Λοιπόν εμένα που με βλέπετε, είχα πάει ΠΣΚ στην Καλαμάτα με τις δύο κολλητές μου. Την elf και μια εξωBlogική. Είχαμε πάει για δουλειές, οπότε όπως καταλαβαίνετε, ξενυχτήσαμε με σύνεση και εγκράτεια.
Μέσα σε όλες τις σοβαρές δουλειές που είχαμε, ήταν και το να πάρουμε σύγλινο από ένα συγκεκριμένο μαγαζί στην παλιά αγορά της Καλαμάτας. (είμαστε και γκουρμέ τύποι, οπότε δεν κάνουμε τα ψώνια μας από όπου να ‘ναι). Το σύγλινο, για όσους δυστυχείς δεν έχουν δοκιμάσει ακόμη, είναι καπνιστό χοιρινό το οποίο διατηρείται σε λίπος και λάδι. (Παχυντικό; Δε νομίζω! Απλά δεν καταλαβαίνω γιατί τώρα τελευταία βρίσκω βολικές μόνο τις κελεμπίες του Ντέμη Ρούσου).
Αφού λοιπόν καταφέραμε να φτάσουμε στο μαγαζί (τα κορίτσια μου είπαν ότι πρέπει να έχω καταπιεί GPS –καρφί τις πήγα!), αφήσαμε την εξωblog στο αμάξι, διότι είχα παρκάρει πάνω στην πλατεία και κουνιστές και λυγιστές πήγαμε με την elf στο μαγαζί.
Με το που μπήκαμε, ήταν σαν να βλέπαμε το προαύλιο του Παραδείσου! Τεράστιες πήλινες λεκάνες με όλα τα καλά του καλοφαγά: παστό, λουκάνικα, ελιές, τυριά και άλλα που δεν χωρούσαν στο μυαλό μου. Πίσω από τις πήλινες λεκάνες και μπροστά από ένα ψυγείο –θησαυρό καθόταν ένα κοντόχοντρος νεαρούλης με καραφλίτσα. Εντάξει, ελπίζω να πιάσατε το υπονοούμενο ότι τέλος πάντων δεν ήταν στην ίδια κατηγορία με Μάθιου ΜακΚόναχι και Κλάιβ Όουεν.
Ο νεαρούλης μας χαμογέλασε και είπε απλώς:
«Καλησπέρα σας, περάστε να σας κεράσουμε ένα μεζέ».
Και παίρνει ένα κομμάτι παστό και μας κόβει 4-5 κομματάκια.
Έχετε δει γυναίκες μέσα στο Λαλαούνη την ώρα που αραδιάζουν μπροστά τους διαμαντένια δαχτυλίδια και σκουλαρίκια; Πολλαπλασιάστε επί δέκα για να καταλάβετε το βλέμμα που ρίξαμε πάνω στα κομματάκια του παστού.
Κοκκινίσαμε, χάσαμε τα λόγια μας κι αρχίσαμε να ψελλίζουμε κάτι του τύπου:
«Ευχαριστούμε πολύ γκμφμ, αχ! Φανταστικό! Μα δεν έπρεπε!». Μετρήσαμε με ακρίβεια χειρουργού ποια ήταν τα μεγαλύτερα κομμάτια και πέσαμε πάνω τους αλύπητα.
Την ώρα που μασάγαμε τη μπουκίτσα μας πρέπει να είχαμε περάσει πλέον στο μεγάλο «χάσιμο».
Ο νεαρούλης βλέποντας τέτοια ανταπόκριση, είπε τη φράση που μας αποτελείωσε:
«Ε! αφού σας αρέσει ΤΟΣΟ, να σας δώσω να δοκιμάσετε και λίγο λουκάνικο».
Περιττό να σας πω ότι:
-Ο Κλάιβ και ο Μάθιου είναι μπάμιες.
-Ο νεαρούλης είναι θεός.
-Η συγκίνηση που νιώσαμε ξεπερνούσε αυτή που ένιωσε η Αντζελίνα με την προσφορά μονόπετρου από τον γονυπετή Brad Pit. (το ξέρω ήμουν μπροστά).
Εννοείται ότι το μαγαζί ξεπούλησε διότι και τη γιαγιά του να είχε παστή θα την είχαμε αγοράσει.
Μάλιστα το βράδυ τον συναντήσαμε και στη μπαρότσαρκα που είχαμε πάει και νιώσαμε την ίδια συγκίνηση και χαρά με αυτή που έχεις όταν συναντάς απρόσμενα το μεγάλο σου έρωτα. Τώρα, επειδή με την Elf πάνω από όλα είμαστε φίλες, (ξέρει ο Apos) μελετάμε ποια από τις δύο θα παντρευτεί το νεαρό για να αποκτήσουμε άμεση πρόσβαση στο «πράγμα».
Ελπίζουμε μόνο να δεχτεί.
Φωτό από: http://cache.daylife.com/imageserve/0daVfwLbsH6dw/610x.jpg
Αναρτήσεις
