Τώρα που έφυγαν όλοι...

Το δέρμα δροσερό μετά το ντους που ξέπλυνε το θαλασσινό αλάτι.
Τα κατεβασμένα στόρια αφήνουν απ' έξω το μεσημεριανό ήλιο να κουρδίζει τα τζιτζίκια.
Πατάω το play και η επιθυμία γίνεται οδηγός μου σε αυτό το ταγκό.

Happy Birthday και ξερό ψωμί!

Μα είναι δυνατόν! μετά από τόσα χρόνια, η ιστορία να επαναλαμβάνεται? Και μάλιστα με τόσο πληγωτικό τρόπο? (τι εννοείτε δεν υπάρχει τέτοια λέξη? εννοώ αυτό που σε πληγώνει). Στο θέμα μου: Μα να συμβαίνει ξανά?
Ας σας εξηγήσω με απλά και σταράτα λόγια (δίνει μια άλλη βαρύτητα αυτό το επίθετο) και θα μου πείτε κι εσείς αν συμφωνείτε.
Ήμουν λέει στο δημοτικό (στην Πέμπτη) και θυμάμαι σαν σήμερα το συναίσθημα που ένιωσα όταν διάβασα στο αναγνωστικό:
"20 Ιουλίου, καταραμένη μέρα για το λαό μας!"
Παρεξηγήθηκα εντόνως και δάκρυα ανέβλυσαν (σχεδόν) από τα αμυγδαλωτά μου μάτια.
«Γιατί? οι Έλληνες υπέφεραν τόσο πολύ, επειδή γεννήθηκα?» αναρωτήθηκα. Διότι αγαπητοί μου φίλοι, ΕΓΩ έχω γενέθλια στις 20 Ιουλίου και καθότι ο κόσμος περιστρέφεται γύρω από εμένα αποκλειστικώς, θεώρησα δεδομένο ότι το αναγνωστικό μιλάει γα μένα!
Αφού συνήλθα από το πρώτο σοκ διάβασα τη συνέχεια:
«… σαν σήμερα μπήκαν οι Τούρκοι στην Κύπρο!»
«Ααααα!» ανέκραξα ανακουφισμένη. «Δε λέει για μένα». (το ότι χάθηκε η μισή Κύπρος ήρθε ως δεύτερη προτεραιότητα στο μυαλό μου, αφού είχα λύσει πρώτα τα υπαρξιακά μου).
Χρόνια ολόκληρα όμως, σκεφτόμουν πόσο αντιπαιδαγωγικό μπορεί να είναι ένα βιβλίο με τέτοιους αφορισμούς ημερομηνιών. Τι να κάνουμε δηλαδή κύριε! Τότε γεννηθήκαμε! να αλλάξουμε γενέθλια δηλαδή; Είναι δυνατόν να πληγώνουν έτσι την ευαίσθητη ψυχούλα των παιδιών; (με διαβάζετε ακόμη ή έχετε φύγει; Κι αν με διαβάζετε τα παίρνετε στα σοβαρά τα όσα λέω; Αν ναι, να φωνάξω μια στιγμή τον Γιάλομ να σας αναλάβει).

Και τώρα αγαπητοί συνβλογίτες μου (καλά εγώ δεν ξέρω αν θεωρούμαι ακόμη blogger, καθότι το blog μου έχει κυρηχθεί αρχαιολογικό μνημείο και μεταφέρεται οσονούπω στο Νέο Μουσείο Ακροπόλεως.) μετά από χρόνια ψυχανάλυσης και υποστηρικτικής θεραπείας που έλαβα για να αντιμετωπίσω τον εχθρικό προς εμένα κόσμο, ανοίγω σήμερα τα blogia και διαβάζω αυτό:
Σήμερα το blog πενθεί!
Δηλαδή, ΠΑΛΙ ΤΑ ΙΔΙΑ!!!!
Πότε θα καταλάβετε ότι μπορεί να συνέβησαν διάφορα δεινά στην ανθρωπότητα στις 20 Ιουλίου, ΑΛΛΆ (βάζω και τόνο για να μη μπερδευτείτε) πρώτα από όλα και πάνω από όλα, ΕΓΩ ΕΧΩ ΤΑ ΓΕΝΕΘΛΙΑ ΜΟΥ!!!!! (και ο vk επίσης, αλλά αυτός είναι πιο ισορροπημένο παιδί).
Εφόσον λοιπόν έχω τα γενέθλιά μου όλα τα υπόλοιπα περιττεύουν. Από αύριο μπορούμε να συζητάμε όλα σας τα προβλήματα!
Αλλά όταν έχω γενέθλια δεν ακούω τίποτε!

Φχαριστώ!

Επίσης απορώ που δεν καταλαβαίνετε τη σχέση της ανάρτησης με τη φωτό: εγώ και η Candy είμαστε μεγάλες αλτρουίστριες. Εγω λίγο μεγαλύτερη.

Διεύθυνση φωτό: http://www.musicheaven.gr/html/modules/Blog/accounts/theotita/1174168838.jpg