!
Από τη χαρά του μάλιστα του είπε: Εσύ με τα νέα που μου έφερες θα είσαι από εδώ κι εμπρός το αιώνιο σύμβολο της ειρήνης!
«Τώρα αυτό καλό είναι?» αναρωτήθηκε το περίστέρι. «Αφού δεν έχουμε ποτέ ειρήνη! Ούτε ζωγραφιστό δεν θα με βλέπουν!»
«Α! μα με έχετε πρήξει! Μήπως θέλεις να γίνει γεμιστό στο φούρνο, για να ηρεμήσεις?» άρχισε να τρέμει ο γεράκος.
«Βλέπω λίγο οξυμμένα τα πνεύματα» τους διέκοψε ο Χαμ «και δεν με βοηθάτε διότι προσπαθώ να παρκάρω την Κιβωτό στο Αραράτ».
«Πού?» ούρλιαξε ξανά ο Νώε
«Εεεεπ, ίσωσε, ίσωσε, έεεετσι, κόψε λίγο τον κώλο, φέρτο τώρα λίγο δεξιά, εντάξει καλός είσαι» ακούστηκε ο Ιάφεθ που έδινε οδηγίες παρκαρίσματος στον Χαμ.
Ένα μεγάλο ζμπουμ! ακούστηκε και η Κιβωτός προσάραξε στην κορυφή του βουνού.
«Βρε κόπανοι γιατί παρκάρατε το καράβι πάνω στο βουνό?» κόντεψε να πάθει αποπληξία ο Νώε.
«Μα επειδή βρήκαμε στεριά» απάντησε χαρούμενος ο Χαμ.
«Ωραία! Να δω τώρα πως θα κατεβάσουμε τα ζώα από εδώ μέσα!» τράβαγε τα μαλλιά του ο γενάρχης (ούτε ξέρω τι ήταν γενάρχης, πατριάρχης, αρχιμανδρίτης αλλά τέλος πάντων, τόσα πράγματα σας έχω πει).
«Μα δεν υπάρχει πρόβλημα!» απάντησε το σαϊνι ο Χαμ.
«Πάρε το 11880 για να μας στείλουν ένα γερανό!».

*πιο συγκεκριμένα η προκήρυξη έλεγε για 7 ζώα από τα καθαρά και δύο από τα ακάθαρτα. Αλλά αυτά είναι τα ψιλά γράμματα που αγνοήθηκαν και για αυτό ο Υπεχωδεφείμ τρέχει ακόμη να πληρώσει τα σπασμένα.

Η εικόνα η οποία πρέπει να γίνει σήμα κατατεθέν της σειράς, είναι από τη διαφημιστική καταχώρηση για τα Βραβεία ΕΒΓΕ.

Μαλλιοτραβήγματα (Ναι Θρησκευτικά είμαστε ακόμη)

2009-01-27T00:24:00.000-08:00

Λοιπόν ο Σαμψών είναι πολύ περίεργη περίπτωση. Η μαμά του ήταν στείρα και όπως είναι γνωστό η στειρότητα ΔΕΝ είναι κληρονομική. Παρόλα αυτά τελικά έμεινε έγκυος, χάρη στις πρώτες προσπάθειες εξωσωματικής που τότε αναλάμβαναν μόνο άγγελοι (μετά έμαθαν το κόλπο κι οι γυναικολόγοι και πάει η συντεχνία).
Τέλος πάντων, καθ’όλη τη διάρκεια της εγκυμοσύνης της, η μαμά Σαμψών (δεν ξέρω το όνομα της) δήλωνε ότι θέλει κοριτσάκι. Ο πατέρας (που ειρήσθω εν παρόδω μάλλον αυτός ήταν στείρος, αλλά αφού δεν αμφισβήτησε αυτός την πατρότητα, ποιοι είμαστε εμείς που θα διαφωνήσουμε?) επαναλάμβανε διαρκώς:
- «Βρε γυναίκα γερό να είναι κι ας είναι ότι να’ναι!». Η μαμά-Σαμψών όμως επέμενε κι είχε αγοράσει από το Accessories όλα τα σχετικά κοκαλάκια, φιογκάκια και στέκες για τη μικρή.

Και γεννήθηκε ο Σαμψών. Η μαμά φρίκαρε κι ήθελε να δώσει πίσω το μικρό, διότι δεν είχε παραγγείλει αγόρι, αλλά κορίτσι. Ο μπαμπάς από την άλλη γελούσε κάτω από τα γένια του που επιτέλους είχε διάδοχο για την επιχείρηση με τα λουκούμια .
Φυσικά επειδή αυτά τα πράγματα δεν περνάνε έτσι από μια μάνα, αυτή μουλάρωσε κι είπε ότι για να μάθουν όλοι δεν πρόκειται να κόψει ΠΟΤΕ! τα μαλλιά του μικρού.
Μεγάλωνε λοιπόν ο Σαμψών κι έμοιαζε πιο πολύ με παιδί του Μπέκαμ παρά του Μανωέ (το όνομα του πατέρα το βρήκα). Τι στέκες, τι αλογοουρές τι στρινγκ είχε βάλει το παιδί δε λέγεται.
Επιπλέον, χάρη στα λουκούμια είχε γίνει απίστευτα δυνατός. Όποιος τολμούσε στο σχολείο να τον πειράξει για τα μαλλιά του έτρωγε το ξύλο της αρκούδας. Είχε σαπακιάσει όλο το Β1 και το μισό Γ2.

Παρόλο βέβαια το κράξιμο που έτρωγε για τα μαλλιά, ο Σαμψών μεγάλωσε κι έγινε ένας ωραίος και ευαίσθητος νέος. Ειδικά στο θέμα της ευαισθησίας έδειξε το μεγαλείο του όταν ερωτεύτηκε μια κοπέλα Φιλισταία (Thanx mahler). Ο μπαμπάς της διαφωνούσε κάθετα με το να δώσει την κόρη του σε έναν ΝαζΩΡΑΙΟ, ο οποίος είχε πιο μακριά μαλλιά κι από την Ζωζώ Σαπουντζάκη (άλλη ιστορική φιγούρα της Παλαιάς Διαθήκης), οπότε και την έδωσε σε ένα φίλο του.
Ο Σαμψών με το που το έμαθε ανέκραξε:
«Τι? Δώσατε τη δική μου τη γκόμενα στον άλλο? Τώρα θα δείτε! Στάχτη και μπούρμπερη θα τα κάνω όλα!».
Πήρε λοιπόν 300 αλεπούδες στις οποίες έβαλε φωτιά στην ουρά τους και τις ξαμόλησε στα χωράφια των Φιλισταίων. (αλήθεια είναι αυτό! Δεν το σκέφτηκα εγώ!) Μετά από αυτή την άκρως οικολογική κι ευαίσθητη κίνηση οι Φιλισταίοι παρέλαβαν καμμένη γη. Υπήρχε λοιπόν άμεση ανάγκη να ηρεμήσουν τον άγριο νέο.

Η λύση δόθηκε από τη Δαλιδά. Η Δαλιδά ήταν μια πολύ όμορφη κοπέλα με μαλλιά επίσης μακριά αλλά όχι σαν του Σαμψών. Είχε σημειώσει φοβερή επιτυχία στο χώρο του τραγουδιού (όπως το darla dirladada) κι είχε ένα σκασμό CD πλατινένια.
Μια μέρα που Σαμψών αποφάσισε να λουστεί (ε λογικό είναι ο άνθρωπος με 5 μέτρα μαλλί να μη λούζεται όλη την ώρα) είδε ότι του είχε τελειώσει το μαλακτικό. Βρίζοντας τη μαμά του που δεν είχε πάρει από το SuperMarket τα απαραίτητα, πετάχτηκε μέχρι το διπλανό μπακαλικάκι για να βρει Elvive με φύτρες σιταριού για μαλλιά μακριά χωρίς να φριζάρουν. Την ώρα που μελετούσε ενδελεχώς τα σαμπουάν τσουπ! Να σου κι η Δαλιδά. Πάει και στέκεται δίπλα του και κοιτάζει τάχα τις μάσκες μαλλιών.
-«Ωραία μαλλιά!» γυρνά και του λέει τινάζοντας ταυτόχρονα το χρυσαφί χείμαρρο των μαλλιών της.
-«Φχαριστώ!» απαντά ο ευαίσθητος Σαμψών ο οποίος δεν σηκώνει κεφάλι από τα μπουκαλάκια.
-«Τι χρησιμοποιείτε και είναι τόσο απαλά?» επιμένει η χρυσομαλλούσα χαϊδεύοντας ταυτόχρονα τον ποταμό των μαλλιών του (ελπίζω να προσέξατε τη σημειολογική διαφορά της χρήσης των όρων χείμαρρος και ποταμός).
Ο Σαμψών αποφάσισε να σηκώσει κεφάλι διότι πλέον υπήρξε επαφή. Σηκώνοντας το κεφάλι του έπεσε το σαγόνι, καθότι η Δαλιδά όπως είπαμε ήταν καρακουκλάρα (ε καλά τώρα ήταν και λίγο χαμηλοκώλα αλλά οι άντρες δεν τα προσέχουν αυτά, αλίμονο σε εμάς τις όμορφες ΚΑΙ προκομμένες).
-«Εεεε παίρνω το Elvive αλλά δεν το βρίσκω και θέλω ένα καλό μαλακτικό. Θέλετε να μου προτείνετε εσείς κάποιο, που είσαστε τόσο όμορφη?» (είχε το λέγειν του κι ο μακρυμάλλης).
-«Ασφαλώς να σας προτείνω και αν θέλετε να σας λούσω κιόλας, διότι τέτοια μαλλιά σπάνια βλέπεις!» άδραξε την ευκαιρία η Δαλιδά.
-«Είσαστε κομμώτρια?» ρώτησε ο Σαμψών που άστραψε το μάτι του.
-«Ε ναι! τώρα μόλις τελείωσα τη σχολή Αμάραντου και ξέρω από καλό μαλλί». απάντησε ετοιμόλογα η νεαρά.
-«Εμ τότε να με αναλάβετε!» ανέκραξε ο Σαμψών όλο χαρά.
Και τον ανέλαβε. Πάνω στο λούσιμο του είπε ότι είχε πιάσει λίγο ψαλίδα στις άκρες και καλό θα ‘ταν να την καθαρίσουν. Ο Σαμψών μεταξύ αφρών κι αφρίσματος δεν καταλάβαινε τίποτε. Δέχτηκε να του κάνει θεραπεία με αιθέρια έλαια, μια περμανάντ και μια ισιωτική (ταυτόχρονα: τα μπροστά ίσια για να στρώνει η φράντζα και τα πίσω ανέμελες μπούκλες), του έβαλε τσιμπιδάκια και στο τέλος επειδή όπως είπε δεν της άρεσε το αποτέλεσμα πήρε το ψαλίδι και του τα έκοψε ένα κοντό καρέ ακριβώς πάνω από το αυτί.
Ο Σαμψών ενθουσιασμένος με το αποτέλεσμα. Κουνούσε το κεφάλι δεξιά αριστερά κι είχε ξετρελαθεί από τα μαλλιά που παιχνίδιζαν ανέμελα στο πρόσωπό του. Αφού έβαλε και λακ για να σταθούν, πήγε να σηκωθεί από την καρέκλα. Αυτό ήταν!
-«Νιώθω λίγο αδύναμος» είπε ξεψυχισμένα.
-«Ε, η αλήθεια είναι ότι σας κούρασα», του έδωσε κουράγιο η σιγανοπαπαδιά.
-«Όχι! εννοώ ότι νιώθω ΠΟΛΥ αδύναμος. Μήπως έχετε κανένα Gatorade πρόχειρο?» ψέλλισε ο Σαμψών και κατέρρευσε.

Για πότε κάλεσε η Δαλιδά τους Φιλισταίους, το CSI και το FBΙ κανείς δεν κατάλαβε (οκ, οκ και τον Σόμπολο). Όμως όταν ξύπνησε ο Σαμψών βρέθηκε αλυσοδεμένος και τυφλός σε μια φυλακή της Γάζας (κι αυτό αλήθεια είναι). Ο κακομοίρης (όχι αυτός, ο άλλος) το φύσαγε και δεν κρύωνε το χουνέρι που έπαθε. Αλλά επειδή ως γνωστόν, η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο, ο φαλακρός περίμενε στωικά την ώρα της δικαίωσής του.

Πέρασε καιρός κι ήρθε η ώρα για εκλογές. Η κυβέρνηση προκειμένου να συγκεντρώσει ψήφους αποφάσισε να κάνει μια γιορτή και να επιδείξει μεταξύ άλλων όλες τις μεγάλες επιτυχίες του που είχε μέσα στην τετραετία. Έτσι, έβγαλε τη 17 Νοέμβρη, τον Ληστή με τις γλαδιόλες και τον Σαμψών και τους πήγε βόλτα μέχρι τον μεγάλο ναό του Δαγώνα (μιλάμε έκανα συστηματική μελέτη για να γράψω το έρημο το κείμενο) για να δουν οι ψηφοφόροι τι καλά πράγματα που έχουν γίνει επί πρωθυπουργίας Καραμανλή. (γιατί ποιος νομίζατε ότι ήταν πρωθυπουργός?).
Εκεί λοιπόν που είχαν μαζευτεί όοοοοολοι, ο Σαμψών, που εντωμεταξύ του είχαν μακρύνει τα μαλλιά και του έπεφταν λίγο στα μάτια, ζήτησε από μια γριούλα να τον πάει μέχρι τις κεντρικές κολώνες του ναού να στηριχτεί κάπου να ξαποστάσει.
Πιάνοντας λοιπόν τις κολώνες λέει:
«Προκατασκευασμένο μου θέλατε ε? Τώρα να δείτε τι θα πάθετε!» και κουνά τις κολώνες και γίνονται πίτα όλοι! Μόνο η 17 Νοέμβρη γλύτωσε λόγω διασυνδέσεων που είχε με κάτι παπάδες.

Κι έτσι χάθηκε ένας μεγάλος ήρωας –μη οικολόγος.

Σημείωση: Σύμφωνα με τις γραφές λέγεται ότι μετά το θάνατό του, τα ΑΔΕΡΦΙΑ του πήραν το σώμα του Σαμψών και το έθαψαν. Κι έχω την εξής απορία:
Τα αδέρφια του???? !!!!!
Δηλαδή, συγνώμη, στείρα μάνα με 3 παιδιά πρώτη φορά βλέπω.

(Στη φωτό βλέπετε την αδερφή του Σαμψών από την ίδια στείρα μάνα).

Θρησκευτικά

2009-01-21T06:40:00.000-08:00

Δεν ξέρω τι έχω πάθει με τα σχολικά.
Σήμερα πάντως έχουμε θρησκευτικά.

Πάμε λοιπόν παιδάκια μου, να μιλήσουμε για τον Αδάμ και την Εύα.

Ο Αδάμ σύμφωνα με τις γραφές ήταν ο πρώτος άνθρωπος που πλάστηκε από το θεό.
Ζούσε στον Παράδεισο με όλα τα ζώα, τα πουλιά και τα δέντρα που είχε φτιάξει ο θεός νωρίτερα. Κάποια στιγμή, επειδή ο Αδάμ είχε αρχίσει να γκρινιάζει λόγω μοναξιάς, άρχισε να πιέζει τον θεό να του φτιάξει κάτι για να παίζει. Ο δημιουργός του στην αρχή δεν ήθελε ούτε να τ’ακούσει, διότι εδώ και μόνος του ο Αδάμ έκανε τον Παράδεισο μαντάρα (πέταγε τα κουκούτσια από τα μανταρίνια, δεν μάζευε τις μπανανόφλουδες, δεν έστρωνε το κρεβάτι του κι άλλα τέτοια). Φαντάσου λοιπόν να ήταν δύο οι κάτοικοι του Παραδείσου πως θα τον έκαναν!
Παρόλα αυτά, επειδή η γκρίνια είναι το υπέρτατο όπλο, ο Αδάμ νίκησε κι ο θεός λύγισε και του έφτιαξε μια ωραία κοπέλα. Μάλιστα αναγκάστηκε να δει πρώτα 4 συνεχόμενους κύκλους από το Grey’s Anatomy μέχρι να μπορέσει να φτιάξει έναν άνθρωπο από ένα πλευρό. (φαίνεται δεν υπήρχε και πολύ καλή αντιπροσωπεία στο θέμα των ανθρώπινων ανταλλακτικών οπότε και ο πλάστης έκανε ότι μπορούσε). Βέβαια επειδή κι ο θεός ως γνωστόν έχει χιούμορ, φρόντισε τη γκρίνια να τη μεταβιβάσει όλη στην κοπελίτσα, την οποία ονομασαν Έυα.
Ο Αδάμ ήταν πανευτυχής! Γυρνούσε με την Εύα μέσα στον Παράδεισο και της έδειχνε τον τόπο:
«Εδώ όλα αυτά είναι δικά μου!» της έλεγε με ύφος άρχοντα. «Πάρε μια πέτρα και ρίξτην! Όπου και να πέσει είναι τα χωράφια ΜΟΥ.».
Η μικρή παιδίσκη πήρε μια πέτρα και την έριξε, αλλά φευ! Έπεσε κάτω από το Δέντρο της Γνώσης (τη γνωστή Μηλιά).
«Κι αυτό δικό σου είναι?» τον ρώτησε αθώα παίζοντας ταυτόχρονα τα βλέφαρά της.
«Εεεεε, ναι κοίταξε να δεις, βασικά δικό μου είναι, αλλά παίζουν κάτι κληρονομικά και δεν έχει περάσει ακόμη στην κυριότητά μου» απάντησε ο Αδάμ κοκκινίζοντας.
«Α!» σχολίασε όλο νόημα η Εύα και προχώρησε παρακάτω κάνοντας την αδιάφορη.
Παρόλα αυτά, η κοπελίτσα πολύ εκτίμησε τον εισοδηματία Αδάμ, οπότε σύντομα του πρότεινε να την παντρευτεί για να μην την έχει εκτεθειμένη.
Ο Αδάμ (που δεν του έκοβε ιδιαιτέρως-είναι γνωστό αυτό) δεν αναλογίστηκε ούτε στιγμή για ποιο λόγο θα ήταν εκτεθειμένη και έναντι σε ποιους. Πήρε λοιπόν παραμάσχαλα τις κάρτες του και κατέβηκε στη Βουκουρεστίου για να βρει δαχτυλίδι.
Ο θεός προσπάθησε να τον αποτρέψει αλλά εις μάτην! Οπότε, προκειμένου να περιορίσει λίγο τη ζημιά, έβαλε όριο στην κάρτα (Master-card φυσικά) μέχρι 5.000 €.
Όπως καταλαβαίνετε με αυτά τα χρήματα ο Αδάμ βρήκε μεν δαχτυλίδι, αλλά το μπριγιάν παρέπεμπε περισσότερο σε σουσάμι.
Η Εύα όταν είδε το δαχτυλίδι στράβωσε λίγο, αλλά δεν είπε τίποτα. Απ’εξω της. Διότι από μέσα της είπε πολλά. Δεδομένου όμως ότι μπορεί να μας διαβάζουν κι άνθρωποι που δεν έχουν συνηθίσει στα υβρεολόγια θα περιοριστούμε στο να πούμε ότι η κεντρική ιδέα ήταν: «Ρε καρμοίρη αυτό το λες εσύ μονόπετρο? Καλά, κάτσε να παντρευτούμε και θα στενάξουν τα αδαμαντορυχεία στη Νότιο Αφρική».
Για να μην τα πολυλογούμε όλα καλά κι ωραία στον Παράδεισο κι η Εύα γυρνούσε πλέον με το ύφος της Πρώτης Κυρίας.
Αλλά και πάλι, σύντομα η βαρεμάρα άρχισε να χτυπά την πόρτα του ζευγαριού. Λίγο οι επαναλήψεις των μεσημεριανών σήριαλ, λίγο το champion league, βάλε και το ότι δεν είχαν έναν φίλο να δείξουν τα πλούτη τους, το ζευγάρι άρχισε να τρώγεται με τα ρούχα του. Η Εύα άρχισε πιλάτες για να γραμμώσει το σώμα της και να μπορεί έτσι να ξεφύγει λίγο από την καθημερινότητα. Ο προπονητής της όμως, δεν ήταν άγγελος από τους εγκεκριμένους του Παραδείσου. Δυστυχώς! Ήταν ο διάβολος, ο οποίος επειδή δεν είχε δουλειά (από εκεί βγήκε και η φράση Δουλειά δεν έχει ο Διάολος) είπε να βολευτεί προσωρινά με τη θέση του προπονητή στο γυμναστήριο Eden.
Ο Διάβολος λοιπόν είχε λυσσάξει με το δέντρο της γνώσης! (τα κληρονομικά που λέγαμε). Ήθελε σώνει και καλά να φτιάξει μηλόπιτα, διότι η τάρτα φράουλες του έφερνε ένα ελαφρύ εντερικό πρόβλημα. Οπότε λοιπόν αποφάσισε να βάλει την Εύα να του φέρει κανένα μηλαράκι. Έτσι ξεκίνησε το γάζωμα:
-«Ωραία Εύα! Τα πάς πάρα πολύ καλά! Με τα εφόδια που έχεις είσαι μια χαρά!»
-«Βρίσκετε?» ρωτούσε η Εύα όλο τσαχπινιά.
-«Βέβαια! Το σώμα έχει αρχίσει και ανταποκρίνεται στην άσκηση και όσον αφορά στη διατροφή! Ε δεν το συζητάμε! Κάνεις ότι καλύτερο μπορείς!»
-«Αχ πολύ χαίρομαι! Αν και δεν ξέρω, μήπως έχω λίγη κυτταρίτιδα?» αναρωτήθηκε ακαδημαϊκώς* η Εύα.
-«Εσύ κυτταρίτιδα?» είπε ξαφνιασμένος (και καλά) ο Διάβολος. «Μα τότε τι να πουν οι άλλες? Εσύ παιδί μου είσαι Θεά!"
-«Αλήθεια μου το λέτε, ή όλα αυτά είναι λόγια ψεύτικα για να με παρηγορήσετε?» επέμενε ακαδημαϊκώς και πάλι η Εύα.
-«Όχι παιδί μου σου λέω είσαι τέλεια! Μόνο να…»
-«Ναι?»
-«Θα μπορούσες να βοηθήσεις το μεταβολισμό σου τρώγοντας περισσότερα μήλα!»
-«Μήλα?» Απόρησε η Εύα.
-«Ναι! Γιατί?»
-«Α παπα παπα!» απεφάνθη η υπερμαχος της γυμναστικής.
-«Μα γιατί? τι έχουν τα μήλα?» Απόρησε τώρα ο Διάβολος.
-«Καλέ είδατε τι έπαθε η Χιονάτη που τα έφαγε! Τόσες μέρες ξερή έμεινε κι έχασε όλο το δεύτερο κύκλο του Lost!»
-«Κουταμάρες! Αυτά είναι Αστικοί μύθοι!» Διαφώνησε ο Διάβολος που είχε αρχίσει να εκνευρίζεται με την όλη κατάσταση διότι περίμενε να τσιμπήσει πιο εύκολα η μικρή.
-«Δεν ξέρω τι λέτε εσείς, αλλά τα μήλα εμένα δεν μου αρέσουν!» τσίτωσε η Εύα.
-Ρε κακό μπελά που βρήκα με την ηλίθια, σκέφτηκε ο Διάβολος.
-«Ναι αλλά αυτή η λίγη κυτταρίτιδα που έχεις πως θα φύγει?»
-«ΑΦΟΥ ΜΟΥ ΕΙΠΕΣ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΧΩ ΚΥΤΤΑΡΙΤΙΔΑ!» Άρχισε να πανικοβάλλεται η Εύα.
-«Ναι! Διότι με ρώτησες όταν σε έβλεπα από μπροστά! Τώρα που σε βλέπω από πίσω, τς τς τς ! Αστα!»
-«ΑΣΤΑ????? Καλά θα επανέλθω» είπε η Εύα και βουτώντας την longchamp παραμάσχαλα, βγήκε τρέχοντας από το γυμναστήριο.
Η ιστορία από εδώ κι εμπρός είναι γνωστή:
Την Παρασκευή στο Αδαμέικο έφαγαν μηλόπιτα.
Το Σάββατο είχαν μετακόμιση.

>(*Ακαδημαϊκώς= δεν περιμένουμε να μας διαψεύσουν σε αυτό που ήδη ξέρουμε)

Μια από τις ιστορίες του Σάιμον. (κάποιος θα καταλάβει τι εννοώ)

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΤΟΥ ΖΕΥΓΑΡΙΟΥ ΑΔΑΜ ΚΑΙ ΕΥΑ
ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ
Ο ΕΝΑΣ!
Ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ!
ΣΑΜΨΩΝ!!!!!!!

Σύντομα στις οθόνες σας.

Μάθημα Έκθεσης

2009-01-10T07:54:00.000-08:00

Άλλη φορά δεν ανεβάζω εποχιακό post, διότι όταν τελειώνει το "εποχιακό" τους γίνονται εκνευριστικά ανεπικαιρα.
Επιπλέον, αυτή τη στιγμή που σας γράφω από ανάγκη (για να πάνε τα Χριτούγεννα μια θέση πιο κάτω) ΔΕΝ ΞΕΡΩ τι να γράψω.
Νιώθω σα να είμαι ξανά στο σχολείο και είναι Δευτέρα πρωί. 2 ώρες έκθεση! τι θα ρημαδογράψουμε πάλι... αναρωτιώμουν ως παιδί. Και δεν θα μου φτάσει το δίωρο διότι στο διάλειμα πρέπει οπωσδήποτε να πάω τουαλέτα. Κάθε δεύτερη Δευτέρα του μήνα, που είχαμε έκθεση, με έπιανε η κοιλιά μου! ποτέ όταν είχαμε διόρθωση! δεν έχω καταλάβει με ποιο τρόπο λειτουργούσε ως καθαρτικό η συγγραφή εκθέσεων. (ίσως είναι από τα σκ@τ@ που γράφεις, λέω εγώ τώρα).
Ήθελα να γράψω για τον αστυνομικό που προσπάθησαν (ελπίζω να μην τα καταφέρουν) να εκτελέσουν εν ψυχρώ κάποιοι παληκαράδες εντεταλμένοι της δικαιοσύνης.
Ήθελα να γράψω για τη Γάζα.
Για τα δικά μας τα σπασμένα που δεν τελειώνουν.
Που διώξανε τον Αλογοσκούφη (τι θα απογίνουμε τώρα χωρίς τους Βαρβάρους?).
Τόσα πράγματα ήθελα.
Κι έλεγα άσε... Και πάντα υπήρχε κάποιο blog που τα είχε καλώς γραμμένα όλα αυτά τα θέματα.
Κι αφού άλλος είχε γράψει καλύτερη έκθεση από εμένα επαναπαύτηκα.
Οπότε θα ήθελα να ρωτήσω:
Πόσους μήνες κερδίζω με το να σας ευχηθώ Καλό Πάσχα?

Καλά Χριστούγεννα

2008-12-24T00:49:00.000-08:00

Πολλές ευχές σε όλους σας!

Και τώρα τι?

2008-12-16T05:24:00.000-08:00

Απόσπασμα από άρθρο στο BBC news.

[...]

… Όμως οι προσδοκίες των νέων πνίγονται από ένα σύστημα που συνορεύει με τον φεουδαρχισμό.
Παρόλο τους καλούς τους βαθμούς πολλοί πτυχιούχοι είναι αδύνατο να βρουν μια δουλειά ανάλογη των προσόντων τους. Ο κόσμος βασίζεται στο πατρονάρισμα προκειμένου να προοδεύσει. Ή στο ότι η δωροδοκία αποτελεί τον εύκολο δρόμο έναντι της τίμιας οδού.

Εδώ είναι η χωρα των ευρωπαϊκών τιμων και των αφρικανικών μισθών. Πολλοί εργαζόμενοι αναγκάζονται να κάνουν δύο και τρεις δουλειές προκειμένου να τα βγάλουν πέρα.

Στις αρχές της θητείας του ο πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής είχε πει ότι θέλει να πατάξει τους νταβατζήδες, οι οποίοι έχουν την εξουσία σε αυτή τη χώρα. Δεν αναφέρθηκε σε αυτούς ονομαστικά, αλλά πιστεύεται ευρέως ότι η δήλωση αφορούσε ορισμένους από τους πλουσιότερους βαρώνους των media και βιομηχάνους της Ελλάδας. Η κοινή γνώμη θεωρεί ότι χρησιμοποιούν τις εφημερίδες τους και τους τηλεοπτικούς σταθμούς για να ρίξουν λάσπη και να υπονομεύσουν τους εχθρούς τους. Προτιμούν υπάκουους πολιτικούς που δεν θα αποτελέσουν απειλή για τις ολιγαρχίες τους.

Ο κ.Καραμανλής απέτυχε να ελαττώσει την επιρροή τους. Απέτυχε να απαλείψει την πρακτική με το γεμάτο χαρτονομίσματα «φακελάκι» που περνά κάτω από το τραπέζι. Η πρωθυπουργία του που είχε υποσχεθεί ότι θα είναι απαστράπτουσα καθαρή, κηλιδώθηκε από σκάνδαλα διαφθοράς. Η σφαίρα που σκότωσε τον Αλέξη αποτελείωσε και τον κ.Καραμανλή. Ποτέ δεν έδρασε αρκούντως «ριζικά» ώστε να εφαρμόσει τις θεμελιώδεις αλλαγές που απαιτούνται για να καθαρίσει η Ελλάδα και θα επιτρέψουν στη νεολαία της να ανθίσει. Όμως δεν θα του δοθεί άλλη ευκαιρία.
Αλλά και οι εναλλακτικές λύσεις δεν είναι ευοίωνες. Το πολιτικό αισθητήριο δεν αποτελεί προσόν εν αφθονία μεταξύ των επικεφαλής Ελλήνων πολιτικών.

Αυτό που πρέπει να αναδειχθεί μέσα από την τραγωδία είναι μια νέα αδιάφθορη δύναμη, η οποία θα είναι αρκετά γενναία ώστε να θέσει σε αμφισβήτηση τα κεκτημένα δικαιώματα των Ελλήνων, να εφαρμόσει ουσιαστικές αλλαγές, αγνοώντας το πολιτικό κόστος και να εμπνεύσει τον αλτρουισμό και την κοινωνική ευθύνη.
Να επιδείξει το κουράγιο και την αυτοθυσία των νεαρών εκείνων που βοήθησαν στο να πέσει η δικτατορία πριν τέσσερις δεκαετίες.
Σίγουρα αρκετοί από τους διαδηλωτές είναι ταραχοποιά στοιχεία και πιθανώς κάποιοι από αυτούς να είναι ακόμη και εγκληματίες.
Αλλά αυτοί που πετούσαν πέτρες και πήραν την πρώτη γεύση από τις μάχες του δρόμου την εβδομάδα που μας πέρασε, μόλις τώρα ανακαλύπτουν τη δύναμή τους. Και ξεχειλίζουν από αυτοπεποίθηση και αγνό ιδεαλισμό.
Ποιος ξέρει τι μπορούν να επιτύχουν?

Και η ερώτηση: εσείς βλέπετε κάποιον που να διαθέτει αυτά τα προσόντα?
Όχι παιδιά, ο μη χείρων βέλτιστος δεν είναι απάντηση.

To πλήρες κείμενο μπορείτε να το βρείτε εδώ:

http://news.bbc.co.uk/2/hi/programmes/from_our_own_correspondent/7781516.stm

Ντρέπομαι

2008-12-08T04:51:00.000-08:00
Ντρέπομαι που ήρθα στη δουλειά.
Που η ζωή μου συνεχίζεται κανονικά.
Που μια κακή είδηση είναι και θα περάσει.
Που δεν θα αποδωθούν ευθύνες.

Κι εγώ θα πάω πάλι στη δουλειά.

H φωτό είναι το γράμμα ενός φίλου του Αλέξη από: http://www.ntalikierhs.blogspot.com/ και ζητά να το διαδώσουμε.

Λίστα Kitschmas

2008-11-27T00:21:00.000-08:00

Λατρεύω τα Χριστούγεννα. Τα έχω στο αίμα μου βρε παιδί μου. Νομίζω ότι αν κόψεις, να εδώ! στο δαχτυλάκι θα βγουν κόκκινες σταγόνες στολισμένες με γκυ.
Αν υπήρχε κόμμα «Χριστουγεννιάτικη Ανανεωτική Αλληλεγγύη» θα το ψήφιζα δαγκωτό.
Παρόλο όμως που είμαι ένας χούλιγκαν των Χριστουγέννων (τόση η φανατίλα) έχω καταρτίσει και μια λίστα με όσα με κάνουν να μένω κόκαλο (με ένα κ πλέον).
Πάμε να σας πω:
- Σπίτια με τόσα φωτάκια που είναι σαν παράρτημα των ηλεκτρικών υποσταθμών. Έτσι κι έβγαιναν τώρα στο σεργιάνι οι μάγοι, όχι αστέρι της Βηθλεέμ δεν θα έβλεπαν, αλλά ούτε και τον ήλιο. Στις περισσότερες περιπτώσεις βλέπεις μια γιρλάντα με λευκά φωτάκια να είναι αριστοτεχνικά συνδεδεμένη με μια άλλη που έχει φούξια χρώμα και μετά πράσινο κι όλο αυτό καταλήγει στο να στραγγαλίζει ένα κακόμοιρο ελατοειδές το οποίο είχε την ατυχία να βρίσκεται σε γλάστρα στο μπαλκόνι. Μάλιστα επειδή συνήθως έχει προηγηθεί εσωτερικός στολιστικός οργασμός, ο απηυδυσμένος πατέρας (αυτός τρώει το λούκι) πετά τα φωτάκια όπου να ναι. Ρίξε μια σειρά από εδώ, κρέμασε μισή σειρά από εκεί και Άντε και του χρόνου.
- Δέντρα που είναι λες και ξεμύτισαν από σεντούκι σοφίτας. Με τόσα στολίδια που το πράσινο των κλαδιών έχει εξαφανιστεί κάτω από τόνους χρυσής κορδέλας, μπάλας, τριαντάφυλλων, χρυσών σταχιων και πλεξιγκλάς δακρύων που εξυπηρετούν το ρόλο της νιφάδας. Εμένα που λέτε, αυτά τα δέντρα με φοβίζουν. Έχω την εντύπωση ότι αν πας πολύ κοντά θα ανοίξει μια τρύπα και θα σε καταπιεί το δέντρο για να σε φτύσει μετά ως στολίδι κάπου ανάμεσα στα κλαδιά του.
- Τους απαγχονισμένους Άη Βασίληδες. Που κρέμονται ξεφουσκωμένοι στον αέρα και το αγιάζι από μια ανεμόσκαλα (με φωτάκια εννοείται) και σου έρχεται να καλέσεις την Πυροσβεστική για να τους κατεβάσει και τον McDreamy για να τους κάνει τεχνητή αναπνοή.
- Τα γύψινα στολίδια όπως: αγγελάκια με γιορτινή φορεσιά, (ο Άγιος Πέτρος έκανε μια γερή παραγγελία φασόν στον Yves saint Laurent –τώρα που ανέβηκε προς τα πάνω- κι έντυσε όλο τον Παράδεισο), άη βασίληδες (άντε πάλι) ή ξωτικά που κοιμούνται πάνω σε μισοφέγγαρα, ελατάκια με τρύπα που μπαίνει ρεσώ για να φωτίζει γλυκά το κομοδίνο, άη βασίληδες (ήμαρτον) επίσης με τρύπα για ρεσώ ώστε να φωτίζει ο λάρυγγας τους το δωμάτιο και να δημιουργεί ατμόσφαιρα κατάνυξης.
-Τα γούρια με πέταλα, μάτια, αλογότριχες, στάχια και κουδούνια. Αν κρεμάσω δηλαδή αυτό το κακούργημα στην πόρτα η ατυχία θα πάρει δρόμο? (ρε λες?)
- Τα μεγάλα στεφάνια με γκυ που παραπέμπουν περισσότερο σε: Πάει ο Μακαρίτης παρά σε χριστουγεννιάτικο στολισμό πόρτας.
- Τα τραγουδάκια –μεταφράσεις αγγλικών/αμερικάνικων χριστουγεννιάτικων με ευφάνταστη ομοιοκαταληξία Χριστούλη με τούλι (η χαρά του Γαβαλά θα είναι το συγκεκριμένο ντύσιμο). Ρε παιδί μου τραγούδα τα ελληνικά κομμάτια κι άκου τα αγγλικά στη γλώσσα τους. Δηλαδή τι? Γίνεσαι πιο παραδοσιακός και τιμάς την ελληνική γλώσσα με το να ακούς μεταφρασμένα «Κάλαντα από όλο τον κόσμο» με τα Μαμούνια ή από όποιο άλλο εντομοειδές συγκρότημα?
-Τα χαλάκια με παραστάσεις Χριστουγέννων και μουσική –ζουζούνισμα που παραπέμπει σε χαλασμένα jingle bells. Συνήθως τα στρώνουν σε εισόδους καταστημάτων παιχνιδιών κι όπως τα πατά ο κόσμος που μπαίνει το τραγούδι κάνει ένα μόνιμο κλαψούρισμα. Έχω φτάσει σε σημείο να θέλω να χαστουκίσω όποιον πατάει το χαλάκι.
-Τα έλατα που έχουν άλλο χρώμα αντί για πράσινο. Τα λευκά είναι σαν αλμπίνοι, τα ροζ σαν να τα έφτυσε η Barbie και τα κόκκινα μοιάζουν σαν να τους έχει ανέβει η πίεση. (είναι τα λεγόμενα υπερτασικά έλατα).
Θυμάστε κάτι άλλο για τη λίστα?

Όνειρα με αναισθητικό

2008-11-24T04:32:00.000-08:00

Η @@@@@@ θα κάνει σύντομα μια επέμβαση. Αλλά συνεχίζει να ονειρεύεται!
Για αυτό λοιπόν μου έστειλε ένα Mail ζητώντας να της πούμε τη γνώμη μας για το αν θα ονειρεύεται όταν θα βρίσκεται σε κατάσταση αναισθησίας μέσα στο χειρουργείο.

Ενδιαφέρον!
Δεν το είχα σκεφτεί ποτέ αυτό. Με παραξένεψε ακόμη και σαν σκέψη.

Δεν ξέρω πως λειτουργεί ο εγκέφαλός μας κατά τη διάρκεια της αναισθησίας (γενικά δεν ξέρω, αλλά δεν είναι του παρόντος) .
Άραγε, κατά τη διάρκεια της αναισθησίας ο εγκέφαλος αντιδρά όπως όταν κοιμόμαστε (οπότε μπορεί και να ονειρευόμαστε) ή
υπολειτουργεί (οπότε δεν βλέπουμε όνειρα)?

Γιατροί απαντήστε με τις γνώσεις σας και οι λοιποί με την καρδιά σας.

Καλή επιτυχία στην επέμβαση @@@@@@! Θα περιμένουμε τα νέα σου!

(Η φωτο από http://www.openscience.gr/content/u12/sleep-stages.png)

Μικρός

2008-11-13T04:47:00.000-08:00

Έξω από την εντατική των νεογνών έχει σημάνει συναγερμός, γεγονός το οποίο μεταφράζεται στο ότι ένα μωρό κινδυνεύει. Μετά από είκοσι αιωνόβια λεπτά, ο συναγερμός λήγει και μπαίνεις στην Μονάδα Εντατικής Θεραπείας αναζητώντας το δικό σου παιδί. Ξαλαφρώνεις βλέποντας ότι κοιμάται ήσυχα στην θερμοκοιτίδα.
Ευτυχώς δεν ήταν το παιδί σου.
Ήταν κάποιου άλλου.

Ευτυχώς ήταν κάποιου άλλου.

Πόσο πιο «μικρός» μπορείς να νιώσεις?

(Θυμήθηκα αυτό το συναίσθημα έξω από την πόρτα που έγραφε Παιδονευρολογικό και είπα για άλλη μια φορά: ευτυχώς το παιδί μου είναι καλά).

Φωτογραφία από: http://holybasil.files.wordpress.com/2007/10/dsc_9793_sepia-copy2.jpg

7 αλήθειες (αλήθεια, γιατί 7? σαν τους νάνους?)

2008-10-25T06:05:00.000-07:00
Η πρώτη αλήθεια
Όταν γνωρίζω κόσμο ξεκινώ με τις καλύτερες προθέσεις. Το τονίζω: όχι ουδέτερα, με τις καλύτερες προθέσεις. Το κακό είναι διπλό: 1. απογοητεύομαι από αυτούς που ουσιαστικά με «ξεγελούν». 2. χάνω πάσα εκτίμηση για όσους δεν στέκονται στο ύψος που τους έθεσα. Λίγοι γλυτώνουν τις συμπληγάδες, αλλά με αυτούς που μένω περνάω πάρα πολύ καλά!

Η δεύτερη αλήθεια
Συνήθως, επειδή η αγένεια και η κακία με ξαφνιάζουν αντιδρώ ήπια σε ανάλογες περιστάσεις. Ήπια την πρώτη φορά, κόσμια τη δεύτερη φορά, την τρίτη τους παίρνει και τους σηκώνει. Να βρίσω μπορώ (άλλο που δεν επιθυμώ να το κάνω) και γίνω κακιά μπορώ (επίσης δε θέλω να το κάνω διότι νιώθω ότι αναλώνομαι-αναγκάζομαι να ξοδέψω περισσότερο χρόνο από ότι αξίζει σε κάποιον που είναι κακός) αλλά ρε γαμώτο δεν είναι μαγκιά αυτό το πράγμα. Απλά όπως έχετε παρατηρήσει κι εσείς, μερικοί κόπανοι μόνο έτσι μπορούν να το βουλώσουν. *Ηπια δεν σημαίνει ότι δεν αντιδρώ. Απλά δεν γουστάρω να ξεκατινιάζομαι (από την αρχή, το είπαμε).

Η τρίτη αλήθεια.
Έχω μόνιμο άγχος με την εμφάνισή μου. Αν δεν είχα την elf η οποία λειτουργεί ως φυσικό τονωτικό, θα κυκλοφορούσα έρποντας διότι δεν θα είχα μούτρα να αντικρύσω τον κόσμο.

Η τέταρτη αλήθεια
Μπορεί να υπάρξει φιλία μεταξύ γυναικών και με την elf είμαστε το ζωντανό παράδειγμα. Όσες υποστηρίζουν το αντίθετο, πραγματικά δεν ξέρουν τι χάνουν. Για τους άντρες δεν μπορώ να έχω άποψη, αλλά δεν πιστεύω ότι ισχύει κάτι διαφορετικό.

Η πέμπτη αλήθεια
Ανέκαθεν μου άρεσε η λογοτεχνία, αλλά όταν πιάνω στα χέρια μου φιλοσοφία, ή φιλοσοφικές αναζητήσεις και ασκήσεις, συνήθως παραμένω στην πρώτη σελίδα. Όσες φιλότιμες προσπάθειες και να κάνω, δεν περπατάει.

Η έκτη αλήθεια
Μου αρέσουν οι αναδρομές στο παρελθόν, αλλά και το να φτιάχνω φανταστικά σενάρια. Μπορεί να ξενυχτήσω κολλημένη από την πλοκή ενός σεναρίου που σκέφτομαι και που δεν ξέρω πως θα τελειώσει. Μιλάμε για κόλλημα. (κι αν γίνει έτσι? Και μετά να γίνει αυτό? Όχι όχι καλύτερα αλλιώς. Και μετά να γίνει έτσι-μιλάμε για ποιοτικό χρόνο!).

Η έβδομη αλήθεια
Θεωρώ ότι είμαστε υπεύθυνοι για τη ζωή μας και ότι ο παράγοντας τύχη απλά έρχεται να δώσει μια ενδιαφέρουσα πινελιά σε όλη αυτή τη διαδικασία. Δεν μπορώ τους αδύνατους ανθρώπους που κλαίγονται επειδή τους τα έφερε έτσι η ζωή. Σπάνια μπορώ να δικαιολογήσω τέτοια άτομα. Συνήθως μου έρχεται να τα πλακώσω για τη συνεχιζόμενη μεμψιμοιρία τους.

Συμπέρασμα: Μιλάμε για μεγάλη κακία! Ή μεγάλωσα.
Τώρα μια ερώτηση: Αpos, θα μου ξαναμιλήσεις ή έφριξες?
(φωτο http://static.flickr.com/108/284377062_6a79bd8eb7.jpg)

Κατάχρηση εξουσίας

2008-10-22T03:21:00.000-07:00

Να κάνουμε μια σμίκρυνση?
Να δούμε την κατάχρηση εξουσίας στον μικρόκοσμό μας.
Κατάχρηση εξουσίας γίνεται:
-Όταν ο αστυνομικός που σου κάνει έλεγχο στοιχείων σου κατεβάζει και τα παντελόνια. (οκ, ξεκινώ με μια γνώριμη εικόνα –λόγω ΜΜΕ- σε όλους μας για να ζεσταθούμε).
-Όταν ο καθηγητής σου σε πιέζει μέσω της βαθμολογίας να πας να πληρώσεις κάτι λογαριασμούς του σε ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ και ΟΤΕ επιτελώντας με αυτόν τον τρόπο εργασία για το μάθημα της Σχολής. Ή σε βάζει να βάψεις τα κάγκελα του σπιτιού του. Σε ποιον μπορείς να αποταθείς για να βρεις το δίκιο σου? Να βάλεις δικηγόρο?
-Όταν ο εργοδότης σου σε υποβιβάζει έστω (???!!!) και μόνο σε θέση (κι όχι μισθολογικά) διότι έμεινες έγκυος. Μπορείς να το αποδείξεις? Πως? Αν ναι, είσαι καλά, αλλιώς…
-Όταν ο δήμαρχος, επειδή ήρθες σε διένεξη μαζί του, εγκαθιστά έξω από το σπίτι σου όχι έναν, όχι δύο, αλλά εφτά (!!!) κάδους απορριμμάτων. Είναι παράνομο? Για πείτε μου, που θα πάμε να πούμε τον καημό μας?
-Όταν ο προϊστάμενός σου, επειδή δεν κοιμήθηκε (μην αρχίσω πάλι τις κακές λέξεις) καλά χθες το βράδυ, θεωρεί ότι μπορεί να βγάλει τα απωθημένα του επάνω σου. Μιλούν για ψυχολογική παρενόχληση στη δουλειά, πως αντιμετωπίζεται χωρίς να χρειάζεσαι μαρτυρίες από συναδέλφους? (διότι έχουν κι αυτοί οικογένεια δεν μπορούν να μείνουν στο δρόμο για χάρη σου).
-Όταν υφίστασαι σεξουαλική παρενόχληση και είσαι με τα χέρια δεμένα και κυρίως το στόμα φιμωμένο. Δεν μπορείς να βγεις και να πεις ότι σου την έπεσαν διότι αρχίζουν τα παρατράγουδα του τύπου: Ε θα κούνησες και εσύ την ουρά σου, ή Καλά δε λυπάσαι την οικογένεια του, ή Ο δικός σου άντρας πως το πήρε κλπ.
-Όταν είσαι φαντάρος και για να πάρεις άδεια πρέπει να μπεις στη διαδικασία να ανέχεσαι κάθε κακομαθημένο παιδάκι διοικητή κάνοντάς του μαθήματα αγγλικής άνευ χρέωσης φυσικά διότι είναι τιμή σου βεβαίως βεβαίως.

Το ξέρω πως το πιθανότερο είναι να έχετε βιώσει κάποια από αυτά τα μικρά. Όπως έχετε βιώσει και γνωρίζετε και τα μεγάλα (αυτά που ασχολούνται τα Media). Απλά συνήθως καταγγέλλονται μόνο τα μεγάλα, ενώ τα μικρά είναι οι προσωπικοί μας σταυροί, που θα τους κουβαλήσουμε σήμερα, αύριο θα τους αφήσουμε και μεθαύριο θα τους ξανασηκώσουμε.

Δεν θέλω να μου πείτε αν συμφωνείτε. Θέλω κάτι άλλο. Έχετε ιδέα πως μπορεί κανείς να αντιμετωπίσει την κατάχρηση εξουσίας στην καθημερινότητά του?
Μπορείτε να σκεφτείτε κάποια λύση για κάποιο από τα παραδείγματα που αναφερονται και που όντως θα αποδώσει? Αν έχετε κάποια καλή ιδέα πραγματικά θα ήθελα να την ακούσω.

(Φωτό από http://athens9.blogspot.com/2007/07/blog-post_16.html)

Edit:το έχετε ξαναδεί, αλλά πιστεύω ότι αξίζει να επαναληφθεί.
Θα περνάω μπροστά όποια παραδείγματα κατάχρησης εξουσίας θέλετε να αναφέρετε στα σχόλια. Είναι από τις λίστες που λυπάμαι εξ αρχής που θα μεγαλώσουν.

Σπάνια είδη: Ευγένεια

2008-10-15T03:33:00.001-07:00

Υπάρχει η ευγένεια του απλού «ευχαριστώ». Του ευχαριστώ που μας έλεγαν οι γονείς μας να πούμε σε κάποιον που μας προσέφερε κάτι. Πλέον, ακόμη κι η προσφορά αντιμετωπίζεται με ένα : επιτέλους τόσο καιρό το περίμενα! Βλέπετε, δικαιούμαστε τα πάντα! Όλος ο κόσμος μας χρωστάει.

Υπάρχει η ευγένεια του να λέμε μια καλημέρα σε αυτούς που συναντάμε και συνεργαζόμαστε. Μια καλημέρα που δεν την πληρώνουμε, αλλά τη θεωρούμε ακριβοθώρητη και δεν την μοιράζουμε απλόχερα. Αν έχουμε τα νεύρα μας δεν υπάρχει λόγος καν να την ανταποδώσουμε. Αυτό θα ήταν υποκρισία! (ναι σωστά, διότι όταν έχω τα νεύρα μου είναι πολύ λογικό να εύχομαι να πάει στο διάολο, η μέρα όλων των υπολοίπων.). Ο κόσμος περιστρέφεται γύρω από εμάς.

Υπάρχει και η ευγένεια του να απευθύνεσαι στους άλλους χωρίς να τους βρίζεις, ακόμη κι αν δεν συμφωνείς μαζί τους. Διότι δεν έχεις το δικαίωμα. Όσο έξυπνος και ανώτερος κι αν νιώθεις ότι είσαι. Κι αν κάτι ηχεί στα αυτιά σου ως μαλακία σκέφτηκες ποτέ ότι ακόμη κι αν ισχύει, δεν υπάρχει λόγος να το πεις με τόσο άκομψο τρόπο? Όχι βέβαια, διότι κι αυτό είναι υποκρισία κι εσύ πάνω από όλα είσαι ειλικρινής και ευφυής κι ο χρόνος σου είναι πολύτιμος για να στον σπαταλήσει ένας μαλάκας. Όλος ο κόσμος πρέπει να υποκλίνεται στην ανωτερότητά μας.

Τέλος υπάρχει και κάτι άλλο: η διάσταση μεταξύ μόρφωσης και ευγένειας (εδώ μέσω της καλλιέργειας). Είναι δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα, άσχετο που πολλοί «βαθειά μορφωμένοι», θεωρούν ότι με την απόκτηση ενός ή περισσότερων διπλωμάτων απέκτησαν και τη σφραγίδα του ευγενή/καλλιεργημένου.
Εξηγήστε μου, τι να τον κάνω τον κύριο που μπορεί και απαγγέλει απ' έξω ολόκληρο το έργο του Σεφέρη, όταν δεν έχει τις προσλαμβάνουσες για να εσωτερικεύσει τα όσα διαβάζει ώστε να πάψει να βρίζει σαν …...
Σαν?

Δικό σας.

Για το xeblogarisma

2008-10-02T03:26:00.000-07:00

Όταν μαθαίνεις ότι οι κρατούμενοι στις φυλακές Πάτρας:
παίρνουν ένα ρολό χαρτί υγείας το μήνα,
δεν έχουν σαπούνι,
στοιβάζονται σε ένα κελί 5 ατόμων πάνω από 10 άτομα…

Όταν μαθαίνεις ότι οι κρατούμενες στις φυλακές της Θήβας:
έχουν ανάγκη από είδη προσωπικής υγιεινής διότι τα παιδιά τους που ζουν μαζί τους δεν έχουν πάνες,
δεν έχουν γάλα,
χρειάζονται ρούχα
όταν οι ίδιες κρυώνουν και θέλουν κι ένα τσιγάρο ρε αδελφέ…

Κι όταν σε αυτές τις φυλακές το 90% των κρατουμένων είναι μέσα για μικροαδικήματα, ή είναι μετανάστες χωρίς άδεια ή χωρίς χρήματα, αναρωτιέσαι:

Μέχρι ποιου σημείου φθάνει η τιμωρία της φυλάκισης;
Αποτελεί έναν τρόπο συνετισμού ή έναν τρόπο εξάλειψης του ατόμου από την κοινωνία;
Δεν περίμενα ποτέ ότι το να δώσω μια πλάκα σαπούνι θα αποτελεί μια πράξη «βοήθειας» προς συνάνθρωπο. Δεν περίμενα όμως ότι θα ακούσω και για τέτοιου είδους τιμωρία.

Και τελικά, ακόμη κι αν έχουν διαπράξει φόνο, εμείς τι κάνουμε? τιμωρούμε βασανίζοντας ισόβια τον θύτη? μήπως έτσι ακόμη κι η θανατική ποινή φαντάζει πράξη ευγένειας? (για τους αναγνώστες που διαβάζουν διαγώνια: ΟΧΙ δεν συμφωνώ με τη θανατική ποινή, αλλά εξίσου δεν συμφωνώ με το βασανισμό).

Η προσπάθεια των παιδιών από το xeblogarisma είναι αξιέπαινη και τα μπράβο πολύ λίγα για ότι κάνουν.
Παραθέτω στο τέλος του post τη διεύθυνση στην οποία μπορούμε όσοι είμαστε στην Αθήνα να αφήσουμε πράγματα για να τους βοηθήσουμε.
Μπείτε στο blog τους για να μάθετε τι χρειάζονται και βοηθήστε ανεξάρτητα από τις συγκεντρώσεις που γίνονται κατά διαστήματα και ίσως δεν προλάβετε να πάτε. (elf μου σου υπόσχομαι να πάμε την επόμενη φορά).
Ευχαριστώ τον irlando που μου μίλησε για αυτό και που συνεχίζει να μιλά και βοηθά.

Παραλαμβάνουν "βοήθεια":
"CLIP ART"
Μπόταση 6 - Εξάρχεια
(το στενό που ενώνει Σόλωνος με Στουρνάρα)

Τρίτη 17.00 - 21.00
Τετάρτη 09.00 - 17.00
Πέμπτη 15.00 - 21.00
Παρασκευή 09 - 17.00
Σάββατο 09.00 17.00

Τόσο κοντά, τόσο μακριά

2008-09-23T06:50:00.000-07:00

Θυμάστε αυτή την απόφαση που λίγο πολύ πρέπει να έχουμε πάρει όλοι σχετικά με την τηλεόραση? Ότι δηλαδή, θα πάψουμε να βλέπουμε τόσο συχνά, ή τελείως τηλεόραση γιατί… Άμα πια! Όλη την ώρα κολλημένοι μπροστά στο χαζοκούτι θα είμαστε?

Εμένα αυτή η εβδομάδα μου έχει προκύψει με αποχή από το Internet. Βέβαια ο πραγματικός λόγος είναι η δουλειά και το γεγονός ότι στο υπόλοιπο της ημέρας προσπαθεί να χωρέσει η καθημερινότητα με όλες τις υποχρεώσεις της. Παρόλα αυτά, η νηστεία είναι νηστεία, αφού εκεί που έμπαινα στο διαδίκτυο κάθε μία ώρα (έτσι για να τσεκάρω τι γίνεται- μη και κάνουν πάρτυ σε Blog και δεν είμαι και εγώ μέσα) τώρα είναι ζήτημα αν έχω συμπληρώσει μια ολόκληρη ώρα παρουσίας αυτή την εβδομάδα.

Και?
Και τελικά παιδιά διαπίστωσα ότι η ζωή συνεχίζεται κανονικά κι εδώ, αλλά και έξω.
Και?
Έξω έβρεξε και μ’άρεσε.
Και?
Πήγα για περισσότερους από έναν καφέδες κι επίσης μ’ άρεσε
ΚΑΙ???
Ρε παιδιά φθινόπωρο είναι!
Βγείτε καμιά βόλτα να μυρίσετε τον αέρα,
να νιώσετε τη βροχή που έρχεται,
να δείτε τα βιβλιοπωλεία γεμάτα με σχολικά είδη,
να χαζέψετε τον κόσμο με πέδιλα και μπουφάν!
Βγείτε έξω να συναντηθούμε.
Κι όταν ξαναγυρίσουμε, όλοι εδώ θα είμαστε.

Κοπελιά τι θα γίνει? βρώμισε το Post

2008-09-17T12:00:00.001-07:00
Εεεεε... Συγνώμη, διακοπή για διαφημίσεις.

Μπορείτε ελεύθερα να πάτε στο ψυγείο για παγωτό, Nutella, μπύρα, μπορείτε να πάτε στη θεία Λέτα για πιπι ΑΛΛΑ! μόλις ξεμπερδέψω από την κωλοδουλειά να γυρίσετε ξανά σε αυτο το κανάλι.
Κάτι θα βρούμε να ανεβάσουμε για το φιλοθέαμον κοινό.

Εμείς οι τραγικοί Bloggers

2008-09-11T12:57:00.000-07:00

Διάβασα ένα post για το blogging. Και προβληματίστηκα. Στο συγκεκριμένο Post ανέφερε ο συγγραφέας του ότι οι bloggers αποτελούν μετεξέλιξη των chatters (υπάρχει αυτή η λέξη?). Αυτό δεν είναι το κακό. Το κακό είναι ότι το blogging ουσιαστικά, σύμφωνα με τον τύπο στον οποίο αναφέρομαι, είναι ένας νέος τρόπος για να καταπολεμήσεις τη μοναξιά σου. Λίγο πιο καλά στιλβωμένος σε σχέση με το chatting αλλά στην ουσία το ίδιο. Κι όλοι όσοι κάνουμε αυτό το πράγμα είμαστε τραγικοί διότι ψάχνουμε να βρούμε μια διέξοδο στη μοναξιά μας, είτε επειδή θέλουμε να μιλήσουμε (κι ας μην έχουμε τίποτε ουσιαστικό να πούμε) είτε επειδή θέλουμε να γαμήσουμε (επειδή δεν το κάνουμε καλά με το σύντροφό μας και αναζητούμε νέα θύματα του κακομοιριασμένου τρόπου με τον οποίο το κάνουμε). Ντυνόμαστε ένα περίβλημα σοβαροφάνειας ή αστειότητας, ότι βολεύει τον καθένα τέλος πάντων και με αυτό πορευόμαστε, αναζητώντας θύματα, τα οποία λίγο πολύ βρίσκονται στην ίδια απελπισία με εμάς. Αναλωνόμαστε μέσα από προφάσεις εντυπωσιασμού για να μαγέψουμε τους γύρω μας και αντίστοιχα οι γύρω μας, μας χαϊδεύουν για να συνεχίσουμε όλοι μαζί να παίζουμε λίγο πολύ τις κουμπάρες.
Αυτό εξέλαβα εγώ ως νόημα. Μπορεί και να μη λέει αυτά ο συγγραφέας κι εγώ να έκανα τη συγκεκριμένη ανάγνωση.
Εν ολίγοις, για να προχωρήσω τον μονόλογο (που θα γίνει κουβέντα με εσάς) όλοι έχουμε κουβαλήσει τις βαλίτσες μας στον κυβερνοχώρο και προσπαθούμε να βρούμε κάποιον να τις φορτώσουμε αλλά και να τις ανοίξουμε μαζί και να τις κοιτάμε. Αααα! τι ωραίο αυτό που είπες! Μα τα λες τόσο καλά! Εξαιρετικό αυτό που έγραψες! Σε θαυμάζω, αλλά μπορείς να με θαυμάσεις κι εσύ διαβάζοντας το Link τάδε που αφορά ένα παρεμφερές post που είχα γράψει.
Πολύ απαξιωτικά ακούγονται όλα αυτά δεν νομίζετε?
Η επίφαση της κουλτούρας, της σοβαροφάνειας, της γνώσης και της γοητείας έχουν συγκεντρωθεί εδώ. Κι εμείς που δεν έχουμε ζωή, τρέχουμε πανικόβλητοί από blog σε blog να αφήσουμε ψήγματα σοφίας.
Ας δεχτούμε ότι όλα αυτά ισχύουν.
Θα ρωτήσω λοιπόν το εξής:
Και τι έγινε?
Δηλαδή στην πραγματική ζωή είμαστε με το πρόσωπο ξεκάθαρο? Ανοιχτοί και μας διαβάζουν όλοι? Δεν κρυβόμαστε? Δεν έχουμε επιθυμίες? Να μιλήσουμε, να μοιραστούμε, να γνωρίσουμε, να γαμήσουμε, να εντυπωσιάσουμε, να κοροϊδέψουμε, να χλευάσουμε, να κουτσομπολέψουμε, να θάψουμε, να γλείψουμε (ας με σταματήσει κάποιος).
Περιμέναμε από το blogging την απαρχή της ειλικρίνειας?
Γιατί?
Έγινε κάπου αλλού? Έγινε με τη λογοτεχνία? Παντού και πάντα (δυστυχώς, αν θέλετε) θα βρίσκουμε τον ίδιο κόσμο.
Όλοι εμείς που είμαστε εδώ μέσα, οι ίδιοι ακριβώς είμαστε κι εκεί έξω.
Είναι κακό αν είμαι μόνος να ψάξω παρέα?
Όχι, μπορεί να μου απαντήσει ο συγγραφέας του post, αλλά είναι κακό να παραμυθιάζεσαι.
Είναι.
Αλλά εκεί έξω δεν παραμυθιάζεσαι? Ο καθένας από εμάς θα κρατήσει ότι χρειάζεται και ότι κρίνει αληθινό και θα πετάξει κάποια άλλα που δεν του κάνουν. Το ίδιο όμως κάνουμε κι έξω από εδώ. Τις ίδιες επιλογές και τα ίδια λάθη.
Ακόμη και στο απαξιωτικό «get a life» που ίσως έχουμε ακούσει ή ξεστομίσει για ποια ακριβώς ζωή μιλάμε? Υπάρχει κάπου η ζωή του παραδείσου κι εγώ αρνούμαι να τη δω και να μπω μέσα?
Για να μην το κουράζω πολύ. Όλα αυτά μπορεί να ισχύουν. Το blogging δεν είναι κουκούλι που θα σε προφυλάξει από τα κακώς κείμενα. Όποιος μπήκε εδώ μέσα για να γνωρίσει την ειλικρίνεια, ενώ έξω εισπράττει το ψεύδος, τα ίδια θα βρει.
Όχι διότι είμαστε κάλπικοι εδώ και πραγματικοί έξω.
Απλά γιατί δεν μπορείς να ξεφύγεις από τον εαυτό σου. Και ο μόνος ρόλος στον οποίο μπορείς να είσαι συνεπής είναι αυτός που είσαι. Όσο και να κοροϊδέψεις, θα αποκαλυφθεί ο εαυτός σου και θα σου βγάλει και τη γλώσσα που νόμισες ότι θα ξεγελάσεις τους άλλους. Είτε είμαστε ανεπαρκείς, είτε μεγάλοι και τρανοί, τελικά αυτά μπορούμε. Κι επιλέγουμε σιγά, σιγά αυτούς που μας κάνουν. Κάνουν στην ψυχοσύνθεσή μας.
Μήπως τελικά το blogging δεν είναι πανάκεια, αλλά δεν χρειαζόταν και να είναι?

Soy Cuba

2008-09-09T01:22:00.000-07:00

Το καλοκαίρι μια πολύ αγαπημένη μου φίλη πήγε στην Κούβα. Πριν φύγει όλοι στο άκουσμα του προορισμού της αρχίζαμε τα γελάκια και τα σχόλια του τύπου: «άντε μια χαρά θα περάσετε! Δύο γυναίκες μόνες στην Κούβα!». Η αλήθεια είναι ότι στο άκουσμα της Κούβας όλοι σκέφτονται ρούμι, γυναίκες, άντρες, παραλίες, χορό και έρωτα. (με όποια σειρά επιθυμεί ο καθένας).
Φαντάζει ένα ταξίδι απόλυτης ξεκούρασης και τρελού γλεντιού.
Και γύρισε η γλυκύτατη μου φίλη. Και μου είπε ότι ισχύουν όλα αυτά. Αλλά, μου είπε κι άλλα, που μου έδωσαν για πρώτη φορά μια άλλη οπτική της συγκεκριμένης χώρας. Μπορεί όλοι να φανταζόμαστε κάποια πράγματα, αλλά τελικά είναι αλλιώς στην πράξη.

Στην Κούβα το ποσοστό των πτυχιούχων ξεπερνά το 80%. Το κράτος φροντίζει να πας να σπουδάσεις και σε υποστηρίζει οικονομικά.
Στην Κούβα δεν υπάρχει καπιταλισμός (ναι βρε το ξέρω ότι το ξέρετε αυτό!). Άρα δεν υπάρχει ιδιωτική πρωτοβουλία, και κατ’επέκταση δεν υπάρχουν διαφημίσεις που αφορούν καταναλωτικά αγαθά. Αυτό πρέπει να είναι πολύ ενδιαφέρον!
Επίσης, δουλεύεις στη δουλειά που σου βρίσκει το κράτος και μετά τις 17.00 μπορείς να πάρεις τη γυναίκα σου (ή τον άντρα σου) και τα παιδάκια σου και να βγείτε βόλτα. Ή να κάτσεις να διαβάσεις ένα βιβλίο. Ή να πας για ένα ποτάκι και να χορέψεις.
Ακόμη, είναι τελείως συνειδητοποιημένοι με τη σεξουαλικότητά τους με αποτέλεσμα να ζουν μια κουνελοζωή τουλάχιστον μέχρι τα 30 τους κι από εκεί και πέρα να κατεβάζουν σιγά σιγά ρυθμούς αφού νιώθουν χορτασμένοι από έρωτα περιπέτεια και γάμους. Να φανταστείτε η εγχείρηση αλλαγής φύλου καλύπτεται από το ΙΚΑ (ναι το δικό μας ΙΚΑ, έχουμε πλεονασμα και το στέλνουμε στην Κούβα για να μπορέσουν και κάποιοι άλλοι να χαρούν τη ζωή τους).

Πω πω! Τι ωραία που είναι εκεί!
Επ! μου λέει η φίλη μου για να δούμε τι σημαίνουν όλα αυτά?

Το τρελό γλέντι υπάρχει, αλλά μερικές φορές δεν είναι για όλους. Στο Varadero (ναι σαν τη μηχανή) έναν από τους πιο Hot προορισμούς, μπορούν να πάνε να διασκεδάσουν οι τουρίστες (δε λέει πολλά) αλλά όχι οι Κουβανοί για να μην έρχονται σε επαφή με τους τουρίστες.
Οι 80% πτυχιούχοι δεν εργάζονται στο αντικείμενό τους απαραίτητα. Έτσι ο νεαρός που κουβαλούσε τις βαλίτσες στο ξενοδοχείο, ήταν πυρηνικός φυσικός (δεν κάνω πλάκα). Αλλά, αφού δεν θέλουν άλλους πυρηνικούς φυσικούς, δουλεύει αχθοφόρος.
Γενικά πολλοί Κουβανοί προσπαθούν να δουλέψουν στον τουρισμό διότι αυτό τους αφήνει έξτρα χρήματα (από τα σαπουνάκια των ξενοδοχείων που πουλούν στις γειτονιές τους, συν τα τιπ συν ότι άλλο πωλείται).
Δεν μπορείς να μπεις στο Internet. Πρόσβαση υπάρχει μόνο σε μεγάλα εκπαιδευτικά ιδρύματα αλλά και πάλι με φοβερή λογοκρισία. Το να συνδεθείς στο Internet σε ένα ξενοδοχείο σημαίνει ότι πρέπει να πληρώσεις 10 πέσος την ώρα. Ο μηνιαίος μισθός είναι γύρω στα 12 πέσος. (χμ. δεν θα φτούραγαν οι τηλεπικοινωνίες μας εκεί).
Η παραοικονομία ανθεί διότι ναι μεν έχουν από το κράτος κουπόνια για τα απαραίτητα (σημ. για μια οικογένεια με 2 παιδιά αναλογεί 1,5 λίτρο γάλα το μήνα) αλλά δεν τους φτάνουν κιόλας!

Ο κόσμος διασκεδάζει, αλλά δεν είναι κι ελεύθερος. Δεν έχει πρόσβαση στη γνώση με κάθε μέσο. Η δουλειά τελειώνει και μπορείς να βγεις βόλτα, αλλά πολλοί τρέχουν να συμπληρώσουν με κάθε τρόπο το εισόδημά τους.
Τι συμβαίνει παιδιά? Ακόμη κι ο παράδεισος έχει bugs?

O ενικός, ο πληθυντικός και τα όνειρα

2008-09-04T00:41:00.000-07:00

Σήμερα το πρωί άκουσα ένα τραγούδι όπου σε ένα στίχο έλεγε:
«Ο ενικός δεν κάνει όνειρα».
Προσοχή! Ξεκινά μεγάλη παρένθεση: (elf βοήθησε! Από ποιο τραγούδι είναι; Ποιος το τραγουδά; -Μόνο η elf ξέρει στίχους. Εγώ κάνω τα λαλαλαλα κουνώντας το κεφάλι). Κλείνει η παρένθεση μπορείτε να αυξήσετε και πάλι ταχύτητα.

Στο θέμα μας! Είπαμε λοιπόν:
Ο ενικός δεν κάνει όνειρα.
Εμ ποιος τα κάνει; αναρωτιέμαι εγώ.
Ο πληθυντικός;
Όταν είσαι μόνος σκέφτεσαι ένα δισεκατομμύριο πράγματα.
Όταν είσαι με άλλον/άλλη σκέφτεστε με ποιο τρόπο θα τα βολέψετε έτσι, ώστε να μη γίνει κανενός το όνειρο πραγματικότητα και να είσαστε κι ευχαριστημένοι γιατί… «Εγώ έχω εσένα κι εσύ εμένα κι είναι η αγάπη μας χρυσό … άντε πάλι! Πουλί ή Κλουβί;» (elf βοήθεια).
Ε στην περίπτωση του παρόντος Post είναι κλουβί!

Κλουβί για τα όνειρα που έκανες μόνος. Που άλλαζες δουλειές, άλλαζες χώρες, ηπείρους, άλλαζες αμάξι και σπίτι ή έκανες λιποαναρρόφηση και πλαστική στα αυτιά. Άλλαζες τον κόσμο ρε παιδί μου!

Και για να μην κουράζουμε το φιλοθέαμον κοινό που θέλω να καταλήξω:

Η αγάπη είναι πολύ ωραίο πράγμα. Κι ο έρωτας επίσης.
Αλλά! πιο καλή η μοναξιά από το να έχεις έναν βλάκα δίπλα σου.
Οπότε μη μασάτε με τα τραγούδια της αγάπης.
Πραγματικά έχω κουραστεί με όλη αυτή την παραφιλολογία της μοναξιάς. Ρωτάς κάποιον τι κάνει και σου λέει: «Ε τι να κάνω, μόνος μου είμαι!» Και νευριάζω. Ναι ρε παιδί μου έχεις σκεφτεί όμως ότι είσαι μόνος, επειδή προφανώς δεν θέλεις να είσαι με την Τασούλα που σε γλυκοκοιτάζει δύο χρόνια τώρα; Ότι ψάχνεις να βρεις κάτι που είναι καλό για σένα;. Άρα μέχρι να το βρεις, χαλάρωσε!

Και τραγούδα πιο δυνατά τα τραγούδια για αγάπη, έρωτα και χολέρα γιατί επειδή είσαι ένας δικαιούσαι να φωνάζεις για δύο.

Μ' αρέσει να κοιτάω ψηλά

2008-09-02T00:49:00.000-07:00

100 Posts δεν είναι μικρό πράγμα! Σήμερα, μετά από παράκληση του κυρίου Spy, θα του κάνουμε έκπληξη εγώ κι η akanonisti και θα ανεβάσουμε post αφιερωμένο σε αυτόν.

Με αυτόν τον πρωτότυπο τρόπο θα γιορτάσουμε τα 100 posts του ταλαντούχου κυρίου Spy (σαν τον Ρίπλεϋ, ας ελπίσουμε χωρίς τους φόνους).

Πέραν του πανηγυρικού χαρακτήρα του συγκεκριμένου Post, θα ήθελα να προχωρήσετε και σε ψηφοφορία για το ποιος είναι καλύτερος. Ο Spy ή ο Μάθιου?

Τώρα κοιτάξτε να δείτε τι έξυπνη που είμαι: επειδή όλοι σας θα ψηφίσετε τον κύριο Spy αντί του Μάθιου( εκτός από τον Apos που θα προτιμήσει τον Πολύδωρα) θα του ανεβάσουμε απίστευτα το ηθικό (χρειαζόταν κάτι τέτοιο? όοοοοχι αλλά τα κοπλιμέν ποτέ δεν είναι αρκετά).

Τέλος πάντων είμαι ή δεν είμαι χρυσός χορηγός!!!

Εις μνήμην

2008-08-30T13:30:00.000-07:00
Το καλοκαίρι 2008 έφτασε στο τέλος του. Να ζήσουμε να το θυμόμαστε και εις άλλα με υγεία.

Προχτές βγήκαμε με την elf. να κάνουμε μια σύντομη ανασκόπηση.
Σταυροπόδι πάνω στα ψηλά σκαμπό και με τις μαργαρίτες ν' ανθίζουν στη μπάρα, καταλήξαμε πως αυτό που μας κρατάει σώες κάθε χρόνο είναι οι σταθερές των καλοκαιριών μας που αντέχουν αιώνια.

Το ότι έχουμε η μια την άλλη – αυτό ήταν το 22ο κοινό μας καλοκαίρι. Δεν είναι λίγο.

Το ότι μας συμβαίνουν πάντα αναπάντεχα πράγματα για να 'χουμε να λέμε.

Το ότι 22 χρόνια τώρα συζητάμε για το ίδιο διαχρονικό θέμα.

(- Τους άντρες; - Όχι, το Κυπριακό.)

Είναι ωραίες οι σταθερές αξίες της ζωής. Να 'χεις κάπου να γείρεις το μυαλό σου όταν τρελαίνεται.

Και προς το τέλος της βραδιάς, αποφασίσαμε να αφιερώσουμε από κοινού τη σημερινή ανάρτηση στο τέλος του καλοκαιριού μαζί με τη χαρακτηριστικότερη και σταθερότερη όλων των καλοκαιρινών αξιών:

Την εικόνα ενός μαυρισμένου ατίθασου αγοριού που βγαίνει απ' το νερό γεμάτο αυτοπεποίθηση.

Ladies and gentlemen, στη μνήμη του καλοκαιριού 2008, ο Matthew Mc Conaughey!

ΥΓ1 Sorry guys, αλλά μπαίνουν και γυναίκες στα μπλογκς και μας έχετε τσακίσει στις Μόνικες.

ΥΓ2 Sorry κορίτσια, πάω μια στιγμή να του ρίξω μια πετσετούλα μην πουντιάσει.

Τώρα αγάπη μου, όλα τελειώσανε

2008-08-26T05:22:00.000-07:00

Γύρισα και κάθομαι μπροστά στο blog μου, βλέπω το post με τη bibibo και τον John John και περιμένω να ξαναέρθει το καλοκαίρι. Ξέρετε σαν το κόλπο με το Χριστουγεννιάτικο δέντρο μετά τα Χριστούγενα. Που δεν θέλεις να το ξεστολίσεις και το κοιτάς και το ξανακοιτάς και λες κάπου μέσα σου "Βρε μπας και να το κρατήσω στολισμένο μέχρι του χρόνου? πόσος καιρός μένει άλλωστε? τον Ιανουάριο τον έφαγα". Έτσι κάνω κι εδώ: Λέω να αφήσω το ίδιο Post και σε πόσο? σε 12 μήνες το πολύ, μπα! λιγότερο, σε 11 και κάτι, τσουπ! θα είμαι μέσα στην επικαιρότητα.

Τόση καρμιριά και γκρίνια πάντως δεν έχω ξαναβγάλει (όχι δεν απειλώ τα πρωτεία των εστεμμένων) απλά δεν θέλω να τελειώσει το καλοκαίρι. Δεν θέλω να πάω στη δουλειά, δεν θέλω να ανασκουμπωθώ (αυτή η λέξη πάντα με παραπέμπει ότι πρέπει να φορέσω κάτι στενό που θα με ενοχλεί στους αγκώνες και θα σηκώνω τα μανίκια μου-άβυσσος το μυαλό μιας γυναίκας), δεν θέλω να οργανωθώ, δεν θέλω να χάσω το μαύρισμά μου.

Επίσης για να μη μου την πει ο φίλτατος spy δεν θέλω να πάω στην επαρχία διότι είναι βαρειά η καλογερική. (μην κοιτάτε που όλοι μας όταν ακούμε βαρειά συμπληρώνουμε με τα αξεσουάρ του τσολιά, υπάρχουν κι άλλες εκφράσεις με αυτή τη λέξη).

Και τώρα τι?
Τώρα λέω το εξής:
Μπείτε και γράψτε στα σχόλια την απόφαση που θέλετε να εφαρμόσετε από Σεπτέμβριο, από την πιο απλή : Να πάρω άλλο ένα πτυχίο, έως την πιο σοβαρή : Να κάνω μπαλεγιάζ για να μη φαίνονται τα λευκά.

Σας υπόσχομαι ότι μόλις καταθέσετε τον οβολό σας στο Χρηματιστήριο Ιδεών θα μεταφέρω την απόφασή σας για να φαίνεται η ιδέα σας μπροστά και να λάμψει έτσι στους αιώνες των αιώνων.
Αμήν!

(Σιγά μην κάτσω να σκεφτώ τι θα κάνω από εδώ κι εμπρός!).

Πρώτος αγαπητές κυρίες και κύριοι ο συνομηλικός μου (θα'θελα -μια δεκαετία μας χωρίζει) vk!
1. vk: Θα ασχοληθεί με το διδακτορικό του και θα το ολοκληρώσει. (εχω και άποψη).
2. Απατεώνες: Θα κάνει πραγματικότητα το μεγάλο κόλπο και επίσης θα νταραβεριστεί μαζί μου. έχω θίξει θέμα προτεραιοτήτων στον συγκεκριμένο.
3. Apos: Η Σέριφος είναι μια ανάσα μακριά. Αλλά η πατρίδα είναι λίγο μακρύτερα. θα πάει όμως μέσα στο 2009 για να μας φέρει και σε εμάς κάτι από αυτή.
4. Αποτέτοιος: κάτι σκέφτεται αλλά δεν θέλει να δεσμευτεί.
5. Mahler76: Θα ξεμπερδέψει με τα μαθήματα. Το ξέρω ότι θα το κάνει διότι είναι αποφασισμένος. Βασικά σιχάθηκε να τα σέρνει για αυτό το κάνει. (μέγας ψυχολόγος).
6.fvasileiou: θα φέρει τα πάνω κάτω Νέα δουλειά, νέο σπίτι, νέος τόπος. Θέλω να μάθω που διορίστηκε. Νεότερα! Δεν ήταν διορισμός! Ήταν βαρβάτη απόφαση να αλλάξει χώρα. Φώτη respect! Ολα καλά εύχομαι!
7. ελευθερία αραβανη: πολλαπλές αποφάσεις: και θα ανασκουμπωθεί και θα οργανώσει την εταιρεία της και θα συνεχίσει να βλέπει κόσμο και θα εμπλουτίζει το πολύ ωραίο blog της. εγώ κουράστηκα που τα έγραψα. Ελευθερία και λιγότερα να κάνεις πάλι καλά θα είναι. μην το ξεχνάς.
8.konstantinos: Θα διοριστεί ως ΠΕ0401. (τα υπόλοιπα περί οργάνωσης διαβάσματος και φροντιστηρίων είναι απλώς το περιτύλιγμα.) Άντε και μετά θα μπορούμε να το γιορτάσουμε με tanqueray (να δω πόσα λίτρα σκοπεύω να καταναλώσω σε αυτό το έτος).
9. island: με έστειλε στο spy. Αυτό σημαίνει ότι ο αγαπημένος spy χρωστά και μια απόφαση για τον island. (άμα το έχεις παιδί μου μέσα σου! βάζεις τον κόσμο να δουλεύει για πάρτη σου!).
10. akanonisti: Προς το παρόν καταγράφουμε ένα ακόμη πιο ωραίο μαλλί. Και μια συνάντηση. Αυτά θα γίνουν. Ετελείωσε!
> Σφήνα οι απατεώνες οι οποιοί επιμένουν ότι έχουν θέσει με σωστή προτεραιότητα τις άμεσες αποφάσεις τους. Ας είναι.
11. Drseeng: Εκτός του ότι θα στείλει εμένα στην Αυστραλία (Κοάλα????) ο ίδιος θα ενταχθεί σε πρόγραμμα ποιοτικής βελτίωσης και μήνα με το μήνα θα βαίνει από το καλό στο καλύτερο. Το Δεκέμβριο θα πάρει ISO 9002.
12. Spy: Ο αγαπημένος spy θα πάει στη Νέα Υόρκη να καλλιεργήσει ραπανάκια (είναι νέο είδος ναρκωτικού αυτό??) και επί τη ευκαιρία θα προλειάνει το έδαφος για τη δική μου άφιξη. Το γράφω κι εδώ για να μη μπερδευόμαστε: Η ΝΥ είναι δικό μου όνειρο!
13. elf: Η elf θα προσπαθήσει να σοβαρευτεί. θα καταβάλλω κάθε δυνατή προσπάθεια ώστε αυτό να μην επιτευχθεί (μόλις βρήκα τον πρώτο στόχο μου, εεεε όχι δεύτερος, διότι πρέπει να πάω και στο Μεγάλο Μήλο, αλλά και οι απατεώνες??? τέλος πάντων ένας από τους στόχους μου).
14. nikos.lioliopoulos: Ο νίκος θα αυτοαναιρεθεί επιτυγχάνοντας την απόφασή του η οποία είναι να μην επιτύχει καμία απόφαση. Γιατί ρε παιδάκι μου? άλλοι κάνουν αμάν για να πετύχουν κάτι.
15. teddyboy: Θα αποσυρθεί σε μαγικά νησιά με κουπιά και θα την κάνει από κούπες αφού θα του αλλάξουν την κουπ ιθαγενείς κομμώτριες. κου πε πε έχει γίνει το κείμενο.
16. irlandos: Θα διατηρήσει την ψυχραιμία του το χιούμορ του και τις φιλίες του. Ψυχραιμία πάνω από όλα και τα υπόλοιπα θα τα βρούμε.
17. She: θα παρατείνει το καλοκαίρι θα μειώσει τα μαθήματα. Το Beverly Hills προτείνω να το συνεχίσει εν ονόματι των παλιών καλών εποχών.
18. Houlk: Λοιποοοοον ενώ η προλαλήσασα θα παρατείνει τις παρούσες διακοπές έστω και νοερά, η φόλτατη houlk θα προχωρήσει στις επόμενες επίσης νοερά.
19. manetarious: θα ήθελε να πάει στην Αργεντινή. Επίσης με όρισε διαμεσολαβητή για να παρακαλέσω τον apos. Μάλλον θα βγάλω τσάμπα το ταξίδι στην Αργεντινή.
20. beth: Λοιπόν το κορίτσι θα πιάσει δουλειά, θα πάει στη σχολή της και θα ταξιδεύει νοερά και πραγματικά για να περνά όμορφα.

Διακοπή για Διακοπές

2008-08-17T01:36:00.000-07:00

Ε ναι λοιπόν! Ξανά διακοπές!
Αν και πίστευα ότι θα μπορούσα να κρατήσω κανονική επαφή μαζί σας και στις διακοπές (έχουμε wi fi εδώ!) τελικά λίγο το κρασί, λίγο η θάλασσα, λίγο τα αγόρια μου, έχω φτάσει να μπαίνω στο Internet μια φορά στα χίλια χρόνια. οπότε το ομολογώ: ΔΙΑΚΟΠΕΣ!!!!

Αυτή τη στιγμή είμαι στην πισίνα και το μόνο που ακούς είναι η πιτσιρικαρία:
Μπαμπά θα μου τα φουσκώσεις?
ΜΠαμπά θα μου τα φουσκώσεις?
(Τα μπρατσάκια ντε!)
Οι μπαμπάδες σέρνονται με πεσμένη πίεση από το πολύ φύσα φύσα.
Ωραία θα ήταν όμως να είμασταν εδώ, μαζί, όλοι!
Πολλά φιλιά

Προορισμός Μέρος Β'

2008-08-11T11:33:00.000-07:00

Η Πόλις
Είπες• «Θα πάγω σ' άλλη γή, θα πάγω σ' άλλη θάλασσα,
Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή.
Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή•
κ' είν' η καρδιά μου -- σαν νεκρός -- θαμμένη.
Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμό αυτόν θα μένει.
Οπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω
ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ,
που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα».

Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες.
Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς
τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς•
και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ' ασπρίζεις.
Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού -- μη ελπίζεις --
δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
Ετσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
στην κώχη τούτη την μικρή, σ' όλην την γή την χάλασες.

Αυτό ακριβώς έχω στο μυαλό μου όποτε ονειρεύομαι.
Ότι όπου κι αν πάω η πόλις θα με ακολουθεί.
Πάντα θα φτιάχνω τον ίδιο μικρόκοσμο.
Άρα από τι προσπαθώ να ξεφύγω?
Και τι ονειρεύομαι να βρω?

Δεύτερος γύρος λοιπόν.

(στη φωτογραφία βλέπετε αυτό που ονειρεύομαι)

Εκτός Προγραμματισμού

2008-08-11T00:40:00.000-07:00

Είχα, έχω (δεν έχω αποφασίσει ακόμη) σκοπό να γράψω δύο τρία πράγματα ακόμη για το θέμα των Προορισμών.
Όμως γράφοντας ένα σχόλιο στην Akanonisti μου ήρθε η φαεινή ιδέα να κρεμάσω εδώ μέσα έναν πίνακα του αδερφού μου που είναι ζωγράφος.
(ξέρω ότι με έχει πιάσει ένας ελαφρύς νεποτισμός, αλλά θα το ξεπεράσουμε ε?)
Θα επανέλθω και με το θέμα του αδερφού (με νέους πίνακες) διότι τώρα λειπει (στην Ιαπωνία γκρρρρ) οπότε δεν έχω πρόσβαση στο υλικό του.
Σας παρουσιάζω έναν πίνακα, απλά με τη λογική της περήφανης αδερφής.

Προορισμός

2008-08-09T13:12:00.000-07:00

Μ’αρέσει να μπαίνω στο heathrow airport και να παρακολουθώ live τις αναχωρήσεις των των αεροπλάνων με τους προορισμούς να διαδέχονται ο ένας τον άλλο.
Προορισμοί για ταξίδι, για διασκέδαση, για ψυχαγωγία, για επαγγελματικούς λόγους, για αισθηματικούς λόγους, για προσωπικούς λόγους ή... χωρίς λόγο.

Κοιτάζω τον πίνακα και σκέφτομαι ποιος λόγος ταιριάζει περισσότερο ανά προορισμό.

Και επιλέγω το δικό μου προορισμό, που είναι πάντα ο ίδιος: Νέα Υόρκη.
Προορισμός για ένα όνειρο. Ένα όνειρο τελείως ασχημάτιστο και επομένως πάρα πολύ δύσκολο να πραγματοποιηθεί.
Που φοβάμαι ότι θα χαθεί στο χειμώνα μιας ζωής.
Θα χάσω το όνειρο που δεν ξέρω τι είναι.

Chim Chim Cher-ee

2008-08-08T13:36:00.000-07:00

Να βάλουμε κάτι χαρούμενο?
Πολλά φιλιά κουκλιά μου

Μουσαφιραίοι

2008-08-06T03:27:00.000-07:00

Κοιτάξτε να δείτε τώρα. Ότι είμαι τεμπέλα το ξέρετε. Θέλω πιο πολύ να σεργιανίζω, παρά να κάθομαι στο blog μου. Αλλά από την άλλη, σας θέλω κι από εδώ, διότι αυτά που γράφετε είναι η περιουσία μου. (συγκινητικό βγήκε αυτό, πιστέψτε με δεν είχα τέτοια πρόθεση).
Πάμε παρακάτω. Επειδή λοιπόν το καλοκαίρι με χτύπησε κατακέφαλα εδώ και 5 μήνες (και θα κρατήσει άλλους 7), είπα σήμερα να βάλω ένα Post που το έγραψε ο μπαμπάς μου.
...
Σιωπή στο ακροατήριο.
Κοκκάλωσε το σύμπαν με τη νέα πρωτότυπη ιδέα μου.
Μαμόθρεφτοοοοοο!

Συνεχίζω. Ο μπαμπάς μου που λέτε, έχει μια ψύχωση με τη χρήση της ελληνικής γλώσσας. Τσαντίζεται πάρα πολύ όταν χρησιμοποιούμε αγγλικά αντί για ελληνικά και δεν μπορεί να καταλάβει γιατί όλες οι διαφημίσεις απευθύνονται τουλάχιστον σε κατόχους Lower. Για αυτό λοιπόν έγραψε μια ιστοριούλα (λίγο σουρεάλ) η οποία διαδραματίζεται στο χωριό που γεννήθηκε και μεγάλωσε.
Μάλλον θέλει να τη στείλει σε κανένα περιοδικό, αλλά αφού ούτως ή άλλως θα τη δημοσιεύσει, ας του κάνω clopy right για να με βάζει άλλη φορά να του διορθώνω τα κείμενα πριν τα στείλει.

Ιτς ε γκιρλ, ιτς ε μπόυ
Εκείνη την ημέρα του καλοκαιριού στην πλατεία στη Στεμνίτσα γρήγορα κυκλοφόρησε το νέο πως η Δωροθέα γέννησε. Η μάνα μου, φίλη της και γειτόνισσα, έγκυος κι εκείνη με μένα στην κοιλιά της, έτρεξε από τις πρώτες για να την συγχαρεί. Στην πόρτα, στην είσοδο του σπιτιού, συνάντησε τον ευτυχισμένο πατέρα του μωρού, που ήταν και μπρούκλης.
-“Γεια σου Γιώργο μου”, του είπε, “Nα σου ζήσει το μωρό! Tι είναι αγοράκι ή κοριτσάκι;”
Ο πατέρας του μωρού, που όπως είπαμε ήταν μπρούκλης, της απάντησε.
-«Ιτς ε γκίρλ, άιμ βέρυ χάπι, σ’ ευχαριστώ Βιλελμίνη μου». Η μάνα μου καμώθηκε πως κατάλαβε τι ήταν το μωρό και είπε:
-«Να σου ζήσει και πάλι Γιώργο μου, θα ανέβω επάνω να δω τη Ροδοθέα και το μωρό».
-«Γιες Βιλελμίνη απ στερ, με το καλό να έρθει και το δικό σου».

Η μάνα μου ανέβηκε, αγκάλιασε την Δωροθέα, της έδωσε τις ευχές της κι εκείνη περήφανη της είπε.
-«Έλα Βιλελμίνη μου να σου δείξω την κόρη μου, να δεις τι όμορφη που είναι!»
Η μάνα μου έμεινε έκθαμβη από την ομορφιά του μωρού και έδωσε τις καλλίτερες ευχές, για να έχει πάντα υγεία και καλή τύχη και να είναι πάντα όμορφο. Οι ευχές της μάνας μου έπιασαν όλες.

Το καλοκαίρι έφυγε κι ο χειμώνας είχε μπει για τα καλά, οπότε ήρθε και η δικιά μου σειρά να γεννηθώ. Ο πατέρας μου από τη χαρά του για το πρώτο του παιδί που ήταν κι αγόρι, βγήκε στην πλατεία, και κέρναγε τους φίλους του στο καφενείο. Ο γείτονας μας ο Δήμος, ο Καραλής έτρεξε στην γυναίκα του την Σταυρούλα, την αποκαλούμενη και Πεταρούδα, για να της προλάβει τα ευχάριστα.
-«Τάμαθες;», της είπε, «γέννησε η Βιλελμίνη».
-«Μπράβο! να της ζήσει», είπε η Πεταρούδα, «Τι παιδί έκανε;»
-«Ιτς ε μπόυ», της απάντησε ο Δήμος.
-«Τι είπες;» του είπε η Πεταρούδα, «Τι παιδί είναι πάλι φτούνο;»
αλλά απάντηση δεν πήρε. Οπότε μια και δυο ήρθε σπίτι μας.
-«Βελμίνη μου», της είπε, «Να σου ζήσει το μωρό! Αγόρι ή κορίτσι είναι;»
-«Αγόρι είναι! Καλά δεν σου το είπε ο Δήμος σου;»
-«Μου το είπε! Να δεις όμως πως διάτανο μου τόπε, ότι είναι “τσεμπόυ”.
- «Έτσι είναι οι μπρούκληδες Πεταρούδα μου, τα λένε αλλιώς μην σκας.»
-«Τι να μη σκάω, που δεν καταλαβαίνω τι λέει! Άσε που θέλει να τον φωνάζω και Ντέμη! Σιγά! Να πάει να φάει κουτσιά.»
Μετά η Πεταρούδα ήρθε κοντά μου, μ’ έφτυσε να μη βασκαθώ, με σταύρωσε, είπε να έχω όλα τα καλά και με ξεμάτιασε, χασμουρήθηκε μάλιστα πολλές φορές.
-«Μωρ’ Βελμίνη στο ματιάσανε κιόλας! Πρόσεχε το παιδί.»

Από το σπίτι μας πέρασαν κι άλλοι πολλοί, κι η μάνα μου πάντα περήφανη καμάρωνε για μένα. Πρώτη και καλλίτερη ήρθε κι η εξαδέλφη της, η Μαρία, που με φίλησε κι ευχήθηκε στη μάνα μου το καλλίτερο. Η μάνα μου της ευχήθηκε να έχει κι εκείνη ότι ποθεί και μια καλή τύχη και να βρεθεί ένα καλό παιδί να την πάρει και σαν ξαδέρφες και καλές φίλες που ήσαν, είπαν πολλά και διάφορα, οπότε μεταξύ των άλλων της είπε:
-«Άκουσε να δεις Μαρία μου, να σου πω να γελάσεις, πως στον κόρακα λένε οι μπρούκληδες τ΄ αγόρια και τα κορίτσια: «τσεμπόυ, τσε …» Άει στο διάτανο», είπε η μάνα μου, «το ξέχασα !»
Η εξαδέλφη της η Μαρία, τότε, που κείνο τον καιρό είχε μυηθεί στην μαρξιστική ιδεολογία και σαν νεοφώτιστη ήταν κάτοχος της απόλυτης αλήθειας και γνώστης παντός επιστητού, αντί να γελάσει, της είπε
-«Αυτά να τα βλέπεις εσύ Βιλελμίνη. Εσύ μια του προοδευτικού χώρου, μια βενιζελικιά, που παντρεύτηκες την συντήρηση και την αντίδραση, έναν μπουρζουά! Οι Αμερικανοί ιμπεριαλιστές θα μας κάνουν να χάσουμε την γλώσσα μας, μόνο τα δολάρια μετράνε γι’αυτούς.»
Η μάνα μου τη ρώτησε παραξενεμένη:
-«Γιατί Μαρία μου τα λες όλα αυτά; Τ’ αδέλφια μου στην Αμερική δεν με ξεχνάνε ποτέ! πάντα κάτι μας στέλνουν. Ο Σωκράτης μου, εντάξει, δεν μ΄ αφήνει κι έτσι, δεν είναι όμως και κανένας μπουρζουάς όπως τον είπες!”
Η Μαρία όμως συνέχισε ακάθεκτη:
-«Οι πουλημένοι κονδυλοφόροι της δεξιάς και η ημιμάθεια της αστικής διανόησης, να το δεις που θα ξεχάσουν να γράφουν όπως μιλάμε τώρα και για να πουλήσουν γνώση και για να μας ξεπουλήσουν, θα μας πετάνε τις αμερικανικούρες τους και δεν ξέρω τι άλλο. Και να δεις που δεν θα γελάμε όπως τώρα, γιατί οι λέξεις τους θα μπουν στη γλώσσα μας κι ο καθένας μας θα κάνει επίδειξη γνώσεων αμολώντας αμερικανικούρες.»
Εγώ από την κούνια, τ΄ άκουγα όλα αυτά, αλλά πάντα με τους μαρξιστές είχα δυσκολίες στα επιχειρήματα και πάντα θαύμαζα τις περίτεχνες φράσεις τους, με τις οποίες υποστήριζαν τις θέσεις τους και τον ιδεατό και ιδεώδη τους κόσμο.

Βεβαίως τα χρόνια πέρασαν, ακολούθησαν πόλεμοι και ανείπωτες καταστροφές. Οι διάφοροι -ισμοί που τους προκάλεσαν, άλλοι νωρίς, άλλοι αργά ηττήθηκαν από την ιστορία, αφού πρώτα κατέστρεψαν τις χώρες και τους λαούς και κατέρρευσαν.

Και γιατί τα γράφω όλα αυτά, γιατί μου φαίνεται πως η θεία η Μαρία είχε δίκιο. Στην εποχή μας που κυριαρχεί η αγραμματοσύνη και η ημιμάθεια, οι διάφοροι βολεμένοι και μη, χωρίς περίσκεψη και χωρίς αιδώ, μιλούν και εκτοξεύουν τις αγγλικούρες τους, τα greeklish, για να φαίνονται σπουδαίοι και για να κρύψουν την αμάθεια τους. Στα καταστήματα αντί για εκπτώσεις, γράφουν sales, η ελληνική αστυνομία γράφεται police, τα ασθενοφόρα ambulance, αντί για τροχάδην κάνουμε πλέον τζογκινγκ, και αντί για κάμψεις των αγκώνων κάνουμε πουσάπς.
Αλλά το πιο ακραίο και γελοίο το συναντάς στα μαιευτήρια της οδού Κηφισίας, όπου τα εκεί ευρισκόμενα ανθοπωλεία συνοδεύουν τα άνθη που προσφέρουν οι επισκέπτες στις νέες μητέρες, με μπαλόνια που γράφουν «it’s a boy» ή «it’s a girl». Ευχές ακατανόητες, που είναι εντελώς ξένες προς τον Έλληνα, τη γλώσσα του και τα ήθη του. Γιατί το νεογέννητο δεν είναι απλά ένα αγόρι ή ένα κορίτσι, αλλά το δικό μου αγόρι, το δικό μου κορίτσι, το παιδί μου. Και μη μου πείτε ότι με την αγγλόφωνη επιγραφή αυξάνουν τα κέρδη τους, διότι ένα τέτοιο επιχείρημα είναι τουλάχιστον φαιδρό.

Αλλά τι να πεις; That’s life!

Γύρισα

2008-08-03T14:02:00.000-07:00

ε τι? θα γράψω κιόλας?

Άντε να γράψω
Πως το βλέπετε το νέο στυλ αναρτήσεων?
Βάζω θέμα αλλά δεν γράφω,
βάζετε σχόλια,
Γράφω.
Μετά δεν ξέρω τι θα γίνει. Ή θα με βρίσετε ή δεν θα ασχοληθείτε μαζί μου.

Διάβασα λοιπόν τα σχόλια και το σκέφτηκα. Και μετά το ξανασκέφτηκα. Τι να σας πω για τις διακοπές? Ήταν από αυτές τις ήσυχες διακοπές που συνδυάζεις την ξεκούραση, με το να δεις κάποιους συγγενείς που δεν βλέπεις συχνά. (του τύπου: πάμε στο χωριό στη γιαγιά και τον παππού). Άρα δεν έχω κάτι να σας μεταφέρω.
(akanonisti άσε το θεληματικό πηγούνι μπας και το δω πουθενά αλλού, και ο παππούς με βερμούδα δεν είναι αν μη τι άλλο ένα θέαμα που πρέπει να προσμένω).

Για επικαιρότητα δεν σας γράφω. Έχει γίνει πολύ άγρια για τις αντοχές μου.
Ας πούμε λοιπόν για το άγχος του θανάτου. (ένα χαρούμενο και βατό θέμα!)
Διαβάζοντας αυτόν τον καιρό τον Κήπο του Επίκουρου (Ίρβινγκ Γιάλομ) μου έκανε εντύπωση το εξής:
Ότι η πορεία της ζωής μας ΔΕΝ είναι απαραίτητο να είναι συνεχώς ανοδική όπως αυτή ορίζεται με την έννοια της προόδου.
Η πρόοδος, λέει, είναι μια ιδιαίτερα ψυχαναγκαστική κατασκευή που την μασουλάμε και καταπίνουμε σε όλη την σχολική πορεία μας (από νηπιαγωγάκι έως μεταδιδακτορικός φοιτητής).
Στη συνέχεια μας παίρνει από το χέρι και μας συστήνει στον εργοδότη μας. Με μισθό 3 και 60 (αυτή η έκφραση πρέπει να είναι πολύ παλιά-άραγε πότε ήταν οι μισθοί 3 και 60?) σε προσλαμβάνουν, σε χρήζουν manager και τρέχεις σαν τον κόπανο να κάνεις τη δουλειά των 5 υφισταμένων που δεν έχεις (πρέπει να είναι παγκόσμια πατέντα το να είσαι Manager και να μην έχεις ούτε μισό υφιστάμενο).
Κι έρχεται μια ωραία πρωία όπου έχεις παιδιά, σκυλιά, αμάξια τροχόσπιτα, μίξερ με 5 ταχύτητες και αναρωτιέσαι γιατί πλέον η ζωή σου είναι στάσιμη. Και τότε το νιώθεις: την παγωμένη ανάσα του θανάτου να ακουμπά στην πλάτη σου. Κι αφού το ρίγος διατρέξει τη ραχοκοκκαλιά και κρυφτεί στην εξαφανισμένη σου ουρίτσα, παίρνεις βαθειά ανάσα και ψάχνεις να βρεις τι φταίει. Τι δεν πάει καλά με εσένα, με τη σχέση σου, με τα σήριαλ που βλέπεις.
Ε λοιπόν δεν υπάρχει τίποτα στραβό τελικά! Διότι στραβός είναι ο γιαλός! Ναι κυρίες κύριοι κι αγαπητά μου παιδιά! Δεν έχουμε πάρει τη ζωή μας λάθος. Είναι λάθος ο στόχος, όχι η πορεία. (σχήμα οξύμωρο το ξέρω, απλά θέλω να καταδείξω το άτοπο του να κυνηγάς μονίμως την πρόοδο-οπότε μην αρχίσετε τις εξυπνάδες, σας πρόλαβα). Μια χαρά είμαστε και δεν τρέχει κάστανο αν η ζωή σας δεν είναι ένα διάνυσμα με ανοδική πορεία.
Μπορείς να πετύχεις κάποια πράγματα, τα οποία εσύ θέλεις και μετά να τα απολαύσεις! Γιατί το να καθίσεις και να απολαμβάνεις έχει μεταφραστεί σε αδυναμία να συνεχίσεις? Συνεχίζεις να ζεις, απολαμβάνοντας. Δεν πρόκειται να απαξιωθείς, ούτε να πεθάνεις, επειδή μπορείς πλέον να σταματήσεις να δουλεύεις.
Πάμε όλο και πιο ψηλά μήπως ο θάνατος δεν μας φτάσει. Αλλά αφού θα μας φτάσει έτσι κι αλλιώς, μήπως θα ήταν καλύτερο αντί να προσπαθούμε να ξεφύγουμε από τη σκιά μας να κάτσουμε κάτω από μια σκιά να δροσιστούμε?
Αυτά σκέφτομαι καλοκαιριάτικα. Κι επειδή ο Σεπτέμβρης είναι ουσιαστικά η αρχή της χρονιάς πρέπει να βάλω κάποιες νέες προτεραιότητες. Να ζω για μένα και όχι για την εταιρεία μου, ούτε για όλους όσους μοιράζουν βαθμούς κι ελέγχους.
Κομμένη η πρόοδος.
Θα μείνω στην ίδια τάξη.

Πάω διακοπές

2008-07-25T03:37:00.001-07:00
Αγαπημένοι μου! πάω διακοπές! σε μια εβδομάδα επιστρεφω δριμύτερη.
Σας φιλώ στα μούτρα!

Μια αγάπη για το καλοκαίρι

2008-07-22T00:28:00.000-07:00

Παραπλανητικός ο τίτλος μπας και τσιμπήσω πελάτες :)

Όπως κάθε καλοκαίρι, πριν απλώσω το δίμετρο κορμί μου (αυτό δεν γίνεται ούτε με ολοκλήρωμα, ούτε με παραγοντοποίηση: το να φτάσει δηλαδή το ύψος μου τον αριθμό 2) στην παραλία επισκέπτομαι πρώτα το Χόντο και μετά το βιβλιοπωλείο (οι προτεραιότητες της ζωής). Διότι η δραστηριότητά μου στην παραλία περιορίζεται σε δύο κινήσεις: άπλωμα αντηλιακού και διάβασμα. (ναι ξέρω φέτος έχω και παιδί, άρα οι δραστηριότητες θα πολλαπλασιαστούν, αλλα αυτό δεν μας ενδιαφέρει στην παρούσα φάση).

Επειδή λοιπόν θέλω να πάω για βιβλία κι έχω ήδη καταγράψει ένα στον κατάλογο, αυτό που προτείνει η akanonisti, σκέφτηκα να σας προτείνω αυτό που λατρεύω εγώ και να σας ζητήσω να βάλετε το λιθαράκι σας στην περαιτέρω διευρυνση της λογοτεχνικής μου ευρυμάθειας (πρωί πρωί τα γράφω όλα αυτά!) προτείνοντάς μου αντίστοιχα τις δικές σας επιλογές.

Να προειδοποιήσω από τώρα ότι δεν πρόκειται με τίποτα να διαβάσω φιλοσοφία και όποιον γράφει σαν τον Βέλτσο. Διότι σε αυτή την περίπτωση θα έβγαζα τις διακοπες με το ίδιο βιβλίο και ο σελιδοδείκτης θα έμενε σταθερά κολλημένος στη σελίδα 5.

Το βιβλίο λοιπόν που προτείνω είναι η "Υπόθεση Τζέην Έϋρ" του Jasper FForde.

Ξεκινάμε με την περίληψη και δυο τρεις αράδες πολυλογίας από πλευράς μου.

Στον φανταστικό κόσμο που πλάθει ο Τζάσπερ Φορντ, η λογοτεχνία βρίσκεται στο κέντρο, όχι στο περιθώριο. Στον κόσμο αυτό, οι διαμάχες που χωρίζουν τους ανθρώπους δεν είναι κοινωνικές ή πολιτικές, αλλά λογοτεχνικές.
Ποιος είναι ο πραγματικός συγγραφέας των έργων του Σαίξπηρ; Όντως ο Γουίλλιαμ, ή άραγε ο Φράνσις Μπέικον; Μήπως, πάλι, ήταν ο Κρίστοφερ Μάρλοου;
Να γιατί, όταν ο Αχέρων Άδης, ο δαιμονικός κακός του βιβλίου, απάγει την Τζέην Έυρ από το πρωτότυπο χειρόγραφο της Σάρλοτ Μπροντέ, με αποτέλεσμα όλα τα αντίτυπα που κυκλοφορούν να γεμίσουν από λευκές σελίδες, προκαλείται σάλος.
Ο σατανικός κακοποιός αφήνει να εννοηθεί ότι κι άλλοι ήρωες έχουν σειρά. Ποιος θα είναι ο επόμενος; Ο Όλιβερ Τουίστ; Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων; Ή μήπως ο ίδιος ο Άμλετ;
Μόνο μια γυναίκα μπορεί να σώσει τον κόσμο από τη «λογοτεχνική» καταστροφή. Η ατρόμητη, πολυμήχανη και βιβλιοφάγος ντετέκτιβ Επόμενη Πέμπτη. Ειδικότητά της, η προστασία των πρωτότυπων χειρογράφων των κλασικών έργων, η αποκάλυψη λογοκλοπών, η εξιχνίαση λογοτεχνικών εγκλημάτων. Η ηρωίδα, που τον αγώνα της παρακολουθούν όλοι με κομμένη την ανάσα, εισβάλλει με τη σειρά της στο χειρόγραφο, και με κίνδυνο της ζωής της προσπαθεί να σώσει την Τζέην Έυρ. Θα τα καταφέρει;

Η πολυλογία τώρα: Κόλλησα με το βιβλίο διότι συνδυάζει χιούμορ, δράση και μυστήριο! Επίσης ο συγγραφέας έχει κάνει το εξής φοβερό και τρομερό: δίνει ονόματα στους ήρωες τα οποία παραπέμπουν σε διάφορα πράγματα. Πχ. υπάρχει ο επιθεωρητής Μπράξτον Χικς όπου Μπράξτον Χικς είναι οι ψευτο-συσπάσεις που παρουσιάζει μια έγκυος πριν γεννήσει και προετοιμάζουν τη μήτρα για τη διαδικασία του τοκετού. Να φανταστείτε υπάρχει ολόκληρο site με τα βιβλία του jasper Fforde και την προσπάθεια αποκρυπτογράφησης των ονομάτων που έχουν οι ήρωές του. http://www.jasperfforde.com/

Πιστεύω ότι αν με είχαν πληρώσει δεν είχα είχα γράψει τόσα πολλά.
Τέλος να προσθέσω ότι υπάρχει και το σκάκι αλλά επειδή το παίζω λίγο σαν τη Mafalda είπα να σας προτείνω κάτι με λιγότερο θόρυβο ;)

Νοσταλγία με update

2008-07-18T08:04:00.000-07:00

Ξημερώνοντας για 20 Ιουλίου να σας πληροφορήσω με περηφάνεια ότι έγινα πλέον ένα χρόνο μεγαλύτερη.
Εχω γενέθλια !!!!
κι ακόμη χαίρομαι!!!!!
φιλια σε όλους σας, πολύ χαίρομαι για τη νέα μου παρέα.

Ο spy μου έκανε πάρτυ έκπληξη!!!!!
Δεν μπορώ να το πιστέψω. Κι από εδώ ευχαριστώ!

Πολλές φορές όταν θέλω να χαλαρώσω κάνω flash back, ανακαλώντας από το παρελθόν (παιδική, εφηβική ηλικία, μετά δεν θέλω να θυμάμαι) εικόνες, ήχους και φυσικά μυρωδιές.
Ειδικά για τις μυρωδιές που μπορούν να σε στείλουν 30 χρόνια πίσω σε χρόνο dt φροντίζω να εκμεταλλεύομαι στο μέγιστο βαθμό την αποτελεσματικότητά τους κι έχω καθιερώσει το εξής σύστημα:
Από τα πιο ωραία πράγματα για να θυμάσαι είναι τα ταξίδια. Όταν λοιπόν το φέρνει η τύχη (καλά το ότι ξεβρακώνομαι οικονομικά να μην το αναφέρω εδώ) και επισκέπτομαι κάποια χώρα του εξωτερικού, φροντίζω να το συνδέσω με μια συγκεκριμένη μυρωδιά (συνήθως κάποιο άρωμα που ξεκινάω να το φοράω σε όλο το ταξίδι). Αυτό έχει ως αποτέλεσμα όταν μυρίζω πχ το tresor της lancome να σκέφτομαι το Παρίσι. Η Νέα Υόρκη μυρίζει ένα αφρόλουτρο, η Ρώμη το άρωμα for ever and ever, κοκ.
Επίσης, ένα άλλο μέσο με το οποίο ταξιδεύω είναι τα παλιά περιοδικά. Επειδή όμως είμαι ψυχάκιας και δεν μπορώ να μαζεύω σαβούρα στο σπίτι, κατά διαστήματα πάω στο Μοναστηράκι κι αγοράζω το Πάνθεον (το διάβαζε η μαμά μου ντε!) ή καμιά Μανίνα (εγώ είχα αυτή τη λογοτεχνική προτίμηση-ειδικά ο κόσμος της Πάτυ ήταν το κάτι άλλο) και χαζεύοντας μέσα στις σελίδες τους νιώθω σαν να είμαι και πάλι 10 άντε 12 ετών.
Το ίδιο παθαίνω και με τις διαφημίσεις. Ανακαλώ γνωστά τραγουδάκια:
(drSeeng πάμε) «Κι αν είναι καθαρό και φεύγει το νερό αυτό το χρωστώ στο Του μπο φλο!»
Ή «απορρυπαντικό το λένε και έχει δύναμη διπλή! τη μπουγάδα μας λευκαίνει Ναιιιιιι Scott»
Και κορυφαία στιγμή:
«Πάνω κάτω σοκολάτα να ποια είναι η Σερενάτα!...
http://www.youtube.com/watch?v=AnnQmEmXcbI&eurl=http:/
Φυσικά και η μουσική με ταξιδεύει προς τα πίσω: Το every breath you take ήταν το πρώτο μου τραγούδι στην εφηβεία. Και για να σας δώσω ένα μπόνους ξεφτιλίσματος μιας και διαβάζετε τόση ώρα να σας πω πως όταν ήμουν 4-5 ετών μου άρεσε η Ραφαέλα Καρά. Έπαιρνα λοιπόν τις πετσέτες της κουζίνας (3-4 τουλάχιστον) τις στερέωνα γύρω από τη φούστα μου και ένα δύο πάμε:
ΑΑαα Αααα α φαλ α μορε κομιτσατου (αυτό έλεγα μη με διορθώσετε). Και φυσικά στριφογύριζα για να σηκώνονται οι πετσέτες και να φαίνομαι εντυπωσιακή σε όσους έκανα το σόου. Μη γελάτε! οι γονείς μου είχαν κυκλοφορήσει βρώμα ότι χορεύω σαν τη μικρή κόρη του Scotch Bright μέσα στην κουζίνα και ακόμη και ο παιδίατρος πριν μου ρίξει το εμβόλιο ζητούσε ένα μικρό σόου. Από μικρό σούργελο, Αναγκαστήκαμε να μετακομίσουμε 3-4 φορές για να χάσει το αγριεμένο πλήθος τα ίχνη μου.
Δε βάζετε κι εσείς ένα χεράκι να θυμηθούμε τα παλιά?

(η φωτό είναι πριν μάθω για τη Ραφαέλα)

Θέλω...

2008-07-16T03:49:00.000-07:00

Να κατεβάσω ρολά από όλες μου τις υποχρεώσεις.
Να ξεφύγω από την πραγματικότητα
Να μην μου μιλάνε
Να μη με ενοχλούν
Να με αφήσουν ήσυχη.
Να με προσέχουν όπως προσέχω εγώ τους άλλους
Να μη με θυμούνται μόνο για τα προβλήματά τους, αλλά να ρωτούν αν έχω κι εγώ πρόβλημα
Να με παραχαϊδέψουν λίγο, διότι το χρειάζομαι

Και να που γύρισα!

2008-07-11T14:25:00.000-07:00

Γύρισα και δεν ξέρω τι να σας γράψω. Ή μάλλον δεν ξέρω από πού να αρχίσω.

Να σας ευχαριστήσω σίγουρα για τις ευχές για καλή ανάρρωση. Τις χρειαζόμουν κι ας μην ήταν για μένα, αλλά για το μικρό φιογκάκι μου που μπορεί να σου κάνει το στομάχι ... κόμπο όταν είναι άρρωστο.

Να σας πω ότι σήμερα αφου ταχτοποίησα μωρό, έπλυνα ρούχα, τοποθέτησα τα πάντα στη θέση τους και γενικά έκανα ότι περνούσε από το χέρι μου για να νιώσω ότι τίποτε δεν έγινε και όλα είναι καλά, μόλις βρήκα λίγο χρόνο είπα ότι, ναι τώρα μπορώ να ηρεμήσω, δεν σκέφτηκα να φτιάξω καφέ, αλλά επισκέφτηκα τα Blogs σας για να δω τι κάνετε. Και αποφάσισα να σας γράψω τα σχόλια μου από εδώ. Μετά φυσικά θα επανέλθω στους χώρους σας.

Να σας πω διάφορες σκέψεις από το νοσοκομείο, αλλά και για την εμπειρία του φόβου επειδή δεν ξέρεις τι γίνεται και να μην υπάρχει απάντηση στο τι έχει ένα μωρό. Το δικό σου μωρό ή ο δικός σου άνθρωπος.

Να σας πω τέλος ότι με τα διάφορα που έζησα όλες αυτές τις ημέρες στο μικρόκοσμο του νοσοκομείου είχα πολλές φορές τη σκέψη: Α! να το πω στα παιδιά. Θα τους αρέσει αυτό, ή να τους πληροφορήσω για το τάδε κοκ. Και κατάλαβα το εξής: είσαστε κι εσείς η παρέα μου, όπως οι φίλοι που έχω και συναντώ από κοντά. Έτσι και με εσάς έχω αποκτήσει μια οικειότητα αλλά και μια ανάγκη να σας μιλάω και να μου μιλάτε. Κάτι μας δένει τελικά.
Μου λείψατε.
http://www.myspace.com/endelexeiagr

Σήμερα είπαμε όμως θέλω να ξεκολλήσω από αυτό που ζούσα τόσες ημέρες οπότε σας γράφω κάποια σχόλια για τα νέα σας posts.

ΥΓ Πριν γίνει όλος αυτός ο χαμός, ήθελα να πάω σε ένα πάρτυ 80’s που θα γίνει σήμερα Σάββατο στο μπαρ Limit up στο Κρυονέρι (??? Ε τι να κάνουμε εκεί γίνεται) και να σας καλέσω μήπως καταφέρουμε να γνωριστούμε από κοντά. Φυσικά εδώ κολλάει το όταν ο άνθρωπος σχεδιάζει ο Θεός γελάει. Δεν ξέρω, λέω να πάω για να ξορκίσω όλη την εβδομάδα. Σε κάθε περίπτωση ελπίζω κάποιος από εμάς, να το οργανώσει και να τα πούμε. Εγώ συνεχίζω να το έχω στο μυαλό μου.
Άλλωστε είμαστε Έλληνες και κάποια στιγμή θέλουμε να πιούμε έναν καφέ ή ένα daquiri Lime (ευτυχώς που είμαστε Έλληνες) από κοντά.

Πάμε πρόβα!

Spy: τρέχετε ολοταχώς για βουτιές ε? σε ζηλεύω σε βαθμό που μπορεί να πάθω παράκρουση και να σε μιμηθώ. (αυτό το παιδί τι περνάει μαζί μου από το νοσοκομείο στην παραλία).
Εξαιρετική η ιδέα με τα καμουφλαρισμένα παιχνίδια. Έγιναν υπέροχα post, το βούλωσα κι εγώ που ήθελα να αναιρεθείς κι ηρέμησα. Αν είναι να αναιρείσαι τόσο δημιουργικά, ζήτω η ασυνέπεια των λόγων μας!
Τέλος, Σε ευχαριστώ πολύ που ενδιαφέρθηκες και για τις ευχές σου. Φαίνεται τόσο μικρό/λίγο αυτό που σου λέω, αλλά έχεις καταλάβει ένα τεράστιο χώρο στην καρδιά μου. (πάλι τσούζουν τα μάτια μου).

Apos: El firulete! Τι όμορφο τραγούδι! Παρακαλώ να μου μάθεις να το χορεύω. Σταματώ για να δω τι θα σου γράψω.
Άσε, δεν μπορώ να τα ταχτοποιήσω, όπως βγουν. Δροσερά παγόβουνα μέσα στον καύσωνα. Πολύ ωραία ιδέα. Βέβαια μετά ακολούθησε η περιγραφή του ιδρωμένου Νεάντερταλ όπου νόμισα ότι κόλλησαν τα χέρια μου αυτή τη γλίτσα που αποκτάς μέσα στο τρένο. Το κείμενο ήταν πολύ αστείο (επιτέλους γέλασα!) και η χρήση της ξινισμένης πένας γίνεται με εξαιρετικό τρόπο.
Όσο για τη σειρά την πρόσεξα κι εγώ πριν πάω στο νοσοκομείο, και ναι είναι καλή! Ρε παιδί μου όμως πολύ μεγάλο στόμα αυτή η Κίρα. (θέλει η κατίνα να κρυφτεί, αλλά το κουτσομπολιό δεν την αφήνει). Όχι σοβαρά τώρα: δεν έχει πολύ μεγάλο στόμα?
Τέλος να σου πω ότι πρόσεξα την ανταπόδοση για την πρωτιά στα σχόλια. Τώρα που γύρισα θα ξαναβρω το ρυθμό μου και τη θέση μου στα σχόλια σου. Ευχαριστώ για τις ευχές σου.
Άλλο ένα: ρε παιδί μου πως γίνεται να με ψαρώνεις εξ αποστάσεως? Θέλω να σου γράψω βλακείες και ντρέπομαι τόσο σοβαρός που είσαι. (πάω να δω κανένα ψυχίατρο διότι δεν καταλαβαίνω καν τι εννοώ).

Μανιταράκι: τι χαρά να ξεκινήσω να διαβάζω για Κουφονήσια (μεγάλος έρωτας) και να πάω στις πληροφορίες για σένα συν το μπόνους! Επιτέλους γύρισα μην ανησυχείς πλέον κι ευχαριστώ πολύ πολύ που με σκεφτόσουν. Τα σκιτσάκια είναι φανταστικά. Ήμουν σίγουρη ότι είναι δικά σου (μοιάζουν με το προηγούμενο σου avatar το οποίο από διαίσθηση ήξερα ότι είναι δικό σου. Ε… κοίτα αν το έγραφες κάπου μέσα στο Blog εγώ αλήθεια δεν το ήξερα.). Μ’αρεσαν οι γαστριμαργικές αναφορές :
1. για παγωτό (παλιά έκανα το εξής: έπαιρνα τον κουβά παγωτό και ζητούσα να μου τον πάρουν από τα χέρια μετά από 10 λεπτά, και να μη με λυπηθούν… κάποιοι έχασαν χέρια).
2. μερέντα. Ψοφάω για μερέντα. Πότε θα βγει σε εκδοχή Light?
Αχχχχ ίσιωσα.

Moyratos: Τι θα πει νίκησαν οι ξανθές? Αφού δεν μου πάνε τα ξανθά γαμ.τη μου! Είμαι σαν ξέπλυμα. Το στερεόγραμμα φανταστικό. Ξέρεις να φτιάχνεις? Μου αρέσει πάρα πολύ να παίζω με αυτά κι ας είμαι σαν σκεφτικό κουνουπίδι (λόγω αποβλακωμένου ύφους). Ευχαριστώ για τις ευχές φυσικά και θα ακολουθήσω τη συμβουλή για τις βουτιές.

Maritimepeace: Pink martini? Από τα σχέδια που αναβλήθηκαν με συνοπτικές διαδικασίες. Τους είχα δει πριν …2 χρόνια? 3? Τέλος πάντων ήταν τότε που έβγαλαν το δίσκο Hang on little tomato. Εμένα μου αρέσει μια άλλη νύχτα δικιά τους το: Una notte a Napoli. Ευχαριστώ κι εσένα για τις ευχές σου και τη συμπαράσταση. Θα έρθω από εκεί να γελάσουμε. Προς το παρόν πάω να βρω το κομμάτι που σου αρέσει για να δω αν το ξέρω ή όχι (αμνησία παιδί μου μόνιμη). Το θέμα parking το αφήνω, κρατάω μόνο τα ωραία.

Mara Lisha: επιτέλους ξεμπλέξαμε με τα δύσκολα! Είχα όμως και καλή ενέργεια από εσάς που με σκεφτόσασταν! Πολύ σε ευχαριστώ. Ένα άλλο μεγάλο ευχαριστώ έχει να κάνει με το downloading ΜΟΝΟ των νόμιμων αρχείων ; ). Επιτέλους ήρθε κάποιος να με ξεστραβώσει. Αν το φιογκάκι είναι οκ μέσα στο Σαββατοκύριακο νομίζω ότι θα ξεσκίσω όλα τα πιθανά αρχεία που μπορών να κατεβάσω. ΠΑΝΤΑ τα νόμιμα. Τι λες τώρα ! Μετά θα κάνω την έξυπνη. (πειράζει? Δεν πειράζει ε?).

Mad: Καλά είσαι απίστευτος! Αυτός είναι γιατρός! Δηλώσαμε ασθένεια κι αμέσως στο πλευρό μας! Δυστυχώς δεν είχαμε απλή γρίπη αλλά σκωληκοειδίτιδα. Τέλος πάντων θα σας τα γράψω κάποια στιγμή διότι πολλά με απασχόλησαν, αλλά υπήρξαν κι άνθρωποι που πάνε την έννοια του γιατρού πολύ μπροστά. Για να μη λέμε μόνο τα άσχημα.
Όσο για την ιστορία Ζήνα, Πέγκυ, πόνυ, κάτι μου λέει ότι χάνω πολύτιμες αναφορές σε τραγούδια και πορείες που ούτε καν ξέρω. Αλλά δεν με ξέρεις καλά! Θα τα μάθω. Κι όταν γυρίσεις από τις διακοπές (13 Ιουλίου ξεκινάμε ε?), θα τα πούμε.

DrSeeng. Αγαπημένε μου τι να πω? Με θάμπωσε η ομορφιά σου? Το παράστημά σου? Καλά έκανες τόσο καιρό και καθόσουν στα μετόπισθεν. Όσο σε είχα πλάτη ήμουν καλά. Τώρα αναρωτιέμαι: πότε έγιναν τόσο ωραίοι οι ψυχολόγοι? Αχ ήθελα πως και πώς να γράψω κάτι για τη συνάντησή μας και με έφαγαν τα νοσοκομεία.
Κρίμα.
Ευκαιρία όμως να το πω κι εδώ και θα δω τι άλλο θα κάνω:
Παιδιά ο DrSeeng εκτός από χιούμορ, εξυπνάδα και ταλέντο είναι και ωραίο παιδί-Ελεύθερες σπεύσατε!!!!
Ο Γρηγόρης πολύ καλός, με όλο τον καλοπαιδισμό του να ξεχειλίζει και να βγαίνει από τα κουτάκια του κόμικ. Μπλιάξ κόλλησα από την καλοσύνη του και την αγιοσύνη του.

Beth, που γυρνάς? Ή μάλλον γύρνα! καλοκαίρι είναι, νέο κορίτσι είσαι, που θα βρίσκεσαι μπροστά στο PC? Χαίρομαι πάντως που με περιμένεις. Ευχαριστώ.

Teddyboy, χρειάζομαι 3 μέρες για να κάνω catch up ότι έχετε ανεβάσει. Πάντως ενδιαφέρουσες οι οικοσυσκευές Siemens, δεν μπορώ να πω.

laplace με πήρε και με σήκωσε με το μπήκα στο blog σου! άργησες καμάρι μου αλλά γύρισες με 10 μποφόρ! δεν πειράζει καλό είναι να τα χώνουμε που και που. για να ισιώνουμε! (ευτυχώς που στο προηγούμενο Post σου είχα γράψει καλημέρα διότι με έβλεπα να συγκαταλέγομαι στους άλλους).

Και τελευταία η elfeleni μου η οποία πέρασε από κοντά όλη την ιστορία με τις αρρώστιες μας, που έχει φύγει διακοπές εδώ και μέρες και μόνο το σώμα της μας κάνει παρέα. Κατά τα άλλα το μυαλό της είναι γεμάτο τζιτζίκια. Σου έκλεψα το τραγουδάκι των Εντελέχεια αλλά ξέρω ότι δεν σε πειράζει να το έχουμε κι οι δύο. Σ’αγαπάω πολύ και θα τα πούμε αύριο ελπίζω γυρνώντας στη δεκαετία του ’80.

Φιλιά σε όλους σας

Κλειστό προσωρινά

2008-07-06T11:18:00.000-07:00
Για λίγες ημέρες θα πρέπει να λείψω. είμαστε άρρωστοι και όπως καταλαβαίνετε δεν θα μπορώ να μαθαίνω νέα σας.
Θα τα πούμε σύντομα.
φιλιά.

50 χρονάκια είναι αυτά! Να δεις πότε θα περάσουν

2008-07-03T05:44:00.000-07:00

Αχ παιδιά είναι καλοκαίρι και δεν θέλω να στρώσω τον κ_λο (συμπληρώστε το κενό με το γράμμα που προτιμάτε) μου να γράψω. Οπότε, έχω αρχίσει διάφορες αλχημείες για να μένω σε επαφή μαζί σας και ταυτόχρονα να διασκεδάζω.
1. θα αρχίσω να στέλνω τον κόσμο σε άλλα blogs (του τύπου: καλά τα λέει ο φίλος μου διαβάστε στο Link)
2. θα παίζω παιχνίδια διότι είμαι πιο χαλαρή.
3. ε όλο και κάτι θα γράφω διότι μέσα σε 1 μήνα δεν θα μου μιλά άνθρωπος.

Σε 50 χρόνια από τώρα:
1.Θα είμαι κάπως μεγάλη (… άσε δεν υπολογίζω πόσο), αλλά λόγω άριστης φυσικής κατάστασης θα διατηρούμαι πάρα πολύ καλά (και η φορμόλη μια χαρά σε διατηρεί).
2.Θα παίζεται ακόμη η Τόλμη και Γοητεία: Ο Ριτζ θα παντρευτεί για 19η φορά τη Μπρουκ ενώ η Στέφανι (η μαμά του) θα σκέφτεται με ποιο τρόπο θα τους χωρίσει. Θα εμφανιστεί η Καρολάιν (φυσικά και θα είναι παρθένα, άμα έχεις να το κάνεις από το ’87, η παρθενια αποκαθίσταται εκ νέου). Θα αποκαλυφθεί ότι είναι τελικά νόθα κόρη της Στέφανι η οποία και θα την αναγνωρίσει. Την κηδεμονία όμως θα διεκδικήσει και η Σάλι Σπέκτρα. Τα υπόλοιπα δε σας τα λέω, διότι και η ΕΤ3 πρέπει να ζήσει. Να περιμένετε να τα δείτε.
3. Η Έλλη θα συνεχίσει το γνωστό βιολί να πηγαίνει σε κανάλια και μετά να παραιτείται. Επειδή όμως θα φορά πατομπούκαλα λόγω πρεσβυωπίας θα ονομάσει τη νέα της εκπομπή «Με τα αυτιά της Έλλης».
4.Θα έχω προλάβει να μάθω ισπανικά και θα τα μιλάω μάλιστα καλύτερα από τον Apos (φύσει αδύνατον, αλλά στο κάτω, κάτω θα γίνουν και τα άλλα? Ότι θέλω γράφω).
5.Θα στρωθώ να γράψω το παιδικό μυθιστόρημα που σκέφτομαι τόσα χρόνια. Πιθανώς να το έχω ξεχάσει εντωμεταξύ, αλλά δεν πειράζει. Άλλωστε δεν έχω πάρει και προκαταβολή.
6.Θα συνεχίσω σταθερά να κάνω δίαιτα. Όσα χρόνια κι αν περάσουν, νομίζω ότι ποτέ δεν θα μπορέσω να ξαναφάω απενοχοποιημένα, όπως έκανα όταν ήμουν 7 ετών. (μερέντα, γαριδάκια και παγωτό: το τρίγωνο της αμαρτίας).
7.Θα συνεχίσω να βγαίνω με τις δύο κολλητές μου για καφέ (ίσως τότε να πίνουμε κάποιο φαρμακάκι για χοληστερίνη ή φασκόμηλο, αλλά το σημαντικό είναι να διατηρήσουμε τη συνήθεια). Ελέν θα τα πούμε την Κυριακή.
8.Θα συνεχίσω να ψωνίζω στο Zara. Πιστεύω ότι μέχρι τότε να μου έχουν αφιερώσει ένα τμήμα (ανδρικά, γυναικεία, νεανικά TRF, παιδικά, Wilma’s choice) λόγω της σημαντικότατης συμβολής μου στη διεύρυνση της αλυσίδας.
9.Θα ψηλώσω άλλους 10 πόντους και θα με πάρουν στην ομάδα Μπάσκετ των Celtics. (είναι τριφύλλια και αυτοί και δεν θα μπερδεύομαι).
10. Θα προλάβω να βρω το δέκατο πράγμα που θα έχει γίνει, διότι τώρα δεν μου έρχεται.
Επειδή δεν θέλω να σας αγχώνω, όσοι θέλετε καθίστε και σκεφτείτε τι θα γίνει σε 50 χρόνια. Για τον Apos ειδικά, είναι υποχρεωτικό. Τώρα που το καλοσκέφτομαι και για τον Spy. (να αναιρεθείς! γιατί όχι?)

Ελεύθερη η Μπετανκούρ

2008-07-03T04:26:00.000-07:00
Επιτέλους να και κάτι ευχάριστο! απελευθερώθηκε η Μπετανκούρ μετά από ομηρία σχεδόν 6ετών. Διαβάστε στο άρθρο του Apos τη σχετική ενημέρωση, αλλά και τα σχόλια που συμπληρώνει ο antidrash&sex.
http://aposargentino.blogspot.com/

H Διάπλασις των Παίδων

2008-06-30T05:24:00.000-07:00

Λίγο πολύ όλοι θα έχετε καταλάβει (κρυφό δεν το έχω, μάλλον σας έχω πρήξει), ότι έχω ένα γιό 6 μηνών. Εννοείται ότι τη σήμερον ημέρα όταν περιμένεις παιδί (δηλαδή ΠΡΙΝ γεννηθεί) έχεις ήδη ξεκοκκαλίσει όχι μόνο κάθε βιβλίο σχετικό με την εγκυμοσύνη, αλλά και με τη διαπαιδαγώγησή του.
Προσωπικά είπα να πρωτοτυπήσω στο εξής: αντί να αγοράσω βιβλία με το τι πρέπει να κάνω ως γονιός, προτίμησα τα βιβλία του τι ΔΕΝ πρέπει να κάνω. Γιατί? Να σας εξηγήσω. Όταν διαβάζεις τα «πρέπει», συνήθως the sky is the limit.
Δηλαδή, ας υποθέσουμε ότι διαβάζετε τη φράση: Θα πρέπει να αφήνετε το παιδί ελεύθερο να εκφράζει την προσωπική του θέληση και να μην το καταπιέζετε. Όταν δεν θέλει να φάει, σεβαστείτε την προσωπική του επιθυμία, διότι πιθανώς να μην έχει όρεξη.
Αυτό που δεν λέει όμως είναι
1. ότι δεν θέλει να φάει επειδή δεν του αρέσει το φαγητό (πχ. έχετε μαγειρέψει θρεπτικότατες μπάμιες -έχω ψύχωση με αυτό το φαγητό- και το παιδί με το που τις βλέπει παθαίνει υστερία)
2. ότι δεν θέλει να φάει διότι στο πλαίσιο της ελεύθερης βούλησης έχει μπουκωθεί με 40 σοκολάτες, άρα τι να φάει? Άντε να του δώσετε καμιά Σουρωτή για να συνέλθει (καλού κακού γράψτε το και σε κανένα πρόγραμμα αδυνατίσματος)
3.εκείνη την ώρα βλέπει DVD με τη Ντόρα την ηλίθια εξερευνήτρια και σιγά μη σηκωθεί να φάει.
Αν το σκεφτείτε και οι 3 περιπτώσεις είναι δείγματα διαφορετικής βούλησης. Τι θα κάνετε λοιπόν? Αν έχετε πάρει όμως βιβλίο με το τι δεν πρέπει να κάνετε, τα πράγματα είναι πολύ πιο ξεκάθαρα: Αν είναι ώρα φαγητού, το παιδί πρέπει να έχει μάθει σε ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα, άρα δεν μπορείτε να το αφήσετε να παίζει με το γερανό του. Δεν το αφήνετε να ορίσει το πώς θα φάει (άμα ανέβεις στη ντουλάπα και με κοιτάς θα φάω όλη την κρέμα) και δεν μπορείτε να αντικαταστήσετε θρεπτικά γεύματα με ότι του αρέσει διότι το παιδί ΔΕΝ είναι διατροφολόγος. Εξ ου λοιπόν και τα βιβλία του Don’t.
Όλα αυτά ήταν η εισαγωγή. (το κυρίως θέμα είναι μικρότερο, άστα να πάνε στην έκθεση). Και την έγραψα για να πάρετε μια ιδέα του πως σκέφτομαι κάποια πράγματα. Πάμε τώρα σε αυτό που με απασχολεί και είπα να το μοιραστώ μαζί σας, για να φωτίσουμε το θέμα από πολλαπλές πλευρές και να κάνω τελικά αυτό που θέλω.
Μεγαλώνω λοιπόν ένα αγόρι. Κι έρχεται ήδη η πρώτη περίπτωση όπου ως αστείο του προξενεύουν 45 συνομήλικα κοριτσάκια, λέγοντας ταυτόχρονα ότι αυτός είναι άντρας και θέλει προίκα και θέλει και πολλές για να διαλέξει πέντε -έξι. Από τα πρώτα πράγματα που σκέφτομαι ως μαμά μοντέρνα, νέα και ωραία (άσχετο το τελευταίο, αλλά προσδίδει στυλ) είναι ότι ο γιός μου θα πρέπει να μάθει ότι :
1. σεβόμαστε τις γυναίκες
2. είμαστε ίσοι άνδρες και γυναίκες
3. δεν το παίζουμε ανώτεροι και ισχυροί
Και μετά αναρωτήθηκα: Αυτό θέλουν οι γυναίκες σε έναν άντρα? Και ειδικότερα: θέλουμε έναν άνδρα ίσο? Προσωπικά, αφού πέρασα από όλες τις εκφάνσεις της ανεξαρτησίας, της ισότητας και μη σας πω της ανωτερότητας των γυναικών (λέμε τώρα, μη βαράτε οι άντρες), κατέληξα στο συμπέρασμα ότι προτιμώ έναν άντρα ο οποίος με κάνει να νιώθω ασφαλής. Ότι μπορώ να στηριχθώ επάνω του και όταν φοβάμαι, αυτός θα είναι εκεί για να αναλάβει την κατάσταση. Και μπορεί να φροντίσει εμένα και το παιδί μου και ότι είναι πιο δυνατός από εμένα και θέλω να είναι και πιο έξυπνος και πιο από όλα!
Πάθατε?
Είναι πολύ απλό: Θέλω κάποιον ανώτερο από εμένα για να μπορεί να αναλάβει την κατάσταση αν εγώ κριθώ λίγη/ανεπαρκής. Το βλέπω σαν νόμο της φύσης: επιλέγεις τον καλύτερο για να συνεχίσεις το είδος, γιατί να θέλω κάποιον που είναι μόνο το ίδιο με εμένα?
Αν λοιπόν λάβω αυτό ως δεδομένο, τότε κι ο γιος μου θα πρέπει να μπορεί να ανταποκριθεί σε αυτή την απαίτηση. Όχι να το παίζει ανώτερος, αλλά να διατηρεί την εικόνα του αρσενικού. Αυτό όμως είναι ολόκληρο Marketing και σίγουρα περιλαμβάνει ένα είδους ταγκό όπου τη μια πας μπροστά λέγοντας «εγώ» ενώ την άλλη κάνεις πίσω και λες «εσύ». Και για να υποστηρίξει την εικόνα του άντρα-προστάτη θα πρέπει να εκπαιδευτεί ότι μπορεί να το κάνει. Και καταλήγω: για να νιώσει κάποιος ισχυρός δεν θα πρέπει να του εμφυσήσεις μια τέτοια συμπεριφορά? Δε θέλει κάποιο ντοπάρισμα? Το ντοπάρισμα όμως γίνεται με το να ξεφύγεις από την ισορροπία και θα πεις τα πράγματα «κάπως» υπερ του. Άρα θα πρέπει να του πω ότι είσαι Θεός-Ολυμπιακός?
Για πάρτε keyboards και πείτε μου.
Επισήμανση: μη το χ…τε και απαντήσετε μόνο στο θέμα του Θρύλου!

10 άχρηστες πληροφορίες για μένα

2008-06-24T05:12:00.000-07:00

Παιδιά προειδοποιώ: παιχνίδι είναι! δεν στέρεψα από θέματα κι αποφάσισα να μιλήσω για μένα.

1.Το όνειρό μου είναι μια σελίδα από ένα βιβλίο του John Irving (Widow for one year). H ηρωίδα αφού έχει λύσει όλα της τα υπαρξιακά, μένει πλέον με τον αγαπημένο της στην εξοχή (στο Vermont συγκεκριμένα) κι έχει ένα σπίτι, ένα σκύλο και κάτι παιδιά. Αυτά. Α! επίσης κάτι μαγειρεύει με αλεύρι (πίτα, κουλούρια, αλευρόκολλα) και φοράει μπλου τζιν. Το τελευταίο είναι σημαντικότατο, διότι για να φοράς μπλου τζιν και να σου πάει, πρέπει να είσαι κορμάρα.
2.Μ’αρέσει πολύ ο καφές (αυτό από ότι έχω καταλάβει είναι Must αναφορά, το γράφουν όλοι ως προτίμηση ή μη). Θέλω τον καφέ σκέτο, εκτός από τον ελληνικό που τον προτιμώ μέτριο. Όσον αφορά το τσάι: Έχω 45 είδη τσαγιού (τσάι με μούρα, με βερύκοκα, με μάνγκο, με μπάμιες κλπ) και λατρεύω το καπνιστό που όλοι οι υπόλοιποι το φτύνουν διότι λένε ότι μυρίζει σαν ρέγγα. Σκασίλα μου! Μένει περισσότερο για μένα.
3.Λατρεύω τα ταξίδια. Αγαπημένος προορισμός η Νέα Υόρκη. Αυτή η δήλωση βέβαια μου δημιουργεί συνήθως πρόβλημα, διότι έχω να αντιμετωπίσω όλους όσους θεωρούν ότι είναι προοδευτικοί, οπότε απορρίπτουν συλλήβδην οτιδήποτε αμερικάνικο. Συνήθως μου αναπτύσσουν την επιχειρηματολογία τους πίνοντας coca cola (light).
4.Ήθελα χρόνια ολόκληρα να αγοράσω ένα Renault Clio. Το αγόρασα κι ηρέμησα. Ακόμη και σήμερα δεν μπορώ να καταλάβω γιατί έχω φάει τέτοιο κόλλημα με αυτό το αυτοκίνητο. (χάθηκε να ονειρεύομαι καμιά BMW Μ3? Βέβαια σε αυτή την περίπτωση θα ήταν ακόμη όνειρο).
5.Από παιδί μου άρεσαν οι διαφημίσεις («Αχ ωραία έχει διαφημίσεις»). Τις μάθαινα απέξω και κυρίως τις τραγουδούσα. Πολλά τραγουδάκια τα λέω ακόμη. Νομίζω ότι για ορισμένες εξ αυτών έχουν χρεοκοπήσει προ πολλού οι εταιρείες που διαφήμιζαν, ή οι ιδιοκτήτες τους πέθαναν από βαθειά γεράματα.
6.Χρόνια ολόκληρα προσπαθώ να προσαρμοστώ στην ελληνική μουσική παιδεία (από Βίσση μέχρι Τερλέγκα). Δεν μπορώ με τίποτε! Θεωρώ υπέρβαση το γεγονός ότι μπορώ πλέον και ακούω Δίεση. Δεν έχει να κάνει με σνομπισμό. Απλά δεν μου αρέσει. Όπως δεν μου αρέσει η Heavy metal και δεν μου άρεσε ποτέ. (sorry Beth). Παρατηρώ όμως ότι και τα δύο είδη επιβίωσαν μια χαρά χωρίς την υποστήριξή μου. Περίεργο!
7.Αντιπαθώ τους ανθρώπους που κυκλοφορούν με αέρα 27 καρδιναλίων επειδή είναι ωραίοι (η Beth το έχει περιγράψει τέλεια αυτό), ή έχουν χρήματα, ή τελείωσαν το Institute Francais, ή νομίζουν ότι είναι έξυπνοι. Ακόμη περισσότερο όμως σπάζομαι με όλους αυτούς που τσιμπάν από αυτή τη συμπεριφορά και συμπεριφέροντε ως σφουγγοκωλάριοι (συγνώμη παιδιά αλλά να καταλαβαινόμαστε).
8.Μου αρέσουν τα τζιτζίκια το καλοκαίρι και η βροχή το χειμώνα. Αλλά μιλάμε ότι θέλω πολλή βροχή! Κάθε μέρα αν γίνεται.
9.Έκανα πρωταθλητισμό στην κολύμβηση και διακόσια χρόνια μετά ακόμη αναλογίζομαι εκείνο το διάστημα με νοσταλγία.
10.Είδα κι έπαθα να βρω 10 άχρηστες πληροφορίες για μένα. Μάλλον οφείλεται στο ότι είμαι πολύ σημαντική.

Μία σκέτη από απλά μαθηματικά. Ή πώς να πληρώνετε ακριβή βενζίνη

2008-06-17T13:07:00.000-07:00

Το σημερινό θέμα δεν είναι δικό μου, είναι αναπαραγωγή. Και το αναπαράγω επειδή ο αποστολέας επιθυμεί να γίνει γνωστό (τώρα πως θα γίνει γνωστό από το Blog μου δεν είναι της παρούσης).
Αλλά εφόσον τσεκάρετε κι εσείς και δείτε ότι ισχύουν τα όσα θα διαβάσετε, κι εφόσον συμφωνείτε, μπορείτε επίσης να το διαδώσετε μπας και πετύχουμε τίποτα.
Ακολουθούν απλά μαθηματικά: (οι αλλεργικοί πάρτε μια δραμαμίνη πρώτα, αλλά διαβάστε το! Σας ενδιαφέρει!).

Το 2000
1 $ = 1.2 € και 1 βαρέλι πετρέλαιο = 60 $
και 1 lt βενζίνης = 0,7 €
επομένως 1 βαρέλι = 72 €

Τον Απρίλιο 2008
1 $ = 0.62 € και 1 βαρέλι γύρω στα 115 $.
επομένως 1 βαρέλι = 71,3 €

13 Ιουνίου 2008
1 € = 1.534 $ ή 1 $ = 0.651 €
και 1 βαρέλι πετρέλαιο = 134 $
και 1 lt βενζίνης = 1,25 €
επομένως 1 βαρέλι = 87 Eur

ΑΡΑ ΑΠΟ ΤΟ 2000 ΕΩΣ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ:
1 βαρέλι πετρέλαιο ΑΥΞΗΘΗΚΕ 20% σε €
και 1 lt βενζίνης ΑΥΞΗΘΗΚΕ 78,5 % σε €

Η ερώτηση ΔΕΝ είναι:
Εάν στην Ευρώπη το βαρέλι, έχει την ιδία τιμή, µε εκείνη του 2000, γιατί η τιμή της βενζίνης αυξήθηκε τόσο πολύ;

ΑΛΛΑ :
ΓΙΑΤΙ ΚΑΘΟΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΜΙΛΗΤΟΙ ΚΑΙ ΜΑΣ ΚΑΤΑΚΛΕΒΟΥΝ;

Η κρίση του πετρελαίου δεν φαίνεται τόσο απελπιστική για όποιον πουλά βενζίνη και για το κράτος που εισπράττει δυσανάλογους φόρους επί αυτής.
Ούτε για τους κρατικούς φορείς που χρησιμοποιούν το πετρέλαιο για παραγωγή ενέργειας, μεταφορές, κλπ που κι αυτοί αυξάνουν συνεχώς τους λογαριασμούς.

Ο αποστολέας προχωρά σε κάποια σχόλια που δεν ξέρω αν χρειάζονται (δηλαδή να προσωποποιηθούν καταστάσεις διότι θεωρώ ότι δεν αρκεί να δείξουμε δύο ή τρεις με το δάχτυλο, είναι πολλοί περισσότεροι.
Και καταλήγει:
Παρακαλώ πολύ ανακυκλώσατε το παρόν μήνυμα σε όσο περισσότερο κόσμο μπορείτε:
- ίσως να καταλήξει στα χέρια κανενός «εγκέφαλου» που µας κυβερνούν και να έχουμε καμιά διευκρίνηση για το γεγονός ότι πληρώνουμε συνεχώς επαυξημένο, κάτι µε την ίδια τιμή.
- ίσως το δει κανένας δημοσιογράφος από αυτούς που κλαίνε κάθε πρωί στα παράθυρα για την άνοδο της τιμής του πετρελαίου σε δολάρια!!!! (αναρωτιέστε μετά τι κάνουν και παίρνουν τόσα πολλά λεφτά για αμοιβή!!!!)
- ίσως, έχοντας πλέον γνώση όλοι µας, ότι µας δουλεύουν αγρίως και µας κατακλέβουν (όπως πάντα), να μπορέσουμε και να βγούμε απ' τα ρούχα µας…

Τι λέτε? δεν σας πιάνει μια κατάθλιψη?

Το σωβρακάκι που φορείς

2008-06-08T09:59:00.000-07:00

Το ομολογώ. Αυτές τις ημέρες πέραν του να σεργιανίζω σε Blogs φίλων και γνωστών δεν έχω καμία, μα καμία όρεξη να γράψω στο δικό μου. Σα να στέρεψα, σα να μην έχω τίποτα να πω, σα να μη με αγγίζει τίποτε πια.
Τίποτε?
Όχι ακριβώς, αλλά δεν ξέρω, ίσως ήταν μια εβδομάδα γεμάτη με γεγονότα και όταν πέφτουν πολλά στο κεφάλι μου, αποστασιοποιούμαι και παρακολουθώ τις εξελίξεις σαν ροφός (δηλαδή με σουφρωμένα τα χείλη σε σχήμα ο). Βάλε το θάνατο του Σεργιανόπουλου, τις μίζες του Κυριάκου, το θέμα με τη λογοκρισία στα blogs, το Euro που ήρθε, έφτασε, που είναι? Βάλε και το γάμο στην Τήλο, πάει χάζεψα (έχω ξεχάσει άλλα δέκα πράγματα, αλλά τέλος πάντων είναι κι αυτή η μνήμη ψαριού που με βασανίζει).. .
Και έτσι δεν είχα τίποτε να πω, ίσως να εξάντλησα κι όλη την φαντασία μου στα σχόλια που άφηνα σε αγαπημένα blogs.
Ώσπου ήρθε το θέμα! Αυτό που μου έκανε κλικ μέσα στο κεφάλι μου. Που με έβγαλε από τη μαχητική διάθεση που μου καλλιέργησαν τα υπόλοιπα γεγονότα. (διότι δεν μπορείτε να πείτε, ότι συνέβη εδώ και 10 ημέρες δεν ήταν για γέλια, αλλά για κλάματα ή για φάπες).
Στο θέμα μας: Στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ έκαναν μια έρευνα! Και τι έρευνα!
Κάθε πότε αλλάζουν οι Άγγλοι εσώρουχα! (ωραία έρευνα θα μου πείτε, μπράβο του Πανεπιστημίου που ασχολείται με τέτοια σημαντικά θέματα). Το τι απαντήσεις δόθηκαν και τι αποτελέσματα προέκυψαν από αυτές είναι για πολλά γέλια. Μου έφτιαξαν το κέφι!
Λοιπόν ακούστε:
1 στους 10 ερωτηθέντες φοράει το ίδιο εσώρουχο επί τρείς συναπτές ημέρες!
Ωραίο ε? κρατάει χρόνια αυτή κολόνια!
Αλλά ακόμη πιο ωραίο είναι το γεγονός ότι το 5% από αυτούς που ρωτήθηκαν φοράει στη συνέχεια το μέσα έξω για να κερδίσει μια ακόμη ημέρα! Μπλιαχ!
Τέλος 1 στους 10 Βρετανούς κρατάει τα εσώρουχά του για 10 χρόνια. (εβρέθη σώβρακο πλειστοκαινου περιόδου έξω από το Μάντσεστερ ανυπολόγιστης αξίας).
Ρε παιδιά συγνώμη, αν μπορούν να παραδέχονται ότι φορούν το ίδιο εσώρουχο για 3 έως 4 ημέρες (το μέσα έξω μην το ξεχνάμε!) δηλαδή σκέψου τι μπορεί να έκρυψαν: Ότι φορούν το ίδιο εσώρουχο Ιανουάριο και Φλεβάρη και αναγκάζονται να το αλλάξουν γρηγορότερα όταν ο Φλεβάρης είναι με 28 ημέρες.

Τι δεν θεωρείτε το θέμα σοβαρό με όλα αυτά που γίνονται γύρω μας? Γιατί? Εδώ κοτζάμ πανεπιστήμιο έκανε έρευνα, ποια είμαι εγώ να ασχοληθώ με την λογοκρισία και το δικαίωμα της ελεύθερης βούλησης?
Πάω να πλύνω κανένα σώβρακο τώρα.

Ένα από τα Link που οδηγούν στην είδηση: http://www.simerini.com.cy/nqcontent.cfm?a_id=244783

Η ψεύτρα

2008-05-29T15:12:00.000-07:00

Κοίτα τώρα πόσο έχουν δυσκολέψει τα πράγματα με τους γιατρούς. Σου δίνουν Homework! Τι εννοώ? Να σας πω. Σήμερα στις 00.40 είχα ραντεβού με τον ψυχολόγο μου. Ξέρετε έχω κάτι μνήμες που έχω απωθήσει στο μυαλό μου και με βοηθά να τις επανακτήσω. Που λέτε σηκώθηκα, ντύθηκα, έκανα τα μαλλιά μου κότσο να φανεί η αρχοντιά μου, φόρεσα το κολιεδάκι (σήμα κατατεθέν) και πήγα. (Α! είχα βάλει και το άρωμα Jungle που ταιριάζει με το look μου). Τεσπα που λένε και οι σημερινοί νέοι.
Εκτός του ότι ο χώρος βρώμαγε κι αναγκάστηκα να βγάλω εκ νέου το Jungle και να ψεκάζω σαν μανιακή γύρω γύρω, αναγκάστηκα να περιμένω τουλάχιστον δέκα λεπτά διότι ο προηγούμενος ήταν μάλλον βαρήκοος κι ενώ ο γιατρός του έλεγε ότι τελείωσε η συνεδρία, αυτός του έλεγε ότι όντως είναι έτοιμος για την προεδρεία (με το Βγενοπουλο μίλαγε για τον Παναθηναϊκό?).
Και έρχεται επιτέλους η σειρά μου, μπαίνω, και κάθομαι χαλαρά (προς ξαπλωτά) στον καναπέ και τον περιμένω. Αυτός, είχε πάει να πλύνει τα χέρια του (άλλο κόλλημα κι αυτό: να πηγαίνει να πλένει τα χέρια του με κάθε ασθενή που δέχεται, Μα αφού δεν μας πιάνει! Α μου φαίνεται την έχει κι αυτός την πετριά του!).
Οπότε τσουπ μπαίνει μέσα με κοιτάζει και μου λέει:
«Ά ξάπλωσες? Σήκω καλύτερα σήμερα δεν έχει ξάπλα, θέλω να πας σπίτι σου»
Πριν συνεχίσω, θέλω να σας ρωτήσω κάτι αγαπητοί μου αναγνώστες. Αν ήσασταν στη θέση μου, δηλαδή είχατε φάει μιάμιση ώρα για να βρείτε τι θα φορέσετε κι άλλη μια ώρα για να χτενιστείτε και να φτιαχτείτε, μετά από αυτή τη φράση δεν θα αποκτούσατε ένα κάτι? Μια απόρριψη? Ένα σύνδρομο? Έστω ένα τικ στο κάτω χείλος? Όχι πείτε μου!
Παρόλα αυτά πήρα κουράγιο σηκώθηκα και ψέλλισα :
«Μα γιατρέ! Γιατί? Εδώ δεν έχουμε πει να συναντιόμαστε?»
«Ναι, αλλά δεν θα κάνουμε συνέχεια τα ίδια και τα ίδια, βαρέθηκα να μου λες για σένα και ότι σου έχει συμβεί»
«Και τι να σου πω γιατρέ μου?» ρωτώ από μπερδεμένη έως πανικόβλητη. «Για αυτό δεν σε πληρώνω? Για να κάθεσαι να με ακούς. Αν με βαρέθηκες κι εσύ τι θα απογίνω?»
«Σε παρακαλώ, σε παρακαλώ μη βιάζεσαι» μου απαντά. «Θέλω να πας σπίτι και να σκεφτείς. Να σκεφτείς 4 πράγματα εκ των οποίων τα 3 είναι βαρετές αλήθειες και το ένα spicy ψέμα».
3 αλήθειες κι ένα ψέμα? Σαν ένα βιβλίο του Παπανδρέου (του μικρού) μου ακούγεται με τα διηγήματα και τις ιστορίες.
Και να ‘μαι λοιπόν τώρα εδώ να μασουλώ το μολύβι και να σκέφτομαι τι juicy ε όχι spicy ψέμα πρέπει να πω στο γιατρό. Μα είναι κατάσταση αυτή? Α θα τους κόψω τους ψυχολόγους και θα το ξαναγυρίσω στις κομμώτριες. Αυτές τουλάχιστον με ακούν και με χτενίζουν κι από πάνω! Α μα πιά!
Βρείτε το ψέμα:
1. Με την κολλητή μου δεν έχω μαλώσει ποτέ για γκόμενο. Μια φορά που μας άρεσε ο ίδιος και στις δύο του προτείναμε του απλούστερο: να βγαίνει και με τις δύο. Ο τύπος ξετρελλάθηκε με το λαχείο που του έπεσε, αλλά τελικά έμεινε με το κομπολόι στο χέρι, διότι τον βαρεθήκαμε κι οι δύο.
2, Όταν έδινα πανελλήνιες για να μάθω την κοινωνιολογία (που έδινα για δεύτερη φορά επειδή την πρώτη δεν στρωνόμουν με τίποτα να τη διαβάσω) έκανα το εξής: Αφού βαριόμουν μέχρι θανάτου να τη διαβάσω και να τη μάθω, την έγραψα όλη σε ένα τεράστιο τετράδιο. και την έμαθα. και πέρασα. κι ακόμη χτυπάω το καλοχτενισμένο κεφάλι μου στον τοίχο.
3, Κατά μια περίεργη σύμπτωση έχω το ίδιο εφέκτ με το Μητσοτάκη. Όπου περνάω σπέρνω την καταστροφή. Πήγα στα Πουκέτ και τα χτύπησε τσουνάμι, πήγα στο Λονδίνο και μετά έβρεχε βόμβες, τέλος επισκέφτηκα τους Δίδυμους (Πύργους, όχι το ζώδιο) και έπεσαν. Επόμενος προορισμός: Μόναχο. Κάντε ότι νομίζετε.
4. Έχω παντρευτεί 3 φορές (μια στα 18, μία στα 23, και μια στα 35-άργησα την τελευταία φορά) και με αγχώνει τι θα κάνω αν ξαναχωρίσω, επειδή η εκκλησία δεν επιτρέπει άλλο γάμο. Θα μου πείτε κάντον στο δημαρχείο. Ααααα όλα κι όλα! Εγώ είμαι παραδοσιακή!θέλω γάμο με παπά και με κουμπάρο. (κατά προτίμηση ψηλό μελαχρινό με γκρίζους κροτάφους-τον κουμπάρο εννοώ, όχι τον παπά).

Γιατρέ άντε τώρα να σε δω!

Αααα ξέχασα! Πρέπει να χώσω κι άλλους : λοιπόν επειδή είμαι μεγαλόκαρδη (μάλλον με έπιασε νύστα) όσοι πιστοί ξεκινήστε να ψευδεστε!

Μια στιγμή να πατήσω κλικ και σε έσωσα!

2008-05-26T06:12:00.000-07:00

Έχουμε και λέμε:
Τρέχει η ιστορία με την Αμαλία (καλώς ή κακώς, είναι άλλο θέμα δεν το θίγω σήμερα).
Έτρεξε (και μάλλον κουράστηκε και κάθισε) η ιστορία με τον Κούλογλου
Έτρεξε, κάθισε, ξανασηκώθηκε και θα ξανακάτσει το θέμα με το όνομα ________ Μακεδονία (συμπληρώνουμε τα κενά κατά προτίμηση).
Έχουν τρέξει στο παρελθόν θέματα με λιθοβολισμούς γυναικών, με τα μάρμαρα του Παρθενώνα, με ποινές σε παιδιά που έκλεψαν.
Όσο γράφω διαρκώς πετάγονται σαν μανιταράκια ενέργειες διαμαρτυρίας η μία πίσω από την άλλη.
Και ρωτάω: η Online διαμαρτυρία έχει γίνει το νέο συγχωροχάρτι μας? Είναι ο έξυπνος, γρήγορος και hi tech τρόπος για να εξασφαλίσουμε μια θέση στο Πάνθεον των καλών, αυτών που νοιάζονται για το συνάνθρωπο?
Ξεκίνησα να το σκέφτομαι με την ιστορία του Κούλογλου. Πιο συγκεκριμένα, εκεί που αναρωτιόμουν αν καλώς ή κακώς έγινε ότι έγινε και ότι μπορούμε να διαμαρτυρηθούμε υπογράφοντας, σκέφτηκα ότι ωραία έλυσα το πρόβλημα του φίλτατου Στέλιου υπογράφοντας την αποδοκιμασία μου για την αποπομπή του.
Μια χαρά δηλαδή!
Μπήκα έβαλα ονοματάκι, πάτησα ένα send και καθάρισα. Το ίδιο και με την Μπετανκούρ. Διαφωνώ! δήλωσα ηχηρά. Όνομα μμμτάδε, mail μμμμαυτό πάτησα ΟΚ και ηρέμησα. Προβληματίστηκα λίγο που είχε κι ένα άλλο κομμάτι που μπορούσα να στείλω κάποια € για να συνεχιστεί ο αγώνας για την απελευθέρωσή της.
Ωραία πες ότι έδινα και 2 € (το ποσό είναι τυχαίο, δεν μπαίνει για να μειώσει τη συγκεκριμένη γυναίκα).
Ε ΚΑΙ?
Μα τι κάνω δηλαδή, εξαγοράζω τη δική μου τη συνείδηση?

Τώρα θα ακούσω τα εξ αμάξης. Διότι εδώ προσπαθούμε να σώσουμε ζωές (από κρατούμενους, μέχρι δελφίνια ή λιμοκτονούντα σκυλιά) και εμένα με πειράζει που το κάνουμε εξ αποστάσεως?
Ε τι να κάνω με πειράζει! Με πειράζει διότι πιστεύω ότι ΔΕΝ τα σώζουμε.
Δηλαδή θέλετε να μου πείτε ότι η αγαθοεργία έχει γίνει σήμερα: One click away?

Ή περιμένουμε να υπογράψουμε εμείς και μετά να πάρει κάποιος ένα CD, ένα USB ή ένα δεν ξέρω τι, και να πάει να στηθεί στο Information desk των Ηνωμένων Εθνών για να πει:
-Hello μανδάμ, έχω εδώ (χτυπά την τσέπη του) 60.000 ονόματα που υπέγραψαν διαμαρτυρόμενοι ενάντια στην XXXXXXX».
-Χμ Online διαμαρτυρίες. Θα πρέπει να πάτε στο γραφείο 25 στον τρίτο όροφο.
Πάτε στο Πρωτόκολλο αφήνετε το υλικό και παίρνετε ένα νούμερο. Αν η διαμαρτυρία σας γίνει αποδεκτή θα σας ειδοποιήσουμε με email.
-Ευχαριστώ πολύ!

Μπράβο μου λοιπόν που υπέγραψα. Και σηκώθηκε ένας κακομοίρης και πήγε να κάνει όλη τη μανούρα μόνος του. Κι εγώ βρίσκομαι μπροστά από τον υπολογιστή μου ψάχνοντας να βρω το επόμενο θύμα που μπορώ να βοηθήσω.
Το επόμενο πρόβλημα που μπορώ να λύσω.
Με ένα μόνο κλικ!
Είναι τόσο απλό!

Κουβέντα να γίνεται

2008-05-16T08:12:00.000-07:00

Τελικά αυτό το κόλπο με τα Blogs μας έχει δώσει τη δυνατότητα να λεμε πολλά πράγματα ε? Είδατε τι έγινε με το θέμα του Κούλογλου? Ούτε ξέρω πόσα είναι τα Blogs που το αναφέρουν/σχολιάζουν/κατακεραυνώνουν κι ας μην πιάσουμε όλους όσους μπήκαμε στη διαδικασία να σχολιάσουμε. Χαμός έγινε!
Διάβασα εξάψαλμους για την τηλεόραση, την κυβέρνηση, την ΕΡΤ.
Διάβασα σχόλια για το πόσο καλός είναι ο Κούλογλου και η εκπομπή του και πόσο θα μας λείψει διότι αυτή την εκπομπή μπορούσε να την κάνει μόνο μέσα από αυτή τη θέση. (μεγάλη παρένθεση, προειδοποιώ: αν ο Κούλογλου μπορούσε να πει όλα αυτά τα ωραία που έλεγε επειδή ήταν στην ΕΡΤ, ενώ αν πάει στο Σκάι θα χαλάσει, είναι λίγο οξύμωρο να βρίζουμε την ΕΡΤ, διότι αυτή του έδινε την ελευθερια να κάνει ότι ήθελε. Λέω τώρα, μη βαράτε).
Διάβασα επίσης τις επιστολές που κυκλοφορούν (να εδώ πιο δίπλα τις έχω για να τις δείτε-κρίνετε μόνοι σας αν είναι αληθείς ή όχι, εγώ το ανάρτησα με πάσα επιφύλαξη) και τι είπε αυτός, τι του απάντησαν κλπ. Μαζί υπάρχει και η σχετική ενέργεια για υπογραφές που κατακρίνουν τη συγκεκριμένη απόλυση.
Τέλος, διάβασα και τα σχόλια για το ότι έλα μωρέ είχε έτοιμη τη θέση στο Σκάι, σκασίλα του. Ε! θα αναρωτηθεί κάποιος, αν είχε έτοιμη θέση, προς τι όλο το θέατρο και η ιστορία? μόνο για το θόρυβο? για να μας κάνει να τον λυπηθούμε? για να τον δούμε και να του χτυπήσουμε πατ πατ τον ώμο στη νέα του εκπομπή "αχ κύριε κούλογλου πόσο λυπήθηκα με ότι έγινε! κουράγιο όμως να κοιτάτε μπροστά κι εμείς θα σας στηρίζουμε". τόσο πολύ πια αυτά τα Media παίζουν μαρκετινίστικα παιχνίδια (κοίτα ποιος μιλάει τώρα αλλά τέλος πάντων).
Είναι ωραίο όμως όλο αυτό που γίνεται. όπως ωραίο είναι αυτό που είδα να γίνεται στο Blog του Dr.Seeng (drseeng.blogspot.com) με τον Τσίπρα. όλοι έχουμε μια άποψη, πιθανώς κοινή με κάποιους άλλους, πιθανώς, λίγο ή περισσότερο διαφορετική. Αλλά κινούμαστε, λέμε κάτι. Αυτό που δεν ξέρω και αναρωτιέμαι είναι το εξής:
1. Για τον Κούλογλου: όλο το πατηρντί (είμαι μερικές φορές σκέτη ντεκατάνς με τις λέξεις που χρησιμοποιώ) θα γινόταν αν δεν το είχε σχολιάσει ο Λαζόπουλος? Αναρωτιέμαι δηλαδή αν έγινε χάι η όλη φάση λόγω Λαζόπουλου. και δεν είναι κακό επειδή το είπε ο συγκεκριμένος, όμως είναι κακό αν ευαισθητοποιηθήκαμε επειδή αυτή τη στιγμή έχουν πέραση τα όσα λέει στην εκπομπή του. θα μου πεις, τι ψάχνεις τώρα, αφού στο κάτω κάτω ο σκοπός αγιάζει τα μέσα.
2. Για τον Τσίπρα: Σχολιάσαμε επίσης, θετικά κι αρνητικά. Μετακινηθήκαμε όμως έστω και λίγο από τις θέσεις μας? τόσα πληκτρολογια αναστέναξαν, απλά τα παμε ή διαβάσαμε κιόλας τι λέει ο δίπλα μας για να δούμε και τίποτε άλλο πέρα από το θώκο μας?

Θέμα Κούλογλου τι μπορείς να μάθεις από τα Mail σου

2008-05-15T04:10:00.000-07:00
Σήμερα είναι ημιαργία για μένα, αφού ανεβάζω θέματα με copy paste. Ένα το αυτόγραφο κι ένα αυτό, το οποίο μου ήρθε μέσω email και παραθέτω αυτούσιο. Είναι κάποιες πληροφορίες προς ενημέρωσή μας. Διατηρείστε το δικαίωμα της αμφιβολίας για ότι διαβάσετε διότι σίγουρα δεν μπορούμε να ελέγξουμε τη γνησιότητα των όσων ακολουθούν.

Ερώτηση του ΣΥΡΙΖΑ στη Βουλή

Έπειτα από συνάντηση του Προέδρου και Διευθύνοντος Συμβούλου της ΕΡΤ Χρήστου Παναγόπουλου και του Γενικού Διευθυντή Τηλεόρασης, Δημητρίου Γόντικα με τον δημοσιογράφο Στέλιο Κούλογλου, του ανακοινώθηκε ότι δεν θα συνεχιστούν στην επόμενη τηλεοπτική σεζόν οι εκπομπές «Θεματική Βραδιά» και «Ρεπορτάζ χωρίς Σύνορα». Σύμφωνα με τις "επίσημες δικαιολογίες" οι αιτίες είναι το υψηλό κόστος και τα χαμηλά νούμερα τηλεθέασης, αλλά αυτό που ψιθυρίζεται είναι ότι το βασικό πρόβλημα ήταν η θεματολογία των εκπομπών, που επέλεγε να προβάλλει τη γενιά των 700 ευρώ, την περιβαλλοντική καταστροφή της χώρας, την αστυνομική βία και τις εκπομπές για την Κίνα.

* O Κούλογλου δημοσιοποίησε επιστολή που είχε στείλει από τις 9/5/2008 στον Γενικό Διευθυντή Τηλεόρασης Δημήτρη Γόντικα, που εξηγεί πολλά..
* Εσπευσμένη απάντηση στην επιστολή του Στέλιου Κούλογλου, έστειλε ο Γενικός Διευθυντής Τηλεόρασης της ΕΡΤ Δημήτρης Γόντικας. * Δελτίο Τύπου της ΕΡΤ (Μediablog)

Kύριε Γόντικα,

Εδώ και ένα μήνα περίπου μάταια προσπαθώ να εξασφαλίσω μια επιστολή από την ΕΡΤ, ώστε να βγάλω δημοσιογραφική βίζα για την Κίνα. Μόλις χθες με ειδοποιήσατε μέσω του κ. Αναστασόπουλου ότι η διοίκηση δεν θέλει να προβάλω εκπομπή για την Κίνα. Για το ντοκιμαντέρ «Από τον Μάο στους Ολυμπιακούς Αγώνες» έχουν γίνει ήδη όλες οι προετοιμασίες (εισιτήρια, διαμονή και εταιρεία παραγωγής στο Πεκίνο), έχει συλλεχθεί αρχειακό υλικό καθώς έχουν γίνει ήδη συνεντεύξεις, όπως με την βιογράφο του Μάο. Αδυνατώ να πιστέψω ότι υπάρχουν «πολιτικοί λόγοι» για την άρνηση σας, θέλω να ελπίζω ότι πρόκειται για παρεξήγηση και σας ζητάω να με διευκολύνετε, γιατί χωρίς δημοσιογραφική βίζα η έρευνα στην Κίνα γίνεται δυσκολότερη.

Εν τω μεταξύ από διάφορες πηγές μέσα στην ΕΡΤ μαθαίνω ότι η εταιρεία δεν θα ανανεώσει την συνεργασία μαζί μου για την ερχόμενη τηλεοπτική χρονιά. Αυτό μου προκαλεί έκπληξη καθώς είναι γενικώς αποδεκτό ότι και οι δύο εκπομπές που παρουσιάζω δεν υστερούν σε ποιότητα των υπόλοιπων του σταθμού. Από οικονομικής πλευράς είναι αποδοτικές λόγω των πολλών διαφημίσεων (έφτασα να έχω φέτος 16 λεπτά διαφημιστικά σποτ μέσα σε μια ώρα), ενώ και από πλευράς θεαματικότητας (5% Μέσος όρος το Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα και 4.1% η Θεματική Βραδιά, φέτος) ξεπερνούν κατά πολύ το μέσο όρο της ΕΤ-1.

Ως αιτία για τη διακοπή της συνεργασίας αναφέρεται το περιεχόμενο των εκπομπών μου και ειδικότερα το γεγονός ότι προγραμμάτισα την προβολή της έρευνας για την γενιά των 700 ευρώ και την ακρίβεια, παρότι η διοίκηση μου ζήτησε να την ματαιώσω. Επειδή σε εκπομπές όπως αυτές που παρουσιάζω ο προγραμματισμός (ταξίδια, ντοκιμαντέρ κλπ) ξεκινάει από τον Ιούνιο θα ήθελα να με ενημερώσετε το συντομότερο δυνατόν αν θα συνεχισθεί ή όχι η συνεργασία μας.

Μετά τιμής, Στέλιος Κούλογλου

--------------------------------------------------------------------------------

Επισυνάπτουμε την επιστολή του Δήμητρη Γόντικα προς τον Στ. Κούλογλου και τα ΜΜΕ:

Προς κ. Στέλιο Κούλογλου

Αθήνα, 12/5/2008

Κύριε Κούλογλου,

Αναφέρομαι στην από 9/5/2008 επιστολή σας, την οποία έλαβα ηλεκτρονικά και θα ήθελα να σημειώσετε τα εξής

Αναφέρεστε σε προσπάθειά σας τουλάχιστον ενός μηνός να εξασφαλίσετε επιστολή από την ΕΡΤ, προκειμένου να σας εκδοθεί δημοσιογραφική βίζα για ταξίδι στην Κίνα. Στη δική μου αντίληψη το θέμα αυτό ήρθε την 8/5/2008 όταν και απάντησα. Εάν μάλιστα το είχα πληροφορηθεί νωρίτερα, θα σας είχα καταστήσει αμέσως σαφές ότι τα σχετικά με την Κίνα προγράμματα έχουν προ πολλού αποφασισθεί κι εγκριθεί.

Περαιτέρω, σας γνωρίζω ότι η ΕΡΤ εδώ και πολλούς μήνες έχει εισέλθει σε διαδικασία συνεννόησης με την CCTV για την ανταλλαγή προγραμμάτων καθώς και έχει προγραμματίσει την παραγωγή πολλών άλλων προγραμμάτων σχετικών με την Κίνα. Άρα, σε σχέση με το προαναφερόμενο θέμα έχουμε καλύψει τις προγραμματικές μας ανάγκες και η από μέρους σας μη έγκαιρη ενημέρωση καθιστά την ένταξη και της δική σας σχετικής εκπομπής αδύνατη.

Ως προς την ανανέωση της συνεργασίας μας, ήδη ο Πρόεδρος της ΕΡΤ Α.Ε. κ. Χρήστος Παναγόπουλος στην συνάντηση που είχαμε οι τρεις μας την 12 Μαΐου 2008 σας ενημέρωσα ότι η ΕΡΤ δεν προτίθεται vα εντάξει εκ νέου στο πρόγραμμά της τις εκπομπές «Θεματική βραδιά» και «Ρεπορτάζ χωρίς σύνορα», καθώς η Διοίκηση της Εταιρείας θεωρεί ότι οι ανωτέρω εκπομπές έχουν ολοκληρώσει τον κύκλο τους.

--------------------------------------------------------------------------------

ΕΡΤ Α.Ε.: Δελτίο Τύπου

Έπειτα από συνάντηση του Προέδρου και Διευθύνοντος Συμβούλου της ΕΡΤ κ. Χρήστου Παναγόπουλου και του Γενικού Διευθυντή Τηλεόρασης, κ. Δημητρίου Γόντικα με τον δημοσιογράφο κ. Στέλιο Κούλογλου, ανακοινώθηκε στον κ. Κούλογλου ότι δεν θα συνεχιστούν στην επόμενη τηλεοπτική σεζόν οι εκπομπές «Θεματική Βραδιά» και «Ρεπορτάζ χωρίς Σύνορα».

Η ΕΡΤ ευχαριστεί τον κ. Κούλογλου για τη συνεργασία του.

--------------------------------------------------------------------------------

ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

ΦΩΤΗΣ ΚΟΥΒΕΛΗΣ

ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ Β’ ΑΘΗΝΑΣ

ΕΠΙΚΑΙΡΗ ΕΡΩΤΗΣΗ

Προς τον κ. Υπουργό Επικρατείας

Θέμα: Διακοπή των εκπομπών «Ρεπορτάζ χωρίς σύνορα» και «Θεματική Βραδιά» του Στέλιου Κούλογλου

Οι τηλεοπτικές εκπομπές «Ρεπορτάζ χωρίς σύνορα» και «Θεματική Βραδιά» του δημοσιογράφου και συγγραφέα Στέλιου Κούλογλου, οι οποίες συμπληρώνουν 13 χρόνια ζωής στην κρατική τηλεόραση, αποτελούν όαση στο σύγχρονο τηλεοπτικό τοπίο, καλλιεργώντας την έγκυρη δημοσιογραφική έρευνα που αποκαλύπτει αθέατες πλευρές της πραγματικότητας, με θέματα κοινωνικού, εθνικού και παγκόσμιου ενδιαφέροντος, όπως ο Πόλεμος στον Κόλπο, το Τσέρνομπιλ, το Ιράκ, η Τσετσενία κ.ά.

Επισημαίνεται ότι ο Στέλιος Κούλογλου έχει βραβευθεί με έξι τηλεοπτικά βραβεία και η εργασία του είναι αναγνωρισμένη και καταξιωμένη στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Ωστόσο, το περιεχόμενο των ανωτέρω εκπομπών φαίνεται ότι δεν ικανοποιεί τη διοίκηση της ΕΡΤ, αφού ματαιώθηκε η προγραμματισμένη προβολή του ντοκιμαντέρ «Επιβιώνοντας στην Ελλάδα με 700 ευρώ» καθώς και η προγραμματισμένη έρευνα στην Κίνα για το ντοκιμαντέρ «Από τον Μάο στους Ολυμπιακούς Αγώνες» και ανακοινώθηκε στον δημοσιογράφο Στέλιο Κούλογλου ότι η διοίκηση της εταιρείας δεν επιθυμεί την ανανέωση της συνεργασίας τους για την επόμενη τηλεοπτική χρονιά.

Κατόπιν των ανωτέρω,

Ερωτάται ο αρμόδιος Υπουργός:

· Ποιοι λόγοι οδήγησαν στη διακοπή της συνεργασίας του δημοσιογράφου και συγγραφέα Στέλιου Κούλογλου με τη δημόσια τηλεόραση;

· Θεωρεί ότι η απομάκρυνση ενός τέτοιου δημιουργού υπηρετεί την οφειλόμενη στους πολίτες ποιότητα της δημόσιας τηλεόρασης;

13/5/2008

Ο ερωτών βουλευτής Φώτης Κουβέλης

--------------------------------------------------------------------------------

© "Παλαιωμένο προϊόν" χαρακτήρισε το ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΧΩΡΙΣ ΣΥΝΟΡΑ ο πρόεδρος της ΕΡΤ σε τηλεφωνική επικοινωνία με τη δημοσιογράφο του ΕΛΕΥΘΕΡΟΥ ΤΥΠΟΥ Μελίνα Βαλτζή και συνέχισε «Η εκπομπή σταματάει γιατί δεν μου αρέσει. Εχει παλιώσει. Εχω άλλες εκπομπές που με καλύπτουν», μας είπε, ενώ το σχόλιο του για τις πληροφορίες που λένε ότι η εκπομπή έπεσε θύμα λογοκρισίας ήταν: «Τρίχες κατσαρές. Δεν υπήρξε ποτέ καμιά πολιτική κρούση ή αντίδραση».

© Όταν ένας πρόεδρος μιας Α.Ε. αποφασίζει για το τι πρέπει να παίζει στη δημόσια τηλεόραση και τι όχι με κριτήριο αν αρέσει στον ίδιο και αγνοώντας τους καθ' ύλην αρμόδιους διευθυντές προγράμματος και ενημέρωσης… Άστα να πάνε.

© Όσο για το επίπεδο των δηλώσεων. Ουδέν σχόλιο.

© Μια χαρά τους θάβει πάντως η κρατική τηλεόραση τους ρεπόρτερ. Άλλους τους βάζει σε τσιφτετελο-εκπομπές, άλλους τους "παγώνει" και σε άλλους αναθέτει ντοκιμαντέρ σε βάθος χρόνου. Γι αυτό και το δελτίο της πάει από το κακό στο χειρότερο… (Mediablog)

Aν το επιθυμείτε, μπορείτε να επισκεφθείτε και να υπογράψετε διαμαρτυρόμενοι σχετικά με την απόλυση του Κούλογλου.
http://www.petitiononline.com/RWF1/petition.html

Αυτόγραφα

2008-05-15T03:04:00.000-07:00
Ο Teddyboy (που του έχουμε και μια αδυναμία λόγω της ιδιοτητάς του) με προσκάλεσε να ανεβάσω ένα αυτόγραφο μου. φυσικά και θα σπεύσω να το κάνω, όπως του είπα ήδη, μόλις βρεθώ κοντά σε scanner. Εντωμεταξύ επειδη παιχνίδι ειναι και γυρνάει λέω να στείλω προσκλήσεις σε μερικούς ακόμη για να γεμίσει ο τόπος χαρτούρα και σημειωματάκια.
Οι κανόνες είναι οι εξής:
1. Γράψε
2. Σκάναρε (ή φωτογράφισε… )
3. Πόσταρε.
4. Ειδοποία! (είναι προστακτική αν δεν αναγνωρίσατε την έγκλιση)
5. Προσκάλεσε άλλους 5 ή και περισσότερους blogger να συμμετέχουν.
6. Ανάφερε οτι είναι για το http://www.autographcollectors.blogspot.com/(απαραίτητα, για να μαζευτούν όσο περισσότερα χειρόγραφα γίνεται).

οι τυχεροί είναι:
Dr.Seeng
Matsolas
Palou
o delicious nispell
spyros1000
masteruser
1900toso

Περιμένω να δω ωραία γραμματάκια.

Για ένα όνομα

2008-05-10T14:41:00.000-07:00

Βρήκα την καταχώριση από το Buzz όπου με έστειλε η Sotomi. Δεν νομίζω ότι έχω (μπορώ) και πολλά να πω. Εξαιρετικό κείμενο, το οποίο δίνει ορισμένες εξηγήσεις για το Μακεδονικό ζήτημα.
Σας προτείνω, αν συμφωνείτε, να το αναρτήσουμε στα blog μας για να ρίξουμε λίγο φως με ένα φακό σε ένα θέμα που έχουμε μπερδευτεί και ψαχνουμε να βρούμε την άκρη με οδηγό την εθνική υπερηφάνεια μας, αλλά χανόμαστε μπροστά στα χιλιάδες μονοπάτια που έχει αυτή η ιστορία. Ο καθένας είναι υπεύθυνος για να ψάξει και να βρει την αλήθεια έτσι όπως την νιώθει πιο πραγματική, απλά ίσως πρέπει να ψάξουμε γρήγορα και να πιέσουμε πολύ.

Το savoir vivre των blogs

2008-05-08T04:02:00.000-07:00

Αναρωτιέμαι μερικές φορές αν όντως εξυπηρετεί η ανάρτηση κάποιων σκέψεων σε ένα blog.
…
Απόλυτη ησυχία
Εεεε? Γράφω τέτοια πράγματα στο Blog Μου?

Ας εξηγήσω τι σκέφτηκα πάλι:
Σίγουρα ορισμένα Blog γίνονται γνωστά και αυτό αμέσως, αμέσως σου εξασφαλίζει ένα κοινό για να μοιραστείς τις σκέψεις σου. Σε αυτή την περίπτωση μπορώ να καταλάβω το όφελος του να έχεις ένα Blog διότι ουσιαστικά πλέον μπαίνεις σε μια διαδικασία που μπορείς να μάθεις πάρα πολλά πράγματα (από τα σχόλια των αναγνωστών), να αλλάξεις απόψεις και θέσεις σου, κι αντίστοιχα να επηρεάσεις τον τρόπο που σκέφτονται οι άλλοι. Εν ολίγοις μπορείς να λειτουργήσεις όπως ο παραδοσιακός Τύπος μόνο που εδώ υπάρχει η έννοια της άμεσης δράσης και της αντίδρασης η οποία είναι πολύ πιο καίρια σε σχέση με μια εφημερίδα, όπου τη μια μέρα δημοσιεύεται το άρθρο και μετά από κάποιες μέρες ακολουθούν τα σχόλια. Κι ενώ στην εφημερίδα αυτό έχει ως αποτέλεσμα να μην υπάρχει πολλές φορές άμεση αναφορά/συσχέτιση μεταξύ του άρθρο και του σχόλιου, στο blog δεν έχουμε αντίστοιχα προβλήματα αφού η δημοσίευση φέρει μαζί της και τα σχόλια της.

Υπάρχει όμως ένας πάρα πολύ μεγάλος αριθμός από blogs, των οποίων οι σκέψεις των κατόχων τους γίνονται γνωστές σε ένα πολύ μικρό κύκλο αναγνωστών που στην χειρότερη περίπτωση μπορεί να είναι οι υπάρχοντες φίλοι του bloger και στην καλύτερη μια μικρή παρέα από πιστούς που σχολιάζουν (ή όχι) τα όσα διαβάζουν.
Σε αυτή λοιπόν την περίπτωση τελικά σε τι χρησιμεύει το blog?στο να πω ότι διάβασαν τις σκέψεις μου δέκα άτομα? Τα οποία αν είναι οι φίλοι λίγο πολύ τις ξέρουν?

Βέβαια, αν δεν είναι οι φίλοι μου και μιλάμε για αγνώστους (κι είμαι κι εγώ ο άγνωστος μεταξύ αγνώστων) πάλι μπορώ να δω μια λογική με την έννοια ότι ίσως η ανωνυμία μου επιτρέπει να πω κάποια πράγματα που πιο πριν δεν είχα τη δυνατότητα. Ακόμη κι εδώ όμως υπάρχει ένα πρόβλημα: Αυτό που μου λείπει περισσότερο στα Blog που περιηγούμαι είναι η ενδιαφέρουσα ανταλλαγή σχολίων. Όχι ότι δεν υπάρχει. Απλά, νομίζω ότι δεν είναι πολλά τα σχόλια που πάνε την όλη ιστορία ένα βήμα πιο κάτω. Δηλαδή, θα περίμενα μέσα από την ανωνυμία ή την έλλειψη της «πρόσωπο με πρόσωπο» αντιπαράθεσης να υπήρχε ένας πιο ουσιώδης διάλογος του γράφοντος με τους σχολιαστές. Σίγουρα θα υπάρξουν σχόλια του τύπου μπράβο καλά τα λες! Συνέχισε! κλπ τα οποία αποτελούν ένα είδος επιβράβευσης για τον γράφοντα, αλλά αν υπάρχουν μόνο αυτά, τότε το όλο πράγμα δε δουλεύει σωστά. Πρέπει να αφήνουμε το ίχνος μας σε κάτι που διαβάσαμε. Αυτός που έγραψε χρειάζεται μια ανατροφοδότηση. Το να μοιράζω μόνο μπράβο χωρίς να του λέω τι σκέφτηκα από τα όσα έγραψε, ή τι έχω να καταθέσω εγώ επί του θέματος δεν κάνω τίποτα. Δηλαδή αν είναι να ανταλλάξω κοινοτοπίες για ποιο λόγο γράφω? Κοινοτοπίες ανταλλάσσω ωραιότατα σε όλες τις συγγενικές μαζώξεις που βρίσκω γιαγιάδες, θειάδες και θείους που έχω να δω διακόσια χρόνια (εγώ και το σόι των βαμπίρ). Δεν υπάρχει λόγος να περιορίζομαι σε φράσεις του τύπου «καλά τα λες είναι πολύ δύσκολο πράγμα να βρείς κάποιον που σε καταλαβαίνει». Πρέπει να δίνω κάτι παραπάνω. να λέω κάτι που με προβλημάτισε. Ακόμη κι όταν συμφωνώ να προσθέτω το γιατί συμφωνώ.

Τέλος είναι και το ζήτημα του «Θεού Bloger». Υπάρχουν λοιπόν που λέτε Blogers, οι οποίοι γράφουν τα δικά τους, μπορεί να απαντούν και στα σχόλια που τους κάνουν οι αναγνώστες τους αλλά μέχρι εκεί! Δεν την ψάχνουν να δουν τι έχουν γράψει οι σχολιαστές στα προσωπικά τους Blogs διότι ο “Θεός Bloger” δε χρειάζεται να διαβάσει κάτι άλλο, ξέρει τα πάντα κι επιτέλους βρέθηκε ένας τρόπος να μας τα μεταλαμπαδεύσει. Κι αναρωτιέμαι: αν στο κάτω, κάτω δεν εκτιμώ τα όσα γράφουν οι επισκέπτες μου στα Blogs τους γιατί εκτιμώ/χαίρομαι με το ότι αφήνουν σχόλια στο δικό μου Blog? Οι ίδιοι άνθρωποι δεν είναι? Δηλαδή είναι καλοί στο να με δοξάζουν αλλά βαρετοί για να ασχοληθώ εγώ μαζί τους?

Αυτά παιδιά είχα όρεξη για οδηγίες προς blogers σήμερα. Και τώρα ελπίζω να μου τα χώσει κανείς : )