Μωυσής: ξεκινά η μεγάλη πορεία.

Για άμεση σύνδεση με τα προηγούμενα: ΝΑ ΤΑ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ!

Πήρε λοιπόν την οικογένεια (=γυναίκα και 2 γιους) και μετά από κάποιες διαδρομές μάζεψε και τον αδερφό του τον Ααρών και πήγε επίσκεψη στου Φαραώ. Εντωμεταξύ, ο μπαμπάς Ραμσής είχε πεθάνει και είχε αναλάβει ο 13ος γιος του. Ο Μωυσής ζήτησε ακρόαση από το Φαραώ Μανέφθα και πήγε να του πει το ανέκδοτο με τους Ισραηλινούς.
Φυσικά πήγε μαζί με τον Ααρών κι άρχισε να του λέει ότι θέλει να πάρει το λαό του και να φύγουν από την Αίγυπτο διότι να! τα νοίκια ακρίβυναν, οι δουλειές δεν είναι καλές και τους έχουν κάνει δούλους εδώ πέρα.
Τα ακούει ο Μανέφθα και πέφτει κάτω από τα γέλια:
-Τι θα κάνετε λέει? Θα πάρετε τους δούλους και θα φύγετε? Χαχαχαχαχαχα! Μπα σε καλό σας μεσημεριάτικα! Με κάνατε και γέλασα!
-«Στο είπα ότι θα γελούσε», είπε φουρκισμένος ο Ααρών στον αδελφό του. «Τώρα τι θα του πούμε?»
-«Περίμενε,» απάντησε ο Μωυσής «να πάρω μια στιγμή τον Mεγάλο στο κινητό να μου πει».
Παίρνει τηλέφωνο ατάκα κι επιτόπου κι αρχίζει τα χμ χμ. Μετά βγάζει κι ένα μπλοκάκι κι αρχίζει να γράφει.
-«Λίστα για ψώνια φτιάχνεις?» τον ρωτά ο άλλος που καθόταν σε αναμμένα κάρβουνα
-«Σκάσε! Θα τα ξεχάσω! Εεε όχι, όχι δεν το λέω σε εσάς! Ναι, ναι συνεχίστε», ξαναγυρνάει στο τηλέφωνο.
Ο Φαραώ τους κοιτούσε κι έκανε μεγάλο χάζι.
Τελειώνει το τηλεφώνημα, δίνει το χαρτί στον Ααρών, του οποίου πετάγονται τα μάτια έξω.
-«Τι λες ρε παιδί μου! Έτσι σου είπε?» ρωτά τον αδελφό του.
-«Αμέ? Τι νόμισες? Όχι παίζουμε!» λέει θριαμβευτικά ο Μωυσής.
-«Τι θα γίνει καλόπαιδα?» άρχισε να ανυπομονεί ο Φαραώ. «θα με παίξετε κι εμένα ή να την κάνετε σιγά, σιγά?»
-«Λοιπόν, αν δεν μας αφήσετε να φύγουμε θα γίνουν φοβερές καταστροφές εδώ πέρα!» ανακοινώνει επισήμως ο μεταφραστής.
-«Δηλαδή?» ρωτά ο Φαραώ.
-«Δηλαδή άκου και θαύμασε:
Πρώτον θα γίνουν τα νερά του Νείλου αίμα!»
-«Μπλιάξ!» έκανε με σιχασιά ο Φαραώ. «Δεν πειράζει όμως, γιατί έτσι θα μπορέσω να φτιάξω το CSI Kairo- Για πες, για πες κι άλλα.»
-Θα σας στείλουμε βατράχια, σκνίπες και αλογόμυγες.
-«Μα καλά αυτό δεν είναι λίγο χαζό?» ρώτησε ο Φαράω.
-«Μπαρδόν?» Κόλλησε ο Ααρών πάνω που πήγε να πάρει φόρα.
-«Μα αν στείλετε βατράχια και μύγες, θα φάνε τα βατράχια τις μύγες και θα ηρεμήσουμε.
-Και τα βατράχια τι θα τα κάνετε?
-Τηγανητά!
-«Μετά θα πέσει η γρίπη των ζώων», συνέχισε ακάθεκτος ο Ααρών.
-«Έχουμε κάνει εμβόλιο δεν μας νοιάζει», αντιγύρισε ο Φαραώ,
-Θα γεμίσετε σπυριά!
-Θα βάλω fenistil
-Θα πέσει χαλάζι!
-«Να πω να μαζέψουν τα ρούχα γιατί έχω απλωμένα έξω», προνόησε ο μονάρχης
-Θα πέσουν ακρίδες!
-«Φλιτ αγαπητέ μου! δεν το έχεις ακουστά?», χασμουρήθηκε ο Μανέφθα.
-Θα πέσει σκοτάδι!
-Θα ανάψουμε το φως!
-Και τέλος! Θα πεθάνουν όλοι οι πρωτότοκοι γιοί σας.
-Δε με νοιάζει! Εγώ είμαι ο 13ος!
Ο Ααρών απελπίστηκε: «Ρε συ», γύρισε στον αδελφό του, «αυτός δεν καταλαβαίνει Χριστό».
-«Τι σημαίνει αυτό?» ρώτησε ο πάντα φιλομαθής Μωυσής.
- Χριστός παιδί μου! Δεν ξέρεις το Χριστό? Α όχι, είναι στα επόμενα επεισόδια. Άσε θα σου εξηγήσω άλλη φορά. Λέγε τι να του πούμε τώρα?
-Πες του ότι θα μπλοκάρουν όλα τα κανάλια και θα παίζουν 24 ώρες το 24ωρο μόνο το πρόγραμμα από το Τηλε-Φως!
-«Μαμά μου! Αλήθεια?» έκανε έντρομος ο Ααρών.
-Όχι βρε! Αλλά θα πιάσει.
Η αλήθεια είναι ότι αυτό έπιασε, αλλά επειδή οι διαπλεκόμενοι στα Media τα κρύβουν αυτά, έμειναν τελικώς οι Δέκα πληγές του Φαραώ ως ο βασικός λόγος που πείσθηκε ο Μανέφθα να αφήσει τους Ισραηλίτες να φύγουν.
Μάζεψαν λοιπόν τα μπογαλάκια τους οι Ισραηλίτες και ξεκίνησαν για τη Γη της Επαγγελίας. Το τι τους έταξε ο Μωυσής για να τους ξεσηκώσει δε λέγεται. Τι σπίτια, τι αμάξια, τι αναδασμό εκτάσεων! Τελικά πείσθηκαν. Μαζεύτηκαν ένα ωραιότατο τσούρμο και ξεκίνησαν χαρωπά να φύγουν.
Στο δρόμο όλοι ήταν πολύ χαρούμενοι. Έβγαζαν φωτογραφίες την έρημο, τραγουδούσαν το «Άνοιξε πέτρα να διαβώ» (προφητικό, αλλά με θάλασσα), σταματούσαν κι έκαναν πικ νικ και περνούσαν φίνα.
Όμως ο Μανέφθα (σαν ψευδή Μανέστρα δεν είναι αυτό το όνομα?) τα είχε πάρει κράνος με τον εκβιασμό που του έκαναν και παρόλο που είχαν μείνει τρεις και ο κούκος στην Αίγυπτο από τους λιμούς, λοιμούς, σεισμούς και καταποντισμούς αποφάσισε να κυνηγήσει τους Ισραηλίτες. Μαζεύει λοιπόν κι αυτός ένα τσούρμο και τους παίρνει στο κατόπι. Λίγο πριν την Ερυθρά Θάλασσα τους πρόλαβαν.

Οι Ισραηλίτες με το που είδαν το αλαλάζον πλήθος να τους πλησιάζει έπαθαν αμόκ. Αρχίζουν να ουρλιάζουν κι αυτοί πανικόβλητοι με αποτέλεσμα ο Μωυσής που είχε καλέσει ήδη στο κινητό τον Μεγάλο, να μην μπορεί να βγάλει άκρη για το τι του έλεγε.
Παρόλα αυτά, όταν κλείνει το τηλέφωνο αρπάζει τη γκλίτσα, την ανεμίζει σαν μαζορέτα πάνω από το κεφάλι του και ορμά προς τη θάλασσα, φωνάζοντας ταυτόχρονα και στους υπολοίπους να τον ακολουθήσουν.
Δέκα δευτερόλεπτα μετά κι ενώ ήδη το κύμα του βρέχει τα πόδια, διαπιστώνει ότι είναι μόνος του και όλοι τον κοιτούν από την ακτή.
-«Τι έγγγινε πάλι?» ρωτάει μες στην τσαντίλα.
-«Εεεεε είναι κρύο το νερό? Γιατί ο μικρός είχε βρογχικά και λέω να μην τον αφήσω να κάνει μπάνιο», πετάγεται μια μαμά.
-«Τσακιστείτε και μπείτε μέσα στο νερό ΤΩΡΑ!!!!» είπε φτύνοντας κι ουρλιάζοντας ο Μωυσής (πληροφορίες που τον θέλουν ιδιαίτερα ήρεμο και πράο, αγνοούν επιδεικτικά το συγκεκριμένο γεγονός). Από πίσω μας είναι οι Αιγύπτιοι που θα μας κόψουν τον κwλο και εσείς κοιτάτε τη θερμοκρασία του νερού?
Άλλωστε… (αλλάζει τελείως ύφος) σας έχω μια έκπληξη!
-«Έκπληξη! Τι έκπληξη?» ρωτά το πλήθος με μια φωνή.
-«Ελάτε και θα σας πω», απαντά μειλίχια ο Μωυσής (εντωμεταξύ λόγω υποκριτικής, ο τραυλισμός έχει πάει και πάλι περίπατο).
-«Μήπως είναι απάτη?» ακούγεται μια φωνούλα από το πλήθος.
-«Ναι ρε απάτη είναι!» Τα ξαναπαίρνει ο Μωυσής. «Αει σιχτίρ καθήστε εκεί να σας πετσοκόψουν, εγώ φεύγω.»
Κι εκείνη τη στιγμή χτυπά το ραβδί του κάτω και ωωωωπ! Τα νερά της θάλασσας ανοίγουν στη μέση.
-«ΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ!» Κάνει το έκπληκτο πλήθος.
-«Τσακιστείτε κι ελάτε εδώ!» διατάζει ευγενέστατα ο Μωυσής.
Όντως, λοιπόν, αγαπητό μου κοινό, αρχίζουν οι Ισραηλίτες να διασχίζουν πεζή (λείπει η υπογεγραμμένη) τη θάλασσα σα να βρίσκονται στο λιβάδι. Όπως περνούν ανάμεσα στα κύματα μαζεύουν και ψάρια, μύδια, γυαλιστερές, γαρίδες, γαλότσες και γενικά ότι χρειάζεται μια καλή μπουγιαμπέσα. Φτάνοντας στην άλλη άκρη γυρνούν να δουν που βρίσκονται οι Αιγύπτιοι, οι οποίοι μόλις έχουν αρχίσει να πατάνε το βυθό της θάλασσας.
-«Δείτε τώρα κι αυτό!» Συνεχίζει ως γνήσιος showman ο Μωυσής. Και τακ τακ ξαναχτυπά τη γκλίτσα κάτω και φρρρρρρ τα νερά ξανακλείνουν!
-«Κι άλλο! Κι άλλο! Κι άλλο!» Αρχίζει να φωνάζει το πλήθος ενθουσιασμένο.
Οι δε Αιγύπτιοι από την απέναντι πλευρά έφαγαν τέτοια πούντα που πετάχτηκαν άρον, άρον έξω από το νερό.
Το γεγονός αναπτέρωσε το ηθικό των κατατρεγμένων, οι οποίοι πλέον με ανανεωμένη όρεξη τσάκισαν τη μπουγιαμπέσα που μαγείρεψαν στα παράλια και μετά σηκώθηκαν και πάλι ευπροσήγοροι να συνεχίσουν την πορεία τους.

Φυσικά επειδή τα καλά πάντοτε ξεχνιούνται γρήγορα, πολύ σύντομα άρχισε μια απίστευτη γκρίνια του τύπου: «Ωχού που πάμε τώρα», «Είναι μακριά ακόμη Μπαρμπα Στρουμφ?», «Πεινάω! Αχ! που είναι τα κρεμμύδια της Αιγύπτου! (αλήθεια παιδιά! αυτό δεν είναι δικό μου!)», «Θέλω τσίσα μου» και τέτοια γλαφυρά.
Το σημαντικότερο πρόβλημα που έπρεπε να αντιμετωπίσουν ήταν το θέμα του φαγητού, διότι η έρημος δεν φημίζεται για τα εστιατόριά της. Κάποια στιγμή ο Ααρών που είχε αρχίσει να μετράει τα παΐδια του από την πείνα, πάει και λέει στον αδερφό του.
-Τι θα γίνει ρε Μωυσή! Θα φάμε τίποτε?
-«Ναί, έχω ροσμπιφ από χθες το τρώς?», τον ειρωνεύεται απροκάλυπτα αυτός.
-«Χθεσινό φαγητό? Α πα πα πα! ούτε να το βάλω στο στόμα μου. Ρε συ, άσε τις ειρωνείες, έχει φτάσει το στομάχι μου στην πλάτη από την πείνα!» διαμαρτυρήθηκε ο Ααρών, «Πάρε κανένα τηλέφωνο το Μεγάλο να μας πει τι να κάνουμε.»
-Και τι είναι ρε ο Μεγάλος? Αθηνόραμα για να μας πει προτάσεις για το βράδυ?
-Δεν με ενδιαφέρει! Να βρει κάτι να μας δώσει να φάμε.
Ο Μωυσής πήρε ξανά τηλέφωνο αρχίζοντας τα συγνώμη για την ενόχληση κι αν δεν σας είναι κόπος κλπ., κλπ. Αλλά… Πεινάμε, Πεινάμε θέλουμε να φάμε!
Μετά από λίγο παρουσιάστηκε στα πλήθη:
-Πεινάτε? ρωτά τον κοσμάκη
-Όχι, μη μου μιλάς πάλι για φαγητό! Από προχθές που έφαγα ακόμη να χωνέψω! απαντούν ειρωνικά αυτοί (η ειρωνεία είναι χαρακτηριστικό των Ισραηλιτών όπως έχετε καταλάβει).
-«Λοιπόν πάμε άλλο ένα ταχυδακτυλουργικό!» Και σηκώνει το χέρι προς τον ουρανό σαν τον Ρουβά (το έχει όμως μέσα του το σταριλίκι δεν μπορείτε να πείτε) και λέει:
-Δώσε μάννα στο λαό!
Κι ανοίγουν οι ουρανοί, κάνουν ταρατατζούμ οι τρομπέτες, κι αρχίζει να βρέχει κορν φλέικς!
(το μενού λέει και για κάτι ορτύκια, αλλά κορν φλέικς με ορτύκια πάνε? Δεν πάνε!)
Εννοείται ότι, ξεκίνησαν κάποιες διαμαρτυρίες του τύπου εγώ θέλω all bran, εγώ με σοκολάτα κι ο άλλος με φρούτα, αλλά ο Μωυσής απείλησε ότι θα κόψει τις παροχές και θα τρώνε σκέτα χαλίκια, οπότε το βούλωσαν.
Αφού στούμπωσαν στα κορν φλέικς (Μάννα ®) ζήτησαν και νερό. Ο Μωυσής μόλις το άκουσε του ήρθε μια σκοτοδίνη διότι υπολόγισε το λογαριασμό που θα πληρώσει στο κινητό και ξανά, μανά πήγε στη γωνία να πάρει το Μεγάλο.
Άκουσε ένα χεστήριο που τον ξύπνησε μεσημεριάτικα κι ότι δεν υπάρχει τέλος πάντων κανένα φιλότιμο και τσίπα σε αυτόν τον κόσμο και μετά του είπε να χρησιμοποιεί αυτή την κωλογκλίτσα που του έχει δώσει, αφού δεν μπορεί να χρησιμοποιεί το μυαλό του.
Ο Μωυσής σιχτιριασμένος πήγε χτύπησε ένα βράχο με τη γκλίτσα κι αμέσως ανάβλυσε πόσιμο νερό. (Από τα μπουρίνια του ξέχασε να κάνει και show.)
Έτσι λοιπόν με ταχυδακτυλουργικά και show συνεχίστηκε η πορεία, ώσπου κάποια στιγμή χτύπησε το κινητό του Μωυσή.
-«Επιτέλους! Μια φορά πήρε κι αυτός!» μονολόγησε.
-«Μωυσή!» είπε αυστηρά η φωνή.
-(πάλι μπλεξίματα θα ‘χουμε) σκέφτηκε ο Μωυσής με το που άκουσε αυτόν τον τόνο.

(συνεχίζεται...)