Δεν φτάνει που πλέον γράφω με τη συχνότητα που επισκέπτεται ο κομήτης του halley τη γη (κάθε 76 χρόνια, για να μην το ψάχνετε), θα κολλήσω και στο ίδιο σκηνικό.
Λοιπόν αγαπημένοι μου και πάλι σε βαγόνι τρένου είναι η σκηνή που μου διηγήθηκε αυτή τη φορά ο αδερφός μου, ο οποίος τελεί χρέη εικαστικού gastarbeiter στο Βερολίνο.
Μου είπε λοιπόν, ότι το τελευταίο διάστημα, με το που μπαίνει στο τρένο (το αντίστοιχο μετρό ας πούμε) όταν οι συνεπιβάτες τον ακούν που μιλά ελληνικά με τη γυναίκα του, υψώνουν τις εφημερίδες που κρατούν στα χερια τους, κουνώντας τες απειλητικά, και δείχνοντας τους ταυτόχρονα τα πρωτοσέλιδα όπου πρωταγωνιστούμε τους σέρνουν τα... εξ αμαξοστοιχίας.
Ευτυχώς που ακόμη δεν καταλαβαίνει γερμανικά το ζεύγος, διότι θα είχαμε θερμό επεισόδιο στο ψυχρό Βερολίνο.
Συμπέρασμα: Δεν μπορώ παρά να ευγνωμονώ τα ελληνικά ΜΜΕ που φροντίζοντας για την καλή μου ψυχική υγεία, μου κρύβουν όλα αυτά που μπορεί να με ταράξουν και μου μιλούν μόνο για την υποστηριξη που μας προσφέρει απλόχερα ο Νικολά. Η Αφροδίτη της Μήλου ήταν απλώς ένα σύμπτωμα.
Τελικά σε αυτή τη χώρα ούτε την ξεφτίλα σου δεν μπορείς να συνειδητοποιήσεις.
Πόσο μάλλον να ευχαριστηθείς.
Αναρτήσεις
